Άρθρο στην Κυριακάτικη "Ελεύθερη Ώρα": To “Ψευτορωμαίικο”και η ΕΛΛΑΔΑ της θυσίας

 

Η Παγκοσμιοποίηση δεν είναι τίποτε άλλο από τον μπολσεβικισμό του 21ου αιώνος

Η Ελλάδα ολόκληρη έχει τυλιχτεί στις φλόγες και οι αρμόδιοι αυτάρεσκα βγαίνουν στα κανάλια και κομπάζουν για τα κατορθώματά τους. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι σε αυτήν την χώρα υπάρχουν δύο δυνάμεις, που η μία τρώει τις σάρκες της άλλης. Υπάρχει το “Ψευτορωμαίικο”(Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός), που πρέπει να τελειώσει και που χαζογελάει γεμάτο έπαρση στα κανάλια ότι όλα τα έκανε … καλά(!) και υπάρχει και η ΕΛΛΑΔΑ της θυσίας με πρόσφατο δείγμα τους δύο ΗΡΩΕΣ της Πολεμικής μας Αεροπορίας, που έπεσαν στο καθήκον μέσα σε ένα αεροπλάνο-φέρετρο ηλικίας 50 και πλέον ετών! Ποιος φταίει γι’ αυτό; …

Στην Ελλάδα δεκαετίες ολόκληρες μετά την κατάρρευση του μπολσεβικισμού το να είσαι κομμουνιστής είναι “τίτλος τιμής”

Στην Ελλάδα των αρχών του 21ου αιώνος, δεκαετίες ολόκληρες μετά την κατάρρευση του μπολσεβικισμού το να είσαι κομμουνιστής είναι “τίτλος τιμής”. Η ιδεολογική επιβολή της αριστεράς ξεκίνησε από την μεταπολίτευση του 1974 χωρίς αντίδραση.  Η φιλελεύθερη δεξιά, κεντροδεξιά, μεσαίος χώρος, νέο κέντρο (αλλάζει συνεχώς ονόματα σαν διαρρήκτης) ήθελε την στήριξη της αριστεράς, προκειμένου να αντιμετωπίσει ένα πολιτικό μέτωπο με χαρακτήρα Εθνικό. Μη ξεχνάμε το σύνθημα “Καραμανλής ή τανκς”, που έδωσε 55% στην Νέα Δημοκρατία στις πρώτες εκλογές του 1974 μετά το καθεστώς της 21ης Απριλίου. Και το κλίμα αυτό κυριαρχίας της “αριστεροσύνης” δεν επηρεάσθηκε ούτε και από την πτώση του ΠΑΣΟΚ μέσα σε ατμόσφαιρα μάλιστα σκανδάλων, ούτε και από την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ανατολική Ευρώπη που υπήρξε ένα κοσμοϊστορικό γεγονός. Το αντίθετο συνέβη στην Ελλάδα και την ίδια περίοδο κατά την οποία σε Ρωσσία, Ουκρανία, Πολωνία, Ουγγαρία κλπ. οι λαοί πανηγύριζαν το τέλος του κομμουνισμού στην Ελλάδα η “δεξιά” ΝΔ έκανε το 1990 κυβέρνηση μαζί με το κομμουνιστικό κόμμα! 

Όλα αυτά συνέβαιναν στην Ελλάδα, η οποία όμως δεν είναι κάποιο νησί απομονωμένο κάπου στο πουθενά, αλλά μία χώρα της Ευρώπης άμεσα επηρεαζόμενη από τις διεθνείς εξελίξεις. Και αυτό που ερχότανε μαζί με το τέλος του ψυχρού πολέμου και της αυτοκρατορίας της Σοβιετικής Ενώσεως δεν ήταν άλλο από την παγκοσμιοποίηση. Ο μεγάλος “παίχτης” είχε βάλει τα δύο άλογά του να τρέξουν και η κούρσα, στην οποία το μόνο σίγουρο ήταν ότι θα είχε σε όλες τις περιπτώσεις νικητή αυτόν, είχε τελειώσει με νικητή τον καπιταλισμό. 

Η πρώτη μεγάλη κρίση του καπιταλισμού στην πρώτη δεκαετία του αιώνα μας κτύπησε σκληρά την Πατρίδα μας και έφερε τα Μνημόνια, αλυσοδένοντας με την υπογραφή και της δεξιάς (εντός ή εκτός εισαγωγικών) και της αριστεράς την Ελλάδα στο άρμα της παγκοσμιοποίησης, η οποία δυστυχώς δεν αποτελεί μία κατάσταση πραγμάτων μόνο οικονομική, αλλά απαιτεί μια ολοκληρωτική αλλαγή του μέχρι τώρα εθνικού βίου των λαών. Θέλει την καταστροφή κάθε Πίστης, κάθε Πατρίδας, κάθε Ιδανικού, κάθε Αξίας η οποία υπάρχει πέρα από αριθμούς, λογιστικά μεγέθη, τράπεζες και χρηματιστήρια, κάθε πιθανού εμποδίου το οποίο μπορεί να σταθεί ενάντια στον οικονομικό ιμπεριαλισμό της “νέας εποχής”.

Αυτά είναι τα σχέδιά τους. Θα πετύχουν; Την απάντηση δίνει ο ποιητής: “Στην άμμο τα έργα στήνονται μεγάλα των ανθρώπων,

και σαν παιδάκι τα γκρεμίζει ο Χρόνος με το πόδι.”.

Oλιγάρχες με βρώμικο χρήμα και λούμπεν προέλευση έχουν μοιράσει την Ελλάδα σε φέουδα. 

Μέσα στο πνεύμα της παγκοσμιοποίησης, το οποίο πιστά υπηρετούν φιλελεύθεροι και μαρξιστές, επιχειρούν στην θέση των μέχρι πριν λίγα χρόνια καθιερωμένων Εθνικών Αξιών να αναδείξουν εθνομηδενιστικά ιδεολογήματα όπως ο αντιρατσισμός, ο κοσμοπολιτισμός, η “διαφορετικότητα”  και ο περίφημος “συνταγματικός πατριωτισμός”. Συμβαίνει, όμως στην χώρα μας και κάτι χειρότερο και από όλα αυτά. Η πολιτική εξουσία γίνεται όσο περνά ο καιρός όλο και περισσότερο αδύναμη και στην θέση της κρατούν την χώρα στα χέρια τους ολιγάρχες με άφθονο βρώμικο χρήμα και λούμπεν προέλευση, οι οποίοι έχουν μοιράσει την Ελλάδα σε φέουδα. 

Χώρα κατεχόμενη από μία εσωτερική τυραννία, την τυραννία των ολιγαρχών, και από την Ξενοκρατία είναι ο τόπος μας και χωρίς συνειδητοποίηση ότι αυτό αποτελεί μία σκληρή πραγματικότητα και όχι φαντασίωση ή “θεωρία συνωμοσίας”, όπως μας λένε οι “πεφωτισμένοι”, χωρίς να θεωρήσει ως δεδομένη αυτήν την κατάσταση δεν θα μπορέσει να προχωρήσει μπροστά ο Ελληνισμός, προς την Ελευθερία και την Λύτρωση. Και την λύτρωση αυτή δεν θα μπορέσουν να την φέρουν ποτέ οι καθώς πρέπει αστοί, οι οποίοι δεν είναι σήμερα και δεν ήταν ποτέ διατεθειμένοι να θυσιάσουν το παραμικρό και να χαλάσουν την ησυχία τους, την τόσο βολική για τις “δουλίτσες” και τις “μπίζνες” τους. 

Παγκοσμιοποίηση, το νέο διάταγμα του Καρακάλα

Παγκοσμιοποίηση, το νέο διάταγμα του Καρακάλα δύο χιλιάδες χρόνια μετά, του Καρακάλα ενός αυτοκράτορα της Ρώμης όχι Ρωμαίου ή Έλληνα, αλλά Ασιατικής σημιτικής καταγωγής, ο οποίος έδωσε τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη σε όλους τους κατοίκους του Imperium ασχέτως καταγωγής! Ο Καρακάλας των ημερών μας είναι η καταστροφή της Εθνικής ταυτότητας των λαών και η απόδοση όχι απλά των δικαιωμάτων του πολίτη, αλλά της ιθαγένειας, που σημαίνει καταγωγή, σε όποιον περνά ακόμη και παράνομα τα σύνορα μίας χώρας. Και το νέο διάταγμα του Καρακάλα, το διάταγμα της Παγκοσμιοποίησης έγινε με ενθουσιασμό αποδεκτό από το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο της χώρας. Δεν τους ενδιαφέρει, δεν τους απασχολεί καν το εάν αύριο, σε είκοσι, τριάντα, σαράντα χρόνια το πολύ οι πολίτες αυτής της χώρας θα κατάγονται από την Αφρική ή από τα βάθη της Ασίας. Δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή εάν η Ελλάδα απομείνει χωρίς Έλληνες.

Η Παγκοσμιοποίηση δεν είναι τίποτε άλλο από τον μπολσεβικισμό του 21ου αιώνος, ένας μπολσεβικισμός ίδια ισοπεδωτικός και αντεθνικός, φυσική συνέχεια και απόληξη της περίφημης “νεωτερικότητας”. Βιομηχανική επανάσταση, Γαλλική επανάσταση, φιλελευθερισμός, μερκαντιλισμός, μπολσεβικισμός, αντιρατσισμός, “δικαιώματα”, “διαφορετικότητα”, παγκοσμιοποίηση, ΟΛΑ τους μία συνέχεια γραμμική, η οποία οδηγεί στο χάος και κάθε προσπάθεια εκτροπής αυτής της ολισθηρής πορείας ακόμη και η πλέον ηρωική μέχρι τώρα αποτυχημένη. 

Και ο καιρός τελειώνει και πρέπει επιτέλους να έλθει η ώρα να κτισθεί το κάστρο της Αντίστασης από αυτούς που έχουν Ψυχή Δυνατή και Πιστεύουν σε Θεό και Πατρίδα, σε Ιδέες, προκειμένου να δοθεί ένα τέλος στην τραγωδία, που ζει ο κόσμος τους τελευταίους τρεις αιώνες στο όνομα μίας δήθεν “νεωτερικότητας”, που δεν είναι τίποτε άλλο από περισσότερο χρήμα για τους πονηρούς, τους άπληστους και τους πλεονέκτες, γι’ αυτούς που δεν έχουν ψυχή παρά μόνο αριθμούς τραπεζικών λογαριασμών.

Άρθρο στην Κυριακάτικη "δημοκρατία"

Στην εφημερίδα “Κυριακάτικη δημοκρατία”, η οποία κυκλοφορεί σήμερα υπάρχει άρθρο του συναγωνιστού Νίκου Μιχαλολιάκου με τίτλο “Κανένας δεν αντιπροσωπεύει την Χρυσή Αυγή στην βουλή”.

Άρθρο στο οποίο απαντά στους συκοφάντες του και σε όσους εξαπάτησαν αγνούς Εθνικιστές και πατριώτες να ψηφίσουν ένα κόμμα αποτελούμενο από γυρολόγους των κομμάτων, από οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας μέχρι και πολιτευτές του Λεβέντη.

 

πηγή

Κυκλοφορεί η νέα ποιητική συλλογή με τίτλο “Κίονες και Αίμα – Στο Φως του Αποσπερίτη”, του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου

 

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ

Στις Πίνδου τα τραχιά βουνά
ανάμεσα σε βράχια σκληρά και χιόνια
Έλληνας Στρατιώτης προς τα ουράνια κοιτά
και με πάθος προσεύχεται ευλαβικά.

Χιλιάδες χρόνια πριν στον Μαραθώνα
και μέσα από τα κύματα στην Σαλαμίνα
μία μορφή με δόρυ τα πλοία παραστέκει
και δίπλα τους γενναία πολεμά.

Είναι της Ιωνικής Μητρόπολης η Σεβαστή Θεά
των Αθηναίων η Βασίλισσα η Αθηνά,
που στέκεται ακοίμητος του Έθνους μας φρουρός
και των βαρβάρων σκληρός τιμωρός.

Χιλιάδες χρόνια έχουν περάσει από τότε
και εκεί στα όρη τα άγρια των Σελλών
στης Πίνδου τις κορφές τις αψηλές
Έλληνες πολεμάνε τους κατακτητές.

Και σαν από θαύμα στρατιώτης νιος
στα ουράνια ψηλά θωρεί μεσ’ την αστροφεγγιά
και βλέπει με πίστη και ζεστή καρδιά
να τονε παραστέκει Στρατηγός Υπέρμαχος η Παναγιά.

Aπόσπασμα από τα προλεγόμενα του βιβλίου: “Χώρισα τα κείμενα αυτά, που αν θέλετε τα λέτε ποιήματα, σε τέσσερα τμήματα. Το πρώτο αφορά την Αρχαία Ελλάδα, το Αιώνιο Ιδανικό, της οποίας η σημερινή Ελλάδα αποτελεί γνήσια συνέχεια, αλλά και θλιβερό απομεινάρι. Το δεύτερο μέρος αφορά την δίωξή μου την πολιτική, την οποία με σοφιστείες και χωρίς στοιχεία την μετέτρεψαν σε ποινική και φυσικά την πολιτική σκευωρία κατά της Χρυσής Αυγής, του πρωτοπόρου σε παγκόσμιο επίπεδο στον μεταπόλεμο Εθνικιστικού Κινήματος. Το τρίτο μέρος είναι αφιερωμένο στις ρίζες μου, στην Αγαπημένη μου Μάνη, η οποία έπαιξε ρόλο καθοριστικό στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μου. Τέλος υπάρχουν και στίχοι εμπνευσμένοι από την αθάνατη Ελληνική Ιστορία για μορφές ξεχωριστές, ήρωες και ημίθεους από την εποχή της Γραμμικής Β ́ και των Μυκηνών μέχρι την Επανάσταση του 1821 και τους νεώτερους ακόμη χρόνους.

Ν.Γ. Μιχαλολιάκος – ΙΟΥΛΙΟΣ 2023″

Κυκλοφορεί η νέα ποιητική συλλογή με τίτλο “Κίονες και Αίμα – Στο Φως του Αποσπερίτη”, του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου, την οποία μπορείτε να προμηθευτείτε με ένα απλό τηλεφώνημα στο 6942416220 ή μέσω email koinonikosethnikismos@gmail.com.

Το «Γκοβέρνο Μιλιτάρε» του Νικηταρά

“Τι θα κάμετε, θ’ αφήστε

Ν’ αποκτήσωμεν εμείς

Λευθερίαν ή θα την λύστε

Εξαιτίας πολιτικής;”

Δ. ΣΟΛΩΜΟΣ (ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΜΝΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ)

Στα 1838 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μίλησε από τα βράχια της Πνύκας στους μαθητές των Αθηνών. Ανάμεσα στα εμπνευσμένα λόγια που είπε και τα παρακάτω, που δείχνουν με τι φρόνημα γράφτηκε η χρυσή σελίδα δόξης της ιστορίας μας, το 1821: «Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά, ως μία βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν το σκοπό, και εκάμαμε την Επανάσταση».

Λένε πολλά, όμως, οι πολιτικοί μας και τα ποδηγετούμενα από τους Μαρξιστές ΜΜΕ για την 25η Μαρτίου. Λένε ότι οι αγωνιστές του 1821 αγωνίστηκαν για να έχουμε σήμερα… “δημοκρατία”! Επιτέλους, κάποιοι πρέπει να αντιληφθούν ότι ο αγώνας για το Έθνος στέκει πάνω από την οποιαδήποτε πολιτική προτίμηση, στέκει πάνω από την οποιαδήποτε άποψη για το πολίτευμα της χώρας. Είναι σίγουροι ότι ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Μάρκος Μπότσαρης όταν έχυναν το αίμα τους για την Ελλάδα είχαν στον νου τους στο σημερινό κοινοβούλιο;

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μέσα από την Ιστορία δείχνει αυτό ακριβώς, το οποίο ανέφερα προηγουμένως. Τον Νοέμβριο του 1823, όταν ο εμφύλιος και η αλληλοσφαγή είχε απλωθεί στην Ελλάδα, ο Νικηταράς σε μια συνομιλία του με τον πολιτικό Ανδρέα Λόντο είχε πει: «Μα την αλήθεια αν δεν αγαπηθήτε ογλίγωρα, είμεθα βιασμένοι οι στρατιωτικοί να κάμωμεν Γκοβέρνο Μιλιτάρε (Διοίκηση Στρατιωτική). Δεν υποφέρεσθε πλέον δια την διχόνοιά σας, με την οποία θέλετε αφανίσει το Γένος».

Τελικά «γκοβέρνο μιλιτάρε» δεν έγινε. Αντίθετα οι πολιτικοί χρησιμοποιώντας το δάνειο του αγώνα πλήρωσαν κάποιους εμπαθείς και επιόρκους για να σφάζουν τους υπολοίπους Έλληνες… Όσο για τον Νικηταρά, που είχε εκείνη ακόμη την εποχή τέτοιες «φασιστικές» αντιλήψεις για «γκοβέρνο μιλιτάρε» τον πλήρωσε με τα πρέποντα η “δημοκρατία”…

Αυτός ο ήρωας, αυτός ο ακέραιος αγωνιστής πέθανε πάμπτωχος μέσα στην θλίψη και την δυστυχία, αφού πρώτα είχαν φροντίσει και να τον φυλακίσουν σαν… συνωμότη! Ένα δεν μπόρεσαν να του αφαιρέσουν: την δόξα από τα Δερβενάκια, από τα Δολιανά και από τις τόσες μάχες, όπου έδωσε με το αίμα του το μεγάλο παρόν του!

Νικόλαου Γ. Μιχαλολιάκου

Σπαράγματα της Ερασμιακής προφοράς και της Γραμμικής Βήτα στην Μανιάτικη διάλεκτο

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του νέου ελληνικού κράτους ήταν η όλη πολιτική του στο γλωσσικό ζήτημα. Εν ονόματι μίας αμφίβολης καθαρολογίας πολέμησε τις τοπικές διαλέκτους, οι οποίες περιείχαν σχεδόν όλο τον πλούτο της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας. Η συνέχεια της γλώσσας και μάλιστα κατά τον τρόπο στον οποίο θα αναφερθώ στην συνέχεια, μαρτυρεί την γνήσια προέλευση των σημερινών Ελλήνων από τους αρχαίους προγόνους τους, αφού στοιχεία σημαντικά της γλώσσας που μιλούσαν οι Έλληνες πριν 4.000 χρόνια επιβιώνουν σήμερα. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Τσακώνικης διαλέκτου, όπου οι χωριάτες ομιλούν ακόμη λίγοι δυστυχώς σήμερα, μία διάλεκτο καθαρά δωρική. 

Στοιχεία αρχαϊκά βρίσκουμε χαρακτηριστικά και στην Ποντιακή και στην Κυπριακή και στην Μανιάτικη διάλεκτο. Επίσης στην Μανιάτικη διάλεκτο βρίσκουμε σπαράγματα λέξεων της γραμμικής β’, όπως και του αρχαίου αλφαβήτου των 26 γραμμάτων και της ερασμιακής προφοράς. Η Ερασμιακή προφορά θεωρήθηκε κακώς, σαν ένα ανθελληνικό εφεύρημα κι ότι ήθελε με τον τρόπο αυτό ο Έρασμος να πει ότι δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Σε καμία περίπτωση δεν ισχύει αυτό, απλά η γλώσσα εξελίσσεται και αλλάζει σε κάποια σημεία η προφορά της μορφή. Σε τηλεοπτικές εκπομπές ο καθηγητής Μπαμπινιώτης έχει πάρει θέση ότι όντως η ερασμιακή προφορά ήταν η προφορά με την οποία ομιλούσαν τα Ελληνικά οι Αρχαίοι πρόγονοί μας και το αποδεικνύει αυτό απαγγέλλοντας αποσπάσματα από τα Ομηρικά Έπη, τα οποία πράγματι με την ερασμιακή προφορά διατηρούν απόλυτα το ποιητικό μέτρο και την προσωδία. 

Θα περιοριστώ επί του προκειμένου σε κάποιες γνώσεις μου για την Μανιάτικη προφορά, στην οποία επιβιώνει η ερασμιακή προφορά. Το ύψιλον σύμφωνα με την ερασμιακή προφορά, προφερόταν ου έτσι λοιπόν στην μανιάτικη διάλεκτο την τρύπα την λένε τρούπα και τα σύκα, σούκα κ.α. πολλά. Ενδεικτική είναι επίσης της Δωρικής διαλέκτου το γεγονός ότι στα Μανιάτικα το και προφέρεται τσε και το ήτα άλφα! Όπως στην λέξη βοή που προφέρεται βοά και στην λέξη αναπνοή που προφέρεται αναπνοά. Όσο για το τελικό ωμέγα των ρημάτων οι Μανιάτες δεν λένε παίζω ή τρέχω ή παίζου ή τρέχου. 

Θησαυρός κυριολεκτικά οι τοπικές διάλεκτοι του λαού μας, που δείχνουν την συνέχεια των Ελλήνων και γνώμη μου είναι ότι η γλώσσα του Παπαδιαμάντη ήταν ότι καλύτερο, αφού κρατούσε την γραμματική της καθαρεύουσας και το συντακτικό και ήταν πλούσια σε λέξεις της διαλέκτου. 

Το κατάντημα της Παιδείας μας σήμερα είναι ότι τα Ελληνόπουλα διαβάζουν κείμενα του Παπαδιαμάντη γραμμένα πριν εκατό σχεδόν χρόνια με μετάφραση στην δημοτική! 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ  

Μια επιστολή σε έναν πρώην χρυσαυγίτη

 

“Χρυσαυγίτες στον δρόμο περνάνε με βήμα γοργό στιβαρό σημαίες στα χέρια κρατάνε για ένα σκοπό ιερό”

https://youtu.be/R8S5r-LprSU

Παλιέ σύντροφε και συναγωνιστή,

Με αισθήματα αγνά σου λέω ότι εσύ που κάποτε ήσουν Χρυσαυγίτης και περνούσες στις λεωφόρους των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης κρατώντας μια πύρινη δάδα ή το λάβαρό μας το μαυροκόκκινο και φωνάζοντας το σύνθημα “Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή”, σήμερα που δεν είσαι πια Χρυσαυγίτης δεν έχεις δικαίωμα να επικαλείσαι το παρελθόν σου και μάλιστα να το εκμεταλλεύεσαι αισχρά ξεγελώντας απλούς και απληροφόρητους ανθρώπους επειδή το Σύστημα σου έδωσε βήμα, ενώ στην Χρυσή Αυγή δεν δίνει. 

Πως αλήθεια είναι δυνατόν να μιλάς για την Χρυσή Αυγή εσύ που το ’12 και το ’15 πύκνωνες τις φάλαγγές της και σήμερα χειροκροτείς αυτούς που λένε ότι δεν έχουν καμιά σχέση με το “ναζιστικό μόρφωμα”; Πως είναι δυνατόν να λες ότι παραμένεις Χρυσαυγίτης με τόσο θράσος όταν είσαι μαζί με υβριστές και εχθρούς της Χρυσής Αυγής, που σε συκοφαντούσαν και εσένα και το Κίνημα μας ολόκληρο όταν επιτύγχανε νίκες λαμπρές ενάντια σε ένα ολόκληρο Σύστημα; Και πως ανέχεσαι να χειροκροτάς πρώην Νεοδημοκράτες πολιτευτές και όχι μόνον, αλλά και γυρολόγους των κομμάτων, που λένε ότι ευχαριστούνε όλους τους Έλληνες “ασχέτως χρώματος, πίστης, προέλευσης και ταυτότητος”; Ξέχασες το “Έλληνας γεννιέσαι δεν γίνεσαι”, που φώναζες κάτω από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Θεσσαλονίκη και του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Αθήνα; Επιτέλους, πρέπει να καταλάβεις ότι δεν είσαι και ίσως δεν ήσουν ποτέ Χρυσαυγίτης και καλή τύχη.

Εμείς που παραμένουμε Χρυσαυγίτες σε χαιρετούμε και δεν χαρήκαμε για την γνωριμία. 

Ν.Γ. Μιχαλολιάκος 

Εγώ και η αποκαλούμενη εορτή της δημοκρατίας

Στην εφημερίδα “Καθημερινή” στη σελίδα 2 υπήρχε δημοσίευμα το οποίο με αφορά και το οποίο έλεγε τα εξής: “Ο Νίκος Μιχαλολιακος ως αρχηγός της Χρυσής Αυγής δεν είχε κληθεί ποτέ στο προεδρικό Μέγαρο για τη γιορτή της δημοκρατίας. Αναλόγως κινήθηκε η Κατερίνα Σακελλαροπούλου και για την ερχόμενη Δευτέρα στη δεξίωση που θα παραθέσει στο προεδρικό Μέγαρο”. Το “αναλόγως” αφορά τους κυρίους που βάφτισαν διαδόχους της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.

Ασφαλώς και θα ήταν δύσκολο να παραβρεθώ όντας φυλακισμένος, αλλά και όταν ήμουν ελεύθερος δεν είχα καμία προς τούτο επιθυμία και ούτε θέλησα να πάω ποτέ στην εν λόγω εορτή. Η θέση μου επί του θέματος είναι ξεκάθαρη και προκύπτει από άρθρο μου σε πολύ προγενέστερο χρόνο πριν γίνω αρχηγός κόμματος και βουλευτής. Στο άρθρο μου «Γιατί δε πανηγύρισα εκείνο τον Ιούλιο του 74» :

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ 2003: «Γιατί ΔΕΝ Πανηγύρισα Τον Ιούλιο Εκείνο Του 1974»:

«Είκοσι εννέα ολόκληρα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 24 Ιουλίου του 2003, από την ημέρα της περίφημης μεταπολίτευσης. Είκοσι εννέα ολόκληρα χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή, μια ολόκληρη ζωή μέσα στην οποία πολλές προσδοκίες απεδείχθησαν χίμαιρα και αυταπάτες και πολλά από αυτά που φυσιολογικά θα περίμενε κανείς να συμβούν απεδείχθησαν μάταιες ελπίδες.

Ο φάκελος της Κύπρου, για τον οποίο τόσα ελέγοντο επί πολλά χρόνια στην Πατρίδα μας και ο οποίος βρισκότανε στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής μέχρι τα τέλη σχεδόν της δεκαετίας του ’80, δεν άνοιξε ποτέ! Οι προδότες, γιατί αναμφισβήτητα υπήρχαν προδότες, οι όποιοι προδότες της Κύπρου μας δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Η αλήθεια δεν απεκατεστάθη ποτέ και αυτό αποτελεί μίαν ΥΒΡΙΝ κατά της Ιστορίας, που όπως οι αιώνιες παραδόσεις του γένους μας θέλουν, φέρνει κακοδαιμονία, την κακοδαιμονία που ταλαιπωρεί την Πατρίδα μας τις τελευταίες δεκαετίες. Όλα έχουν στηριχθεί επάνω σε ένα ψέμα, σε μια απάτη, σε μια προδοσία. Γι’ αυτό και όλα πηγαίνουν κατά διαβόλου…

-Είκοσι εννέα χρόνια είναι μια ολόκληρη ζωή και μέσα σε αυτήν την ζωή είδαμε την φθορά των εθνικών αρχετύπων να επέρχεται ραγδαία και να πλήττει τον Λαό μας σε καίρια και σημαντικά του σημεία: στην φυλετική του ταυτότητα, στην ιστορική του μνήμη, στο ήθος του, στην κοινωνική του αγωγή, σε όλα γενικά όσα αποτελούσαν την βάση του νεωτέρου Ελληνικού βίου. Το έργο αυτό έγινε συστηματικά, με τρόπο επιμελημένο και επιτήδειο, «με την μέθοδο του σαλαμιού», που θαυμάσια γνωρίζουν οι μαρξιστές-λενινιστές, που είναι οι μεγάλοι ένοχοι για τον εθνικό κατήφορο. Το ίδιο ένοχοι, βεβαίως, είναι και οι συνοδοιπόροι τους, οι καιροσκόποι, οι αριβίστες της αστικής δεξιάς, που παρέδωσαν τα τείχη της πόλεως στους εχθρούς της Πατρίδος χωρίς ντροπή, χωρίς αιδώ.

-Είκοσι εννέα χρόνια συμπληρώνονται από την 24η Ιουλίου του 1974 και μία αναδρομή στις τραγικές εκείνες ημέρες πρέπει να γίνει. Πρέπει να θυμηθούμε όσοι ζούσαμε εκείνη την εποχή στην Αθήνα, όπως ο γράφων που ήταν τότε έφηβος, στην Αθήνα που υπήρξε και τότε το κέντρο των εξελίξεων, τι πραγματικά συνέβη. Να θυμηθούμε ότι ο Μακάριος δεν υπήρξε άγιος και ότι μετά την ανατροπή του είχαν έλθει στην Αθήνα και έδωσαν συνέντευξη τύπου τα θύματα των βασανιστών του καθεστώτος του, ανάπηροι οι περισσότεροι από τα κτυπήματα των πραιτοριανών της Λευκωσίας. Να θυμηθούμε πως ο Ελληνικός λαός γεμάτος συγκίνηση άκουσε το άγγελμα της τουρκικής επιθέσεως κατά της μαρτυρικής Ελληνικής μεγαλονήσου, αλλά να θυμηθούμε και τις ατέλειωτες ουρές έξω από τα «σούπερ μάρκετ» μέσα σε ένα καθεστώς αβεβαιότητος, τρόμου, αλλά και φτηνού ατομισμού.

Ο πόλεμος είχε αρχίσει από τις 20 Ιουλίου και όλοι περιμέναμε ότι με την βοήθεια της μητέρας Ελλάδος οι Ελλαδίτες και Κύπριοι μαχητές θα έριχναν τους Τούρκους στην θάλασσα. Και ξαφνικά όλα άλλαξαν. Και το κλίμα της αβεβαιότητος, το κλίμα το ανάμικτο φόβου και εθνικού παλμού έγινε… πανηγύρι! Οι στρατιώτες μας έχυναν το αίμα τους υπερασπιζόμενοι μία Πατρίδα Ελληνική, τόσο Ελληνική, όσο είναι και η Πελοπόννησος και η Μακεδονία και η Θράκη, την Κύπρο μας, και στην νέα Βαβυλώνα του Ελληνισμού, την Αθήνα, κάποιοι πανηγύριζαν, κρατώντας κεριά στα χέρια για να υποδεχθούν τον δήθεν ελευθερωτή Καραμανλή.

-Τον Καραμανλή που ερχόταν από το πουθενά σε μία περίοδο κρίσεως του Κυπριακού ζητήματος, όπως τότε το 1955 που έγινε πάλι από το πουθενά πρωθυπουργός μετά τον θάνατο του Στρατάρχη Παπάγου. Μέσα στην Αθήνα κορναρίσματα αυτοκινήτων, ατέλειωτο πανηγύρι και εκατοντάδες χιλιάδες λαού με τα κεριά στα χέρια στην πλατεία Συντάγματος και για την Κύπρο σιωπή… Να πως χάθηκε η Κύπρος! Έχω την τιμή να είμαι ένας από τους λίγους, από τους ελάχιστους μέσα σε αυτήν την αρρωστημένη πολιτεία, που δεν πανηγύρισαν το βράδυ της 24ης Ιουλίου του 1974. Όχι πως έχασα κανένα αξίωμα, γιατί αξίωμα δεν είχα, όχι γιατί προσδοκούσα τίποτε από το καθεστώς, αλλά γιατί την ίδια ώρα που κάποιοι στην Αθήνα πανηγύριζαν, κάποιοι στην Κύπρο πέθαιναν για την Ελλάδα! Γιατί είχα την δυστυχία να γνωρίζω ότι με τον ερχομό μέσα σε αυτές τις συνθήκες αυτών των πολιτικών δεν θα σωθεί η Πατρίδα, αλλά αντίθετα θα ανοίξει ένας νέος φαύλος κύκλος για τον τόπο και την αιματοβαμμένη του ιστορία.

-Κάθε χρόνο στις 24 Ιουλίου σε ένα μέγαρο του κέντρου των Αθηνών γίνεται μια γιορτή για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Σε αυτήν την γιορτή όσοι θέλουν να νιώθουν την Ιστορία σε όλο της το βάθος δεν μπορούν να συμμετέχουν, γιατί στις 24 Ιουλίου κάποιοι πρόδωσαν την Κύπρο και αυτοί οι κάποιοι δεν τιμωρήθηκαν ποτέ. Η Νέμεσις λέγουν ότι ποτέ δεν ξεχνά. Είθε!»

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

 

Το θέμα όμως έχει και συνέχεια, αφού σύμφωνα με το δημοσίευμα επειδή δε καλούσαν εμένα που δεν ήθελα και να πάω, δε καλούν τον Βασίλη Στίγκα, ο οποίος ήταν μέλος της Νέας Δημοκρατίας και οπαδός του “εθνάρχη” Καραμανλή, πολιτευτής της Ένωσης Κεντρώων το 2019, οπαδός της Πολιτικής Άνοιξης, κομμάτων τα οποία μετείχαν στην εορτή της δημοκρατίας. Γιατί συμβαίνει αυτό και ποια η σκοπιμότητα του; Θα ήταν πράγματι δύσκολη η θέση του Στίγκα έναντι των εξ απατημένων εθνικιστών οπαδών του εάν πήγαινε στην εορτή της δημοκρατίας. Έτσι το Σύστημα που θέλει την μαϊμού Ακροδεξιά του τον βγάζει από τη δύσκολη θέση και έτσι είναι και συνταγματικός πατριώτης και… χουντικός κατ’ απονομήν! Απ όλα έχει ο μπαξές για τα κορόιδα…