"ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ - ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ!"

 

Η γιορτή της “δημοκρατίας” και οι fake “εθνικοπατριώτες” του 21ου αιώνα

“Χαρές και πλούτη να χαθούν
και τα βασίλεια, κι όλα,
τίποτα δεν είναι σαν στητή,
μένει η ψυχή
κι ολόρθη”

Διονύσιος Σολωμός

Ο εορτασμός της 24ης Ιουλίου του 2022 είχε μία πρωτοτυπία. Κάποιοι εόρταζαν την ίδια ώρα που η Ελλάδα καιγόταν από τον Έβρο έως την Πελοπόννησο και την Λέσβο και θύμιζε το κλίμα αυτό εκείνη την άλλη 24η Ιουλίου του 1974, όταν η Κύπρος καιγόταν από την μία άκρη ως την άλλη για να εδραιωθεί η “δημοκρατία”. Τότε το 1974 όταν συνετελέστη μία μεγάλη προδοσία, μία ΥΒΡΙΣ σε αυτήν την αιματοβαμμένη πατρίδα, την οποία ακόμη δεν έχει ακολουθήσει η ΝΕΜΕΣΙΣ!

Όταν η φωνή του “όχλου” είναι καλή…

Και δεν μπορεί να λησμονήσει κανείς την έμμεση πλην σαφέστατη αναφορά της προέδρου Σακελλαροπούλου στην ελευθερία του βιαστή ανηλίκων Λιγνάδη εν ονόματι των θεσμών! Των θεσμών, που ήταν όλοι εκεί, στην εορτή της “δημοκρατίας” και μάλιστα τιμώμενοι όσοι με την υπογραφή τους συνέβαλαν στο συμβόλαιο πολιτικού θανάτου της Χρυσής Αυγής. Από ανακριτές και εισαγγελείς μέχρι δικαστές, που όλοι τους χωρίς εξαίρεση πήραν προαγωγές επειδή καταδίκασαν την Χρυσή Αυγή… Απόλυτα φυσικό, αφού υπήρξαν οι σωματοφύλακες ή μπράβοι του Συστήματος, πού έσωσαν το καθεστώς από την Χρυσή Αυγή! Και έτσι “η δημοκρατία ενίκησε”…

Και όταν με την καλπονοθεία του Ιουλίου του 2019 ετέθη εκτός βουλής η Χρυσή Αυγή, “η δημόσια ζωή επέστρεψε στην… ομαλότητα”, έτσι είπαν!

Κατά τα άλλα όταν ο “όχλος” φωνάζει για την καταδίκη της Χρυσής Αυγής, είναι καλός, όταν φωνάζει κατά της ελευθερίας του Λιγνάδη είναι κακός και παραβιάζει τους θεσμούς… Και κατά ποιαν έννοια εκφράζει το λαϊκό αίσθημα ένας εσμός 15 περίπου χιλιάδων μπολσεβίκων επαγγελματιών αντιφασιστών, που ήταν έξω από το Εφετείο σε μία πόλη 5 εκατομμυρίων;!

Ποιος θα αντισταθεί στην παρακμή; 

Η Χρυσή Αυγή υπήρξε ένα πραγματικό πολιτικό φαινόμενο στην “δημοκρατία” της Μεταπολιτεύσεως και για τον λόγο αυτό κτυπήθηκε ανελέητα με νεκρούς, τρομοκρατικές επιθέσεις, φυλακές, αποκλεισμούς, κατάρες και αναθέματα από το σύνολο ενός κόσμου πολιτικού, που διέγνωσε να επέρχεται το τέλος του σάπιου βασιλείου της Δανιμαρκίας τους από μία πραγματικά εθνική επανάσταση ψυχών!

Ως γνωστόν σήμερα, η Χρυσή Αυγή είναι φυλακή. Νωπές όμως ακόμη ηχούν οι φωνές εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων στους λεωφόρους των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης για την Ελλάδα που έρχεται, για μια Ελλάδα εθνικιστική, που πρέπει να ανήκει μόνο στους Έλληνες! Και οι φωνές αυτές δεν σβήνουν, δεν ξεχνιούνται απ’ τις χιλιάδες ώρες τηλεοπτικής λάσπης και τα πρωτοσέλιδα της διεφθαρμένης νομενκλατούρας των ΜΜΕ.

Το Σύστημα όμως, επειδή γνωρίζει πολύ καλά ότι στην πολιτική δεν υπάρχει κενό, επιχειρεί να εξαπατήσει τον λαό με υποκατάστατα, τα οποία θέλουν να τα παρουσιάσουν ως χρυσές αυγές στην θέση της Χρυσής Αυγής.

Είναι δυνατόν όλα αυτά τα ανεμομαζώματα και διαβολοσκορπίσματα των “εθνικοπατριωτών” της πεντάρας να αντισταθούν στην παρακμή; Είναι δυνατόν να γίνουν η Χρυσή Αυγή των Ελλήνων, η μεγάλη ελπίδα για εθνική αναγέννηση;

Ποιος Εθνικισμός και ποιοι Εθνικιστές;

Ακούσατε αλήθεια ποτέ κάποιον πρώην κομμουνιστή ο οποίος σήμερα ευρίσκεται στην Νέα Δημοκρατία ή στο ΠΑΣΟΚ ή οπουδήποτε αλλού, αφού παντού βρίσκονται, να δηλώνει ότι δεν είναι κομμουνιστής; Αντίθετα, πλήθος είναι οι δηλώσεις των πολιτικάντηδων της ψοφοδεούς ψευτοδεξιάς, οι οποίοι σε κάθε ευκαιρία δηλώνουν ότι δεν είναι φασίστες, δεν είναι ακροδεξιοί, δεν είναι εθνικιστές. Και το γεγονός αυτό δείχνει καθαρά την ηθική και πολιτική ήττα της αστικής δεξιάς, που κυβερνά μέσα σε ένα καθεστώς φόβου και τρόμου από την αριστερά!

Κάτι τέτοιους τύπους, που δηλώνουν ότι δεν είναι εθνικιστές καν, και αποκηρύσσουν το μόνο αξιόλογο παρελθόν τους, όταν τα μαυροκόκκινα λάβαρα με τον Μαίανδρο ανέμιζαν στον ουρανό της Ελλάδος, έχει επιλέξει το Σύστημα για να γίνουν οι χρυσές αυγές στην θέση της Χρυσής Αυγής, της Χρυσής Αυγής που συγκλόνισε όχι μόνον την δημόσια ζωή της Ελλάδος, αλλά το παγκόσμιο πολιτικό Σύστημα για το θάρρος και την τόλμη της να μιλήσει για αρετές, Ιδανικά και Αξίες, που είχε το Σύστημα εξορίσει για πάντα, έτσι πίστευε, από τον κόσμο. Και θα αποτύχουν όλοι αυτοί και ο καιρός δεν θα αργήσει, που αυτό θα αποδειχθεί, γιατί ό,τι δεν έχει ψυχή σε αυτόν τον κόσμο, ό,τι δεν μιλάει στην ψυχή του λαού με σύμβολα και αρχέτυπα εθνικά είναι ένα τίποτε που σβήνει και τελειώνει σαν αρρωστημένη ονειροφαντασία κάποιων, οι οποίοι πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να είναι οι εκλεκτοί της μοίρας όντας τα απόβλητα μιας μικρής ασήμαντης ιστορίας.

Υπάρχει ελπίδα;

Τίποτε δεν χάνεται εάν μένει η ψυχή ολόρθη καθώς μας λέγει ο εθνικός ποιητής κι αν ήλθαν καιροί δύσκολοι και μαύρα σύννεφα έχουν σκεπάσει τον ουρανό της Πατρίδας είναι βέβαιο ότι ποτέ δεν θα λείψουν από τον τόπο αυτό οι γενναίες ψυχές που θα διεκδικήσουν τα δίκαια της Ιστορίας. Πέρασε μεγάλες συμφορές ο Ελληνισμός και άντεξε και όπως άντεξε σκλαβιά αιώνων θα αντέξει και αυτή την μιαρή εισβολή της ανηθικότητος, που σκοπό έχει την καταστροφή της εθνικής ταυτότητος.

Και εάν δεν είναι αυτή η Χρυσή Αυγή που θα σημάνει και πάλι το εγερτήριο για εθνική αντίσταση, είναι βέβαιο ότι στο μέλλον θα έρθει μια άλλη που έχοντας δίδαγμα την αδικία και το βρώμικο πόλεμο εναντίον των Εθνικιστών θα έχει διδαχθεί πολλά και θα αντιμετωπίσει καθώς πρέπει τους εχθρούς του Έθνους.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Η γιορτή της “δημοκρατίας” και οι “σταυρωτήδες” της Χρυσής Αυγής

 

Ο εορτασμός της 24ης Ιουλίου του 2022 είχε μία πρωτοτυπία. Κάποιοι εόρταζαν την ίδια ώρα που η Ελλάδα καιγόταν από τον Έβρο έως την Πελοπόννησο και την Λέσβο και θύμιζε το κλίμα αυτό εκείνη την άλλη 24η Ιουλίου του 1974, όταν η Κύπρος καιγόταν από την μία άκρη ως την άλλη για να εδραιωθεί η “δημοκρατία”.

Και δεν μπορεί να λησμονήσει κανείς την έμμεση πλην σαφέστατη αναφορά της προέδρου Σακελλαροπούλου στην ελευθερία του βιαστή ανηλίκων Λιγνάδη εν ονόματι των θεσμών! Των θεσμών, που ήταν όλοι εκεί και προπαντός τιμώμενοι όσοι με την υπογραφή τους συνέβαλαν στο συμβόλαιο πολιτικού θανάτου της Χρυσής Αυγής από ανακριτές και εισαγγελείς μέχρι δικαστές που όλοι τους χωρίς εξαίρεση πήραν προαγωγές επειδή καταδίκασαν την Χρυσή Αυγή…

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

ΜΝΗΜΗ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ

Ήταν 31 Ιουλίου του έτους 1920 όταν δολοφονήθηκε από τις σφαίρες των δημοκρατικών του Βενιζέλου ο Ίων Δραγούμης, ο Ίδας του Μακεδονικού Αγώνα. Στο σημείο, όπου χύθηκε το πιο αγνό αίμα ενός υπέροχου οραματιστή, κήρυκα θερμού της Μεγάλης Ιδέας, σήμερα βρίσκεται μία λιτή μαρμάρινη κολόνα, όπως ακριβώς το ήθελε ο Εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς, που έγραψε για την δολοφονία του Δραγούμη:

«Λευκή, ας βαλθή όπου έπεσες, κολώνα,
(Πώς έπεσες, γραφή να μην το λέει)
λευκή, με της Πατρίδας την εικόνα.
Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίει,
βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίει.»

Ακριβώς απέναντι από αυτή την λιτή μαρμάρινη κολόνα, κτίστηκε πολλά χρόνια αργότερα ένα κτίριο, το ξενοδοχείο Hilton, κτίριο σύμβολο της μεταπολεμικής Ελλάδας, της μίζας και της ρεμούλας, της αρπαχτής και του εύκολου πλουτισμού. Δύο κόσμοι, ο ένας απέναντι στον άλλο. Από την μια το ψευτορωμαίικο της ΄κονόμας και από την άλλη η αληθινή Ελλάδα, της Μεγάλης Ιδέας! Η Ελλάδα για την οποία χωρίς δισταγμό έδωσε την ζωή του ο Ίων Δραγούμης. ο Ίων Δραγούμης, που κάποιοι τον θέλουν δικό τους όντας φιλελεύθεροι, όντας politically correct.

Για όλους αυτούς θα παραθέσω τα λόγια που έγραφε στο βιβλίο του “ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ” στην Κωνσταντινούπολη του 1908: “Του Αλέξη η ψυχή, συναρπασμένη από σιχαμάρα για το μικράνθρωπο, φώναζε ολημερίς: –Κάτω οι μασόνοι, οι Εβραίοι, οι σοσιαλιστές!”

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ “ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ”

Έχοντας καταργήσει αρχές, έννοιες και Ιδέες οι σημερινοί εξουσιαστές αυτής της ίδιας της ψυχής του λαού μας, προσπαθούν να επιβάλλουν την άποψη ότι… πατριώτης είναι μόνον αυτός, ο οποίος δέχεται και φρονεί σύμφωνα με το “politically correct” σύστημα, το οποίο κυριαρχεί στη δημόσια ζωή. Σε όλους αυτούς απαντά ο Ίων Δραγούμης στα 1903 από την Μακεδονία, όπου μάχεται για το Έθνος με τα παρακάτω λόγια:

«Αν είμαστε ζωντανό γένος, δε θα κολλήσωμε στο πολιτικό σύστημα που μας κάθισαν. Το σύνταγμα και οι βουλευτές είναι μια αρρώστεια. Δεν είναι η ζωή μας. Ή θα μας πεθάνη ή θα ψοφήση τέλος πάντων αυτή. Και θα ζήσωμε τότε με άλλο σύστημα πολιτικό, που μας έρχεται καλλίτερα. Πως, χωρίς να μας μελετήσουν, χωρίς να μάθουν καλά το φυσικό μας, μας κόλλησαν βουλευτές και συντάγματα;»

«Ας λείψει το κράτος, που θα της είναι εμπόδιο ή θα παραμορφώνει την εθνική ψυχή. Αν το κράτος στενοχωρεί το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξει μορφή ή να χαθεί. Το κράτος που εμποδίζει τη φυσιολογία του έθνους, είναι περιττό και βλαβερό».

ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ

Ποιες ήταν όμως οι πολιτικές Ιδέες του Ίωνα Δραγούμη; Ώριμος πλέον και κατασταλαγμένος στο ημερολόγιο της εξορίας του στην Κορσική γράφει ότι πρέπει να αγκαλιάσει και να συνταιριάσει τον Εθνικισμό με τον Σοσιαλισμό. Αρνητής του μαρξισμού, έχοντας τοποθετηθεί ξεκάθαρα με πολιτικά άρθρα του στο “ΝΟΥΜΑ” όπως “ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ ΕΘΝΟΣ, Ο ΕΝΑΣ”, σίγουρα ο σοσιαλισμός του δεν έχει καμία σχέση με τον κομμουνισμό.

Γράφει για το είδος του σοσιαλισμού που θέλει τα παρακάτω: «Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών.”

Αρνούμενος τον αγοραίο πατριωτισμό της μάζας δηλώνει Εθνικιστής, τονίζοντας ότι δεν μπορεί κανείς να είναι καν άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του και το Έθνος του! Αρνείται επίσης τον ατομισμό, ο οποίος είναι η βάση και το επίκεντρο του φιλελευθερισμού και γράφει:

“Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος.»

«Δεν μπορεί κανείς να είναι άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του. Να θυμάται κανείς από πού βγήκε, που μεγάλωσε, ποιο έθνος τον ανέθρεψε.».

«Ο εθνικισμός είναι μορφή ενέργειας. Όλοι λοιπόν οι ενεργητικοί άνθρωποι είναι εθνικιστές, είτε το ξέρουν είτε όχι. Ο διεθνιστής είναι στοιχείο θανάτου για το έθνος του».

Ο ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ, Η “ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ” ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Σήμερα, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρον τον κόσμο κάποιοι κινούν τα νήματα για να μεταβληθούν τα Έθνη και οι Πατρίδες σε μια απέραντη καταναλωτική αγέλη στο όνομα της παγκοσμιοποιήσεως. Όμως, για τον Ίωνα Δραγούμη, η πολυπολιτισμική κοινωνία που θέλουν οι φιλελεύθεροι και οι μαρξιστές δεν υπάρχει και όχι μόνον, αφού όπως χαρακτηριστικά λέει “ο διεθνιστής είναι στοιχείο θανάτου για το Έθνος του”. Επιπλέον κηρύσσει ότι μόνον εθνικός μπορεί να είναι ένας πολιτισμός και τίποτε άλλο:

«Ποιος είναι ο τελικός προορισμός των εθνών; Ο πολιτισμός! Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα.».

Ελλάδα του 2017 και ζώντας στην χώρα των μνημονίων, η οποία έχει εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία βλέπουμε τον λαό μας να έχει περιέλθει σε μια κατάσταση νιρβάνας, παθητικότητας και ραγιαδισμού, ο οποίος δεν διαφέρει και πολύ από επιθανάτιο ρόγχο. Σήμερα, λοιπόν, που οι περισσότεροι Έλληνες είναι ραγιάδες, ο Ιών Δραγούμης πάντα επίκαιρος γράφει γι’ αυτούς:

«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει».

Μία μαρμάρινη κολόνα στο κέντρο των Αθηνών, στην πρωτεύουσα της χώρας των ανοικτών συνόρων, της χώρας που έχει παραδώσει την ψυχή της στον διάβολο του χρήματος, στην σατανική δύναμη της τοκογλυφίας και αυτή η μαρμάρινη κολόνα να συμβολίζει το αίμα που χύθηκε στο σημείο αυτό ενός ξεχωριστού Άνδρα, του Ίωνα Δραγουμη, ο οποίος με τον βίο και την πολιτεία του, με την πένα και το ξίφος, με το παράδειγμά του διδάσκει και λέει μέσα από τους αιώνες ότι δεν είναι φρονιμάδα το να είναι κανείς ραγιάς και σκλάβος του φόβου του. “Όσοι ζωντανοί”, επιτέλους ας δώσουν την μάχη, μια μάχη για μια νέα Ελλάδα χωρίς ραγιάδες, οι οποίοι παριστάνουν τους φρόνιμους, αλλά στην πραγματικότητα είναι σκλάβοι του φόβου τους.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος

ΜΟΣΧΑ: Εχθρός της Ρωσσίας η Ελλάδα

 

Με δήλωσή του ο Ρώσσος πρέσβης στην Ελλάδα Αντρέι Μάσλοφ τόνισε ότι οι σχέσεις Ρωσσίας και Ελλάδος καταστρέφονται συστηματικά από την κυβέρνηση των Αθηνών. Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν κάνει τίποτε άλλο από το να συνεχίζει την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει να θυμηθούμε ότι επί Τσίπρα ήταν που είχαμε απελάσεις Ρώσσων διπλωματών από την Ελλάδα!

Με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία από το τέλος Φεβρουαρίου οι διμερείς σχέσεις έχουν καταστραφεί πλήρως. Δεν υπάρχει επαφή έστω και με μία λέξη. 

Είναι προφανές ότι η Ν.Δ. με την σύμφωνη γνώμη ΣΥΡΙΖΑ και με την σιωπή των παλαιομπολσεβίκων έχει καταστήσει την Ελλάδα ένα προτεκτοράτο των ΗΠΑ στην περιοχή του Αιγαίου. Εάν παρ’ ελπίδα υπάρξει εμπλοκή Ρωσσίας από την μία πλευρά και ΗΠΑ-Τουρκίας από την άλλη (γιατί έτσι θα γίνει…), πιστεύει κανείς ότι οι αμερικάνοι θα πολεμήσουν για να υπερασπιστούν την Ελλάδα; Με τους Τούρκους, λοιπόν, σύμμαχοι και εναντίον των Ρώσσων και αυτό σίγουρα δεν είναι εθνική πολιτική!

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ πιστεύει ότι η Ιστορία διδάσκει ότι η Ρωσσία και η Τουρκία είναι εκ των πραγμάτων εχθροί, για λόγους σοβαρούς γεωπολιτικούς και επίσης ότι οι ΗΠΑ θα στηρίξουν την Τουρκία σε όλες τις περιπτώσεις. Για τον λόγο αυτό θεωρεί φυσική σύμμαχο της Ελλάδος την Ρωσσία των εκατοντάδων εκατομμυρίων Ορθοδόξων.  

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

48 Χρόνια μεταπολίτευση

 

Ένα ήταν το σύνθημα, το οποίο κυριαρχούσε εκείνο τον Ιούλιο του 1974 και για πολλούς μήνες αλλά και χρόνια αργότερα. Ήταν το σύνθημα “ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ”! Δεν ξεχνώ τον Αττίλα, την τουρκική εισβολή στην Κύπρο μας, τις σφαγές και τους βιασμούς από τις ορδές της Ανατολής ενάντια στον υπερήφανο Ελληνισμό της Μεγαλονήσου μας. Όμως τα χρόνια πέρασαν και το “ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ” έχει γίνει λόγος κενός.

Πόσο μάλλον όταν μεθοδεύεται για την Κύπρο μας ένα νέο σχέδιο δήθεν ειρηνευτικό, με το οποίο οδηγείται ολόκληρη η Μεγαλόνησος σε τουρκοποίηση και με το οποίο συμφωνεί απόλυτα η κυβέρνηση των Αθηνών, αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση! Εάν μιλούσε κανείς το 1974, αλλά και αρκετά χρόνια αργότερα για ομοσπονδία στην Κύπρο θα τον έλεγαν προδότη. Σήμερα τον λένε συνετό και… ρεαλιστή! Όταν η προδοσία αποκαλείται ρεαλισμός, τότε πράγματι κάθε τι το οποίο έχει αξία εθνική χάνει την σημασία του.

Από τον θρήνο στους πανηγυρισμούς

Ήταν Ιούλιος του 1974 όταν άρχισε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και ο Ελληνισμός σύσσωμος αποφάσισε να πολεμήσει τον εισβολέα, αλλά κάποιοι δεν τον άφησαν. Μίλησαν και μιλούν ακόμη και σήμερα για την προδοσία της Κύπρου, αλλά δεν έκαναν ποτέ μία δημόσια δίκη για να δούμε ποιοι ήταν οι προδότες και ποιοι οι Ήρωες. Έχει ιδιαίτερη σημασία επίσης και πρέπει να τονιστεί ότι κάθε 20 Ιουλίου γίνεται στην Κύπρο μία μεγάλη αντικατοχική συγκέντρωση ενάντια στην βαρβαρότητα του Αττίλα που συνεχίζει να κατέχει παράνομα να έχει σκλαβωμένο το 40% της Ελληνικής Μεγαλονήσου. Δεν είναι τυχαίο ότι τέσσερις μόλις ημέρες μετά γίνεται μία εορτή, η εορτή της λεγόμενης δημοκρατίας της μεταπολιτεύσεως. Από τον θρήνο στην χαρά και στους πανηγυρισμούς. Όπως ακριβώς συνέβη και τότε το 1974.

Το 1974, το οποίο έζησα σαν έφηβος, μη έχοντας συμπληρώσει ακόμη τα δεκαεπτά μου χρόνια και είδα από τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάζουν τα πάντα! Την ίδια ώρα που οι Έλληνες στρατιώτες, Ελλαδίτες και Κύπριοι, πολεμούσαν προδομένοι τον βάρβαρο εισβολέα, κάποιοι στην νέα Βαβυλώνα του Ελληνισμού, σε αυτήν την σάπια πόλη που λέγεται Αθήνα, είχαν ανάψει κεριά και πανηγύριζαν. Πανηγύριζαν για τον ερχομό ενός καθεστώτος που κρατά 48 ολόκληρα χρόνια και έχει οδηγήσει την Πατρίδα μας στην σημερινή κατάσταση. Μια κατάσταση για την οποία δεν μπορεί να είναι υπερήφανος κανένας Έλληνας.

Ένα νεκρώσιμο

Ίσως έχουν σημασία και οι προσωπικές αναμνήσεις. Πήγα και έδωσα αίμα στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, ο οποίος ευρίσκετο τότε στην οδό Πειραιώς, για την Κύπρο και είπα ψέματα στον γιατρό ότι είχα συμπληρώσει τα 18 μου χρόνια, στον γιατρό ο οποίος με κατάλαβε και χαμογέλασε συγκαταβατικά και ύστερα αναβρασμός στα γραφεία των Κυπρίων Ενωτικών Φοιτητών, οι οποίοι ετοιμαζόντουσαν να κατέβουν στην Κύπρο για να πολεμήσουν τον εισβολέα. Κάποιοι τα κατάφεραν και κάποιοι σκοτώθηκαν μαχόμενοι ηρωικά για την Γαλανόλευκη. Περιφερόμενος στους δρόμους των Αθηνών είδα τότε, σε ένα μικρό δρόμο, σε μία πάροδο της οδού Πατησίων, εάν θυμάμαι καλά ένα νεκρώσιμο το οποίο έγραφε Αντισυνταγματάρχης Πυροβολικού Χατζηδάκης…

Είχαν αρχίσει να έρχονται τα πρώτα πτώματα των πεσόντων μας από την Κύπρο, τα οποία μια ένοχη πολιτεία έθαβε στα κρυφά, γιατί δεν ήταν εποχή για θρήνους, ούτε για Ήρωες. Ήταν εποχή για… πανηγυρισμούς!

Τα όσα έγιναν στην αιματοβαμμένη Μεγαλόνησο των Ελλήνων τα μάθαμε αργότερα. Ειδήσεις για τις μάχες και τον πρωτοφανή ηρωισμό των Στρατιωτών μας δεν ερχόντουσαν στην Ελλάδα των πολιτικών, η οποία πανηγύριζε… Πολύ αργότερα μάθαμε για τις νέες Θερμοπύλες στο Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, για το Έπος της Μάχης του Αεροδρομίου, μία χρυσή σελίδα δόξας και Ηρωισμού που έγραψαν οι Έλληνες Καταδρομείς. Πολύ αργότερα μάθαμε για τα αεροπλάνα μας, τα οποία κάποιοι τα σταμάτησαν και δεν πήγανε ποτέ στην Κύπρο να κτυπήσουν τον εισβολέα, όπως και για τα δύο υποβρύχια, τα οποία είχαν γραμμή πλεύσεως προς την Κερύνεια, όπου θα είχαν την δυνατότητα να καταστρέψουν κυριολεκτικά τον τουρκικό στόλο και κάποιοι τους έδωσαν εντολή να επιστρέψουν πίσω!

Η προδοσία μεγάλη και τα ψέματα και η προπαγάνδα επίσης μεγάλη, όπως για τα κιβώτια των όπλων τα οποία περιείχαν δήθεν πέτρες γιατί το στρατιωτικό καθεστώς τα είχε πουλήσει στην Αφρική. Μόνο που οι αποθήκες επιστρατεύσεως δεν άνοιξαν ποτέ και όπλα υπήρχαν.

Στον καιρό του ψευτορωμαίικου

Στην πραγματικότητα εκείνον τον Ιούλιο του 1974 η Ελλάδα είχε υπεροπλία έναντι της Τουρκίας, όμως δεν πολέμησε γιατί κάποιοι είχαν συμφωνήσει να μη πολεμήσει και άφησαν αβοήθητους αυτούς που είχαν την ξεχωριστή Τιμή να υπερασπιστούν το Έθνος στις προδομένες εκείνες μάχες. Όσο για τον φάκελο της Κύπρου δεν άνοιξε ποτέ και το σύνθημα “ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ” με τα χρόνια ξεχάστηκε και το θυμούνται μόνο λίγοι, λίγοι ξεχωριστοί που νιώθουν στις φλέβες του να κυλά η Ιστορία του Έθνους.

Κοντά σε όλα αυτά και το παραμύθι της ελληνοτουρκικής “φιλίας” που σταθερά κρατεί από την μεγάλη καταστροφή του 1922. Τότε είχαμε φτάσει στο σημείο ο πρωθυπουργός της χώρας μας στην δεκαετία του ’30 να προτείνει ακόμη και για νόμπελ ειρήνης τον σφαγέα των Ελλήνων Μουσταφά Κεμάλ! Τα ίδια και μετά τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο προς χάριν της πολιτικής του ψυχρού πολέμου και της υποτιθέμενης συμμαχίας μας με τους Τούρκους στο ΝΑΤΟ. Μέσα στα πλαίσια αυτής της ελληνοτουρκικής “φιλίας” είχαμε τον ξεριζωμό των Ελλήνων το 1955 από την Κωνσταντινούπολη και μία συστηματική εθνοκάθαρση σε Ίμβρο και Τένεδο. Όμως, κανένα πρόβλημα για όσους κυβερνούσαν την χώρα είτε φιλελεύθεροι ήταν, είτε κεντρώοι, είτε και κυβερνήσεις συμμαχικές των δύο μεγάλων πολιτικών παρατάξεων. Έτσι φτάσαμε στο πρώτο Αττίλα που ήταν ο βομβαρδισμός ελληνικών χωριών και η προσπάθεια για απόβαση τουρκικού στρατού στην Κύπρο στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και μετά στον Αττίλα του 1974.

Και πάλι όμως, έπρεπε να μείνουμε με τους Τούρκους φίλοι γιατί έτσι ήθελε το ΝΑΤΟ και έτσι φτάσαμε στα Ίμια του 1996 και στην σημερινή αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας του Ελληνισμού στο Αιγαίο και σε δεκάδες νησίδες του Ελληνικού Αρχιπελάγους. Τις ημέρες εκείνες του Ιουλίου του 1974, οι πολιτικοί πανηγύριζαν και μαζί τους ένας ολόκληρος λαός. Ένας λαός, ο οποίος είχε στηθεί στις ουρές των σούπερ μάρκετ για να προμηθευτεί τρόφιμα την ίδια στιγμή, που κάποια Ελληνόπουλα έχυναν το αίμα τους στην Κύπρο.

Ανάμεσα σε αυτούς και ένας Αξιωματικός που συνελήφθη αιχμάλωτος και επέστρεψε στην Πατρίδα από τα Άδανα με μία ανταλλαγή αιχμαλώτων που έγινε κάπου στα τέλη του 1974. Ο Αξιωματικός αυτός (δεν θα αναφέρω το όνομά του, δεν έχει σημασία, είναι τόσο πικραμένος, που είμαι σίγουρος ότι δεν θα θέλει να το αναφέρω), λίγα χρόνια μετά αποστρατευότανε από τις Ένοπλες Δυνάμεις σαν… χουντικός. Σαν πολίτης είχε μετά ένα κατάστημα στην περιοχή του Νέου Κόσμου και έδινε την μάχη της επιβίωσης.

Αυτή είναι η Ελλάδα… Ή μήπως δεν είναι Ελλάδα, αλλά το ψευτορωμαίικο;

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Ιδρυτής Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή 

Ιούλιος 1974: Αττίλας και "Μεταπολίτευση"

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ν.Γ.Μιχαλολιάκου “Τα πρώτα χρόνια”

“Το βιβλίο αυτό δεν απευθύνεται στα άτομα εκείνα που βλέπουν την εθνική και κοινωνική ιδέα με ενδιαφέρον φιλολογικό, αποστασιοποιημένοι από την σκληρή προσπάθεια των νέων Ελλήνων Εθνικιστών, αλλά σε αυτούς που συμμετείχαν και συμμετέχουν στην προσπάθεια της Χρυσής Αυγής.

Απευθύνεται ακόμα σε αυτούς που νιώθουν τους θανάσιμους κινδύνους που απειλούν σήμερα την Πατρίδα μας, την Φυλή μας και τον Πολιτισμό μας και νιώθουν ότι μόνο με τρόπο ριζικό και επαναστατικό είναι δυνατόν να ανατραπεί η θανάσιμη πορεία προς το τέλος και την παρακμή του μεγάλου μας Έθνους. Απευθύνεται, ως εκ τούτου, κυρίως στους νέους ανθρώπους, που από την φύση τους είναι ιδεαλιστές και πρόθυμοι να κάνουν θυσίες για μια Μεγάλη Ιδέα και όχι στους βολεμένους, που με χίλια προσχήματα επιχειρούν να μας πείσουν ότι τίποτε δεν είναι δυνατόν να γίνει και όλα έχουν κριθεί…

Θέλω μέσα από αυτό το βιβλίο να μιλήσω στους επαναστάτες και στους επαναστατημένους, σε αυτούς που γνωρίζουν γιατί πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά και σε αυτούς που η ανάγκη τους σπρώχνει να θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα! Αποτελεί δεδομένο γενικό, θα έλεγα κοινή συνείδηση ολόκληρου του λαού σήμερα, ότι τα πράγματα «δεν πάνε άλλο», ότι κάτι πρέπει να γίνει, όμως ποτέ η λαϊκή δυσαρέσκεια δεν έγραψε ιστορία…

Όταν έθαβαν τους Ήρωες κρυφά σαν κλέφτες

“Στα τέλη του 1973 άρχισαν να εκφράζονται ανοικτά οι τουρκικές διεκδικήσεις σε Αιγαίο και Κύπρο. Η ανακάλυψη του πετρελαίου είχε ανοίξει την όρεξη στους επίβουλους γείτονές μας, ενώ από την άλλη πλευρά, από την πλευρά δηλαδή της Ελλάδος φαινόταν πως υπήρχε αποφασιστικότης για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής και επί πλέον, παρ’ όλη την ψευδολογία που σκόπιμα έχει καλλιεργηθεί από τον καραμανλισμό της τελευταίες δύο δεκαετίες η Ελλάδα είχε το πλεονέκτημα και ήταν πάνοπλη για να αντιμετωπίσει τους Τούρκους…

Αυτό που μου έμεινε από τις τραγικές εκείνες ημέρες του Ιουλίου του 1974 είναι οι πανηγυρισμοί στους δρόμους των Αθηνών ενός ανέμελου όχλου για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, την ίδια στιγμή που στην Κύπρο μας τα στρατεύματα του Αττίλα έσφαζαν, βίαζαν, λεηλατούσαν και μια χούφτα γενναίων ανδρών έχυναν το αίμα τους και έδιναν τον υπέρ Πατρίδος αγώνα χωρίς καμία βοήθεια από την Πατρίδα.

Την ίδια στιγμή, που ο όχλος πανηγύριζε στις λεωφόρους της πρωτεύουσας του Ελληνισμού, ο νέος κυβερνήτης της χώρας δήλωνε ότι «η Κύπρος είναι μακριά» και ακόμη και μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει δώσει απαντήσεις γιατί τα Φάντομ δεν πήγαν ποτέ στην Κύπρο, γιατί τα υποβρύχια που βρισκόντουσαν έξω από την Κυρήνεια τις ώρες της αποβάσεως των τουρκικών στρατευμάτων έλαβαν διαταγή να γυρίσουν πίσω. Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ένα νεκρώσιμο σε έναν δρόμο της περιοχής Πατησίων, που έγραφε επάνω αντισυνταγματάρχης πυροβολικού Εμμανουήλ Χατζηδάκης, έπεσε υπέρ πατρίδος και μια μεγάλη απορία στα νεανικά μου μάτια: Γιατί θάβουν κρυφά τους Ήρωες; Γιατί οι εφημερίδες δεν γράφουν λέξη για όσα συμβαίνουν στην Κύπρο μας;

Αργότερα έμαθα κι άλλα, έμαθα για τις χρυσές σελίδες δόξης που έγραψαν οι αξιωματικοί και οι άνδρες των ενόπλων δυνάμεών μας στο νησί του Ευαγόρα, έμαθα για τον Λοχαγό Σταυριανάκο που επετέθη στα τουρκικά στρατεύματα και σκοτώθηκε, τραγουδώντας το «σκέπασε μάνα σκέπασε γαλανομάτα κόρη καθώς εσκέπασες και μας και τα άλλα τα παιδιά σου», ήρωες μέχρι σήμερα λησμονημένοι, αφού ήρωες για αυτούς που μας εξουσιάζουν ήταν οι μεγάλοι… δημοκράτες της μεταπολιτεύσεως και οι ψευτοαντιστασιακοί της τελευταίας στιγμής.”

“Όσοι Ζωντανοί”

“Βαρύ το στίγμα εκείνου του Ιουλίου και του Αυγούστου του 1974 και η ξεχωριστή δόξα και πολεμική αρετή εκείνων των γενναίων ανδρών δεν φθάνει για να ξεπλύνει την εθνική ντροπή μιας ήττας, δεν φθάνει για να ξεπλύνει τις Ελληνικές σημαίες που βρίσκονται στο πολεμικό μουσείο των Τούρκων και την συνεχιζόμενη κατοχή στην Κυρήνεια και την Αμμόχωστο. Όμως, ποιος τα θυμάται αυτά σήμερα… Κάθε 24 Ιουλίου στο προεδρικό μέγαρο γίνεται μια μεγάλη δεξίωση για την αποκατάσταση της «δημοκρατίας» και όλοι φροντίζουν να λησμονηθεί πως αυτή η «δημοκρατία» ήλθε και πάλι στην Ελλάδα μέσα από μια εθνική καταστροφή, μια εθνική καταστροφή γεμάτη ερωτηματικά, ερωτηματικά στα οποία ακόμη δεν έχει απαντήσει κανείς.

Με βαρύ λοιπόν, το φορτίο της εθνικής ντροπής οι Εθνικιστές, όσοι είχαν απομείνει όρθιοι και ζωντανοί, πασχίζουν να μαζέψουν τις δυνάμεις τους. Το κόμμα της 4ης Αυγούστου αρχίζει και πάλι να λειτουργεί, ενώ ιδρύεται και το «Κίνημα» και σημαντικό πυρήνα συσπειρώσεως των εθνικών δυνάμεων αποτελεί η Εθνική Φοιτητική Ένωσις Κυπρίων, που ακόμη βρίσκεται στα χέρια των Ενωτικών. Αυτό όμως μέχρι το φθινόπωρο όπου γίνονται εκλογές και παρόλο το γεγονός ότι την πλειοψηφία κερδίζουν οι ενωτικοί, με ένα πραξικόπημα στην κυριολεξία η ΕΦΕΚ περνά στα χέρια των Μακαριακών.

Μάλιστα, έλαβαν χώρα με αφορμή τις εκλογές αυτές και σοβαρά επεισόδια στα γραφεία των Κυπρίων φοιτητών. Από την μια μεριά ήταν οι Εθνικιστές, κρατώντας Ελληνικές Σημαίες και τραγουδώντας εμβατήρια του Στρατού μας και από την άλλη ένα τεράστιο πλήθος κάθε λογής αριστερού στοιχείου και με την αστυνομία απούσα. Ήταν ένα πρώτο σημάδι για το τι έμελλε να ακολουθήσει, για το μέχρι πού επρόκειτο να φθάσει η «αντιχουντική» και αντιεθνικιστική υστερία του καραμανλικού κράτους.”

“Το κράτος της «δεξιάς» προωθούσε το πνεύμα της αριστεράς”

“Τα πρώτα χρόνια της μεταπολιτεύσεως, όπως όλοι όσοι τα έζησαν γνωρίζουν, υπήρξε πανταχού παρούσα η λεγόμενη μόδα της αριστεράς. Από το πουθενά άρχισαν να εμφανίζονται κουλτουριάρηδες μουσάτοι με αμπέχονα, που μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν κρυμμένοι στην τρύπα τους, και να παριστάνουν τους αντιστασιακούς και τους επαναστάτες. Ταυτόχρονα, το κράτος της «δεξιάς» προωθούσε αυτό το πνεύμα και είχε επιδοθεί σε έναν απηνή διωγμό κάθε εθνικιστικού στοιχείου που τολμούσε να παραμείνει ανεξάρτητο και δεν στοιχιζόταν στις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας…

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα η αντίσταση των εθνικιστικών δυνάμεων, που βεβαίως υπήρξαν, ήταν από μηδαμινή έως ελάχιστη. Χιλιάδες αξιωματικοί εδιώχθησαν από τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, ενώ όσοι ήσαν εθνικιστές και φοιτούσαν στα Πανεπιστήμια εμποδίζοντο από ομάδες μαρξιστών ακόμη και να δώσουν εξετάσεις στις σχολές τους. Από την άλλη πλευρά, τα στελέχη του καθεστώτος της 21ης Απριλίου στην συντριπτική τους πλειοψηφία, αρχής γενομένης από υπουργούς και αξιωματούχους μέχρι και τα στελέχη των υπηρεσιών, άλλαξαν μέσα σε μια μέρα πορεία και από υμνητές του στρατιωτικού καθεστώτος μετεβλήθησαν σε υπέρμαχους της μεταπολιτεύσεως.

Ήταν ξαφνικά σαν να μην υπήρξε ποτέ το καθεστώς της 21ης Απριλίου, παρ’ όλο που για επτά ολόκληρα χρόνια διοικούσε το κράτος και ευεργέτησε αναμφισβήτητα εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Όμως τα στερνά τιμούν τα πρώτα και έτσι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που είχαν απολαύσει αγαθά και αξιώματα από το στρατιωτικό καθεστώς, ξαφνικά ένιωσαν μέσα τους ισχυρό το ένστικτο της επιβίωσης και πήγαν με την πλευρά αυτού που ήταν στην παρούσα περίσταση δυνατός.

Έτσι, οι τέως χουντικοί έγιναν στο μεγαλύτερο μέρος τους δημοκράτες και αρκετοί από αυτούς ευρίσκονται μέχρι και σήμερα σε κόμματα της αριστεράς!”

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος - Ιδρυτής Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή 

Η “ελευθερία” τους

Ελεύθερος να κυκλοφορεί 

ανάμεσά μας

μέσα στην πολιτεία 

αποφάσισαν με μιας

οι “σοφοί” δικαστές μας.

Τι κακό άραγε να φέρει

στα “χρηστά” ήθη

αυτής της σάπιας πολιτείας

ένας βιαστής ανηλίκων;

Και τα σκέφτομαι όλα αυτά

με χειροπέδες στα χέρια

γιατί τόλμησα με θάρρος 

αυτή την πολιτεία την σαπισμένη

για πάντα να γκρεμίσω

να ξανακάνω την Ελλάδα, Ελλάδα! 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ 

ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ