Ιούλιος 1974: Αττίλας και "Μεταπολίτευση"

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ν.Γ.Μιχαλολιάκου “Τα πρώτα χρόνια”

“Το βιβλίο αυτό δεν απευθύνεται στα άτομα εκείνα που βλέπουν την εθνική και κοινωνική ιδέα με ενδιαφέρον φιλολογικό, αποστασιοποιημένοι από την σκληρή προσπάθεια των νέων Ελλήνων Εθνικιστών, αλλά σε αυτούς που συμμετείχαν και συμμετέχουν στην προσπάθεια της Χρυσής Αυγής.

Απευθύνεται ακόμα σε αυτούς που νιώθουν τους θανάσιμους κινδύνους που απειλούν σήμερα την Πατρίδα μας, την Φυλή μας και τον Πολιτισμό μας και νιώθουν ότι μόνο με τρόπο ριζικό και επαναστατικό είναι δυνατόν να ανατραπεί η θανάσιμη πορεία προς το τέλος και την παρακμή του μεγάλου μας Έθνους. Απευθύνεται, ως εκ τούτου, κυρίως στους νέους ανθρώπους, που από την φύση τους είναι ιδεαλιστές και πρόθυμοι να κάνουν θυσίες για μια Μεγάλη Ιδέα και όχι στους βολεμένους, που με χίλια προσχήματα επιχειρούν να μας πείσουν ότι τίποτε δεν είναι δυνατόν να γίνει και όλα έχουν κριθεί…

Θέλω μέσα από αυτό το βιβλίο να μιλήσω στους επαναστάτες και στους επαναστατημένους, σε αυτούς που γνωρίζουν γιατί πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά και σε αυτούς που η ανάγκη τους σπρώχνει να θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα! Αποτελεί δεδομένο γενικό, θα έλεγα κοινή συνείδηση ολόκληρου του λαού σήμερα, ότι τα πράγματα «δεν πάνε άλλο», ότι κάτι πρέπει να γίνει, όμως ποτέ η λαϊκή δυσαρέσκεια δεν έγραψε ιστορία…

Όταν έθαβαν τους Ήρωες κρυφά σαν κλέφτες

“Στα τέλη του 1973 άρχισαν να εκφράζονται ανοικτά οι τουρκικές διεκδικήσεις σε Αιγαίο και Κύπρο. Η ανακάλυψη του πετρελαίου είχε ανοίξει την όρεξη στους επίβουλους γείτονές μας, ενώ από την άλλη πλευρά, από την πλευρά δηλαδή της Ελλάδος φαινόταν πως υπήρχε αποφασιστικότης για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής και επί πλέον, παρ’ όλη την ψευδολογία που σκόπιμα έχει καλλιεργηθεί από τον καραμανλισμό της τελευταίες δύο δεκαετίες η Ελλάδα είχε το πλεονέκτημα και ήταν πάνοπλη για να αντιμετωπίσει τους Τούρκους…

Αυτό που μου έμεινε από τις τραγικές εκείνες ημέρες του Ιουλίου του 1974 είναι οι πανηγυρισμοί στους δρόμους των Αθηνών ενός ανέμελου όχλου για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, την ίδια στιγμή που στην Κύπρο μας τα στρατεύματα του Αττίλα έσφαζαν, βίαζαν, λεηλατούσαν και μια χούφτα γενναίων ανδρών έχυναν το αίμα τους και έδιναν τον υπέρ Πατρίδος αγώνα χωρίς καμία βοήθεια από την Πατρίδα.

Την ίδια στιγμή, που ο όχλος πανηγύριζε στις λεωφόρους της πρωτεύουσας του Ελληνισμού, ο νέος κυβερνήτης της χώρας δήλωνε ότι «η Κύπρος είναι μακριά» και ακόμη και μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει δώσει απαντήσεις γιατί τα Φάντομ δεν πήγαν ποτέ στην Κύπρο, γιατί τα υποβρύχια που βρισκόντουσαν έξω από την Κυρήνεια τις ώρες της αποβάσεως των τουρκικών στρατευμάτων έλαβαν διαταγή να γυρίσουν πίσω. Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ένα νεκρώσιμο σε έναν δρόμο της περιοχής Πατησίων, που έγραφε επάνω αντισυνταγματάρχης πυροβολικού Εμμανουήλ Χατζηδάκης, έπεσε υπέρ πατρίδος και μια μεγάλη απορία στα νεανικά μου μάτια: Γιατί θάβουν κρυφά τους Ήρωες; Γιατί οι εφημερίδες δεν γράφουν λέξη για όσα συμβαίνουν στην Κύπρο μας;

Αργότερα έμαθα κι άλλα, έμαθα για τις χρυσές σελίδες δόξης που έγραψαν οι αξιωματικοί και οι άνδρες των ενόπλων δυνάμεών μας στο νησί του Ευαγόρα, έμαθα για τον Λοχαγό Σταυριανάκο που επετέθη στα τουρκικά στρατεύματα και σκοτώθηκε, τραγουδώντας το «σκέπασε μάνα σκέπασε γαλανομάτα κόρη καθώς εσκέπασες και μας και τα άλλα τα παιδιά σου», ήρωες μέχρι σήμερα λησμονημένοι, αφού ήρωες για αυτούς που μας εξουσιάζουν ήταν οι μεγάλοι… δημοκράτες της μεταπολιτεύσεως και οι ψευτοαντιστασιακοί της τελευταίας στιγμής.”

“Όσοι Ζωντανοί”

“Βαρύ το στίγμα εκείνου του Ιουλίου και του Αυγούστου του 1974 και η ξεχωριστή δόξα και πολεμική αρετή εκείνων των γενναίων ανδρών δεν φθάνει για να ξεπλύνει την εθνική ντροπή μιας ήττας, δεν φθάνει για να ξεπλύνει τις Ελληνικές σημαίες που βρίσκονται στο πολεμικό μουσείο των Τούρκων και την συνεχιζόμενη κατοχή στην Κυρήνεια και την Αμμόχωστο. Όμως, ποιος τα θυμάται αυτά σήμερα… Κάθε 24 Ιουλίου στο προεδρικό μέγαρο γίνεται μια μεγάλη δεξίωση για την αποκατάσταση της «δημοκρατίας» και όλοι φροντίζουν να λησμονηθεί πως αυτή η «δημοκρατία» ήλθε και πάλι στην Ελλάδα μέσα από μια εθνική καταστροφή, μια εθνική καταστροφή γεμάτη ερωτηματικά, ερωτηματικά στα οποία ακόμη δεν έχει απαντήσει κανείς.

Με βαρύ λοιπόν, το φορτίο της εθνικής ντροπής οι Εθνικιστές, όσοι είχαν απομείνει όρθιοι και ζωντανοί, πασχίζουν να μαζέψουν τις δυνάμεις τους. Το κόμμα της 4ης Αυγούστου αρχίζει και πάλι να λειτουργεί, ενώ ιδρύεται και το «Κίνημα» και σημαντικό πυρήνα συσπειρώσεως των εθνικών δυνάμεων αποτελεί η Εθνική Φοιτητική Ένωσις Κυπρίων, που ακόμη βρίσκεται στα χέρια των Ενωτικών. Αυτό όμως μέχρι το φθινόπωρο όπου γίνονται εκλογές και παρόλο το γεγονός ότι την πλειοψηφία κερδίζουν οι ενωτικοί, με ένα πραξικόπημα στην κυριολεξία η ΕΦΕΚ περνά στα χέρια των Μακαριακών.

Μάλιστα, έλαβαν χώρα με αφορμή τις εκλογές αυτές και σοβαρά επεισόδια στα γραφεία των Κυπρίων φοιτητών. Από την μια μεριά ήταν οι Εθνικιστές, κρατώντας Ελληνικές Σημαίες και τραγουδώντας εμβατήρια του Στρατού μας και από την άλλη ένα τεράστιο πλήθος κάθε λογής αριστερού στοιχείου και με την αστυνομία απούσα. Ήταν ένα πρώτο σημάδι για το τι έμελλε να ακολουθήσει, για το μέχρι πού επρόκειτο να φθάσει η «αντιχουντική» και αντιεθνικιστική υστερία του καραμανλικού κράτους.”

“Το κράτος της «δεξιάς» προωθούσε το πνεύμα της αριστεράς”

“Τα πρώτα χρόνια της μεταπολιτεύσεως, όπως όλοι όσοι τα έζησαν γνωρίζουν, υπήρξε πανταχού παρούσα η λεγόμενη μόδα της αριστεράς. Από το πουθενά άρχισαν να εμφανίζονται κουλτουριάρηδες μουσάτοι με αμπέχονα, που μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν κρυμμένοι στην τρύπα τους, και να παριστάνουν τους αντιστασιακούς και τους επαναστάτες. Ταυτόχρονα, το κράτος της «δεξιάς» προωθούσε αυτό το πνεύμα και είχε επιδοθεί σε έναν απηνή διωγμό κάθε εθνικιστικού στοιχείου που τολμούσε να παραμείνει ανεξάρτητο και δεν στοιχιζόταν στις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας…

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα η αντίσταση των εθνικιστικών δυνάμεων, που βεβαίως υπήρξαν, ήταν από μηδαμινή έως ελάχιστη. Χιλιάδες αξιωματικοί εδιώχθησαν από τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, ενώ όσοι ήσαν εθνικιστές και φοιτούσαν στα Πανεπιστήμια εμποδίζοντο από ομάδες μαρξιστών ακόμη και να δώσουν εξετάσεις στις σχολές τους. Από την άλλη πλευρά, τα στελέχη του καθεστώτος της 21ης Απριλίου στην συντριπτική τους πλειοψηφία, αρχής γενομένης από υπουργούς και αξιωματούχους μέχρι και τα στελέχη των υπηρεσιών, άλλαξαν μέσα σε μια μέρα πορεία και από υμνητές του στρατιωτικού καθεστώτος μετεβλήθησαν σε υπέρμαχους της μεταπολιτεύσεως.

Ήταν ξαφνικά σαν να μην υπήρξε ποτέ το καθεστώς της 21ης Απριλίου, παρ’ όλο που για επτά ολόκληρα χρόνια διοικούσε το κράτος και ευεργέτησε αναμφισβήτητα εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Όμως τα στερνά τιμούν τα πρώτα και έτσι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που είχαν απολαύσει αγαθά και αξιώματα από το στρατιωτικό καθεστώς, ξαφνικά ένιωσαν μέσα τους ισχυρό το ένστικτο της επιβίωσης και πήγαν με την πλευρά αυτού που ήταν στην παρούσα περίσταση δυνατός.

Έτσι, οι τέως χουντικοί έγιναν στο μεγαλύτερο μέρος τους δημοκράτες και αρκετοί από αυτούς ευρίσκονται μέχρι και σήμερα σε κόμματα της αριστεράς!”

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος - Ιδρυτής Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή 

Η “ελευθερία” τους

Ελεύθερος να κυκλοφορεί 

ανάμεσά μας

μέσα στην πολιτεία 

αποφάσισαν με μιας

οι “σοφοί” δικαστές μας.

Τι κακό άραγε να φέρει

στα “χρηστά” ήθη

αυτής της σάπιας πολιτείας

ένας βιαστής ανηλίκων;

Και τα σκέφτομαι όλα αυτά

με χειροπέδες στα χέρια

γιατί τόλμησα με θάρρος 

αυτή την πολιτεία την σαπισμένη

για πάντα να γκρεμίσω

να ξανακάνω την Ελλάδα, Ελλάδα! 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ 

ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

"Nullum crimen sine lege"

"Nullum crimen sine lege"

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΣΚΕΨΗΣ)

 

  "...Είμαστε στις αρχές του 1948 και δεν έχουν περάσει ούτε δύο χρόνια από το τέλος της Δίκης της Νυρεμβέργης και τον απαγχονισμό των ενόχων, οι οποίοι καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ο Καρλ Σμιτ, κορυφαίος καθηγητής του Δικαίου αισθάνεται οργή και θεωρεί ΕΓΚΛΗΜΑ έναντι σε κάθε Αρχή του Δικαίου αυτήν την δίκη και αναφέρεται σε αυτήν στο μυστικό του ημερολόγιο, τονίζοντας ότι με αυτήν παραβιάσθηκε η βασική αρχή του δικαίου ότι “δεν υπάρχει έγκλημα, εάν αυτό δεν έχει εκ των προτέρων οριστεί ως έγκλημα με νόμο”. (“Nullum crimen sine lege”).

 Εγκλήματα πολέμου; Ναι, σίγουρα έγιναν και από τους Γερμανούς, αλλά όχι μόνον. Και είναι τουλάχιστον κυνικό λίγους μόνον μήνες μετά το ολοκαύτωμα σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι όχι μόνο να μιλάνε για εγκλήματα πολέμου οι Αμερικανοί, αλλά και να στήνουν κατηγορητήρια, δίκες και αγχόνες. Και να ΄τανε μόνο οι ατομικές βόμβες κατά της Ιαπωνίας; Πριν από αυτές είχαν με μαζικούς βομβαρδισμούς δολοφονήσει περισσότερους από δύο εκατομμύρια άμαχους Ιάπωνες, ρίχνοντας εμπρηστικές βόμβες σε μεγάλα αστικά κέντρα με… ξύλινες κατοικίες! Αλλά και στην Ευρώπη το Αμβούργο και η Δρέσδη γνώρισαν το made in USA “δίκαιο” του πολέμου και μη ξεχνάμε και τα δικά μας, τον βομβαρδισμό του Πειραιά τον Ιανουάριο του 1944, που ελάχιστα έπληξε τους Γερμανούς και άφησε πίσω του χιλιάδες Έλληνες νεκρούς. Και ήταν ο Πειραιάς μία “πρόβα τζενεράλε” για Δρέσδη και Αμβούργο. Εγκλήματα πολέμου;… Ναι, σίγουρα και από τους Γερμανούς, αλλά έχουν διαβάσει ποτέ τους αυτοί που τα λένε για τους Ναπολεόντειους πολέμους και τις σφαγές σε Ισπανία, Ιταλία και Αυστρία, σφαγές από Γάλλους “δημοκράτες”; Και τι να πει κανείς για το Βιετνάμ, όπου 20 μόλις χρόνια μετά την Νυρεμβέργη οι Αμερικανοί πυρπολούσαν χωριά και χωράφια και εκτελούσαν αμάχους;

   Ως ΝΟΜΙΚΟΣ, λοιπόν, έφριττε κυριολεκτικά ο Καρλ Σμιτ με τα όσα είχαν γίνει, τα οποία καταργούσαν βίαια και αυθαίρετα αρχές του Δικαίου χιλιάδων χρόνων. Καταργούσαν την βασική Αρχή του Δικαίου ότι χωρίς Νόμο, που να προβλέπει το έγκλημα δεν μπορεί να υπάρξει ποινή. Θεωρούσε και θα ήταν πλέον έντιμη μία εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες από το να στηθεί ένα ολόκληρο “θέατρο”, που παρίστανε το δικαστήριο και χαρακτηριστικά γράφει στα 1947 ότι όποιος τελικά κερδίσει έναν πόλεμο δεν ξεχωρίζει τον νικημένο εχθρό από έναν εγκληματία.

   “Ο εχθρός δεν είναι “a priori” εγκληματίας”, γράφει ο Καρλ Σμιτ αναφερόμενος στα όσα ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην περίπτωσή μας (Δίκη Χρυσής Αυγής - “Νέα Νυρεμβέργη”) αυτό ακριβώς συνέβη. Μας θεώρησαν εκ των προτέρων (“a priori”) εγκληματίες πριν ακόμη γίνει το έγκλημα, ένα έγκλημα εντελώς άσχετο με την πολιτική δράση του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή. Χαρακτηριστικό είναι ότι υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας και δημοσιογράφοι έγραφαν σε εφημερίδες και έλεγαν σε δελτία ειδήσεων τηλεοπτικών σταθμών ότι είναι το Κίνημά μας “εγκληματική οργάνωση” χωρίς να έχει γίνει ακόμη έγκλημα, χωρίς να υπάρχει δίωξη από δικαστική αρχή εναντίον μας και όταν έγινε αυτή υπήρξε πρωτοβουλία όχι ενός εισαγγελέως, αλλά ενός υπουργού της Νέας Δημοκρατίας (Ν. Δένδιας), ο οποίος κατέθεσε αναφορά στον Άρειο Πάγο. Επρόκειτο ξεκάθαρα για δίωξη πολιτική, χωρίς να κρατηθούν καν τα προσχήματα. Επειδή ήμασταν ο εχθρός τους, ο πολιτικός, έπρεπε να διωχθούμε ως… εγκληματίες! 

   Πράξεις βίας μέσα στα πλαίσια της πολιτικής αντιπαραθέσεως δυστυχώς στην μεταπολιτευτική Ελλάδα έχουν γίνει πολλές και ακόμη και δολοφονίες. ΠΟΤΕ, όμως, δεν εδιώχθη με την κατηγορία της “εγκληματικής οργανώσεως” το οποιοδήποτε κόμμα. Χαρακτηριστικά θυμάμαι το γεγονός ότι στην προεκλογική περίοδο του 1985 ένας νεαρός οπαδός της ΕΠΕΝ είχε μαχαιρώσει και δολοφονήσει σε ένα χωριό της Λακωνίας έναν οπαδό της αριστεράς. Δεν εδιώχθη, όμως, η ηγεσία της ΕΠΕΝ ούτε ο τότε επικεφαλής της Νεολαίας της ΕΠΕΝ, Μάκης Βορίδης, που ήταν από αυτούς που πρωτοστάτησαν και παρασκηνιακά, πλέον ως υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και με δημόσιες δηλώσεις του για την δίωξη του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος σαν “εγκληματικής οργανώσεως”. Και γράφει για το θέμα αυτό στην “ΜΑΥΡΗ ΔΙΑΘΗΚΗ” του (στο “Glossarium”) ο Καρλ Σμιτ το 1950:

   “Αυτοί που ορίζουν τι λογίζεται ως έγκλημα είναι χειρότεροι από τους εγκληματίες! Όποιος ανευρίσκει εγκληματίες κατά βούληση και αυθαιρέτως, κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας του, είναι χειρότερος από εκείνον τον οποίον αποκαλεί “εγκληματία””.

   Αυτό ακριβώς συνέβη με την Χρυσή Αυγή. Δεν υπήρχε Νόμος, που να ορίζει ότι είναι ποινικά υπόλογη η ηγεσία ενός πολιτικού κόμματος για το έγκλημα ενός οπαδού του. Δεν έχει συμβεί αυτό σε καμία χώρα του πολιτισμένου κόσμου, που υπάρχει ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Εντελώς ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ όρισαν σαν “έγκλημα” την συμμετοχή σε ένα κόμμα και αυτό φαίνεται καθαρά από το γεγονός ότι καταδικάστηκαν ΟΛΟΙ οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής χωρίς εξαίρεση γι’ αυτήν την κατά φαντασίαν “εγκληματική οργάνωση”!

   Και το χειρότερο από όλα, η απόλυτη αυθαιρεσία μίας φανερής τυραννίας, αυτό που ο Καρλ Σμιτ αποκαλεί “αυτονομιμοποίηση της νομιμότητας”, δηλαδή το να επαναλαμβάνουν με θράσος και επιμονή πως ό,τι έκαναν σε βάρος μας, πως η φυλάκισή μας είναι απόλυτα “νόμιμη” γιατί με κάθε τρόπο προσπάθησαν να εμφανίσουν μία επίφαση ότι όλα έγιναν όπως από τον νόμο προβλέπεται και αυτό ενώ είναι προφανές ότι κατάργησαν στην περίπτωσή μας κάθε αρχή του Δικαίου και βεβαίως και το σεβαστό για κάθε κατηγορούμενο ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΟΣ. Ποιο τεκμήριο της αθωότητος όταν όχι από τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν και με προφυλάκισαν, όντας βουλευτής χωρίς να έχει γίνει άρση της ασυλίας μου, αλλά από τον Μάιο του 2012, όταν δηλαδή εισήλθε πανηγυρικά η Χρυσή Αυγή στην βουλή με 7% μας είχε ολόκληρο το πολιτικό Σύστημα χαρακτηρίσει εγκληματίες; Το τεκμήριο της αθωότητας, που είναι σεβαστό για κάθε κατηγορούμενο σε ένα κράτος Δικαίου για εμάς είχε καταργηθεί πολύ πριν ακόμη την δίωξή μας, για λόγους φτηνής μικροπολιτικής γιατί δεν ανήκαμε στην “παρέα” τους, γιατί δεν είμαστε μέρος του κόμματος των πολιτικών κομμάτων και ούτε θελήσαμε να γίνουμε. Και αυτό το απόλυτα αρρωστημένο κλίμα μέσα σε μία πολιτεία σάπια, που βεβαίως και δεν είναι Κράτος Δικαίου, το ζήσαμε τις τελευταίες ημέρες πριν την ανακοίνωση της καταδίκης μας της 7ης Οκτωβρίου 2020. Δεν υπήρξε ούτε ένας (ακόμη και τα τελευταία σκουπίδια αυτού του άθλιου προτεκτοράτου), που να μην βγει τις ημέρες εκείνες, καταργώντας κάθε έννοια μίας πολιτικά ανεξάρτητης υποτίθεται Δικαιοσύνης, που να μη βγει και να απαιτήσει την εξόντωσή μας. Και μετά την καταδίκη μας ΟΛΟΙ χωρίς εξαίρεση κόμπαζαν ότι αυτοί μας καταδίκασαν. Όλοι τους και ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας και το ΚΚΕ, όλοι τους έλεγαν ότι δικό τους έργο είναι η κάθειρξή μας και τα κελιά των φυλακών Δομοκού, φυλακών τύπου Γ΄ υψίστης ασφαλείας. Υπήρχαν, όμως, και αρκετοί, που όταν άρχισε το “πογκρόμ” εναντίον μας είχαν μιλήσει και είχαν πει ότι δεν στέκει νομικά η δίωξή μας. Μετά την καταδίκη μας σιώπησαν άπαντες…  Όπως σιωπούν και αυτοί που ψιθυρίζουν εμπιστευτικά ότι δεν έπρεπε να καταδικαστούμε.

   Για όλα αυτά, που είχαν γίνει και στο παρελθόν, είναι που μιλάει κρυφά στο ημερολόγιό του ο κορυφαίος ίσως Νομικός του 20ου αιώνος, ο Καρλ Σμιτ, μη τολμώντας να τα δημοσιοποιήσει και αφήνοντας εντολή να δουν το φως μετά τον θάνατό του. Για ΟΛΑ! Για την “αυτονομιμοποίηση της νομιμότητος”, για το “ουδεμία ποινή άνευ νόμου”, για την “δικαιοσύνη που έγινε λάφυρο των νικητών”, γι’ αυτούς που “αυθαίρετα ορίζουν τι είναι έγκλημα”. Δεν είπαν, λοιπόν, τυχαία “νέα Νυρεμβέργη” την δίκη της Χρυσής Αυγής. Όμως, εμείς ποιον παγκόσμιο πόλεμο κάναμε για να αξίζουμε αυτήν την αδικία; Αφήνω κατά μέρος τον ποταμό των αποκαλύψεων για τα όσα έγιναν εν κρυπτώ και παραβύστω, για το άθλιο παρασκήνιο πίσω από την δίωξή μας, την φυλάκισή μας και την καταδίκη μας. Εντολή του ίδιου του τότε πρωθυπουργού Σαμαρά για την προφυλάκισή μας με αποδείξεις και ηχητικό υλικό-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ, για το οποίο ζήτησε Εισαγγελέας την άρση της ασυλίας του, αλλά ποτέ το θέμα δεν ήλθε στην βουλή! Ομολογία πλήρης του τότε Γενικού Γραμματέως της κυβερνήσεως Τάκη Μπαλτάκου ότι ήταν επιλογή πολιτική η δίωξή μας. Παραδοχή μέσα στην ίδια την βουλή του τότε υπουργού δικαιοσύνης Αθανασίου ότι τηλεφώνησε στην προϊσταμένη δικαστικό των ανακρίσεων το ίδιο βράδυ που αποφασίστηκε η προφυλάκισή μου από την Ευρώπη, όπου ευρίσκετο, προκειμένου, όπως είπε, να… ενημερωθεί! Ιδού η “αυτονομιμοποίηση της νομιμότητας”, η χοντροκομμένη πολιτική σκευωρία να εξουδετερώσουν τον πολιτικό τους αντίπαλο, τον “εχθρό”, βαπτίζοντάς τον… εγκληματία! Και είναι αλήθεια ότι είχαν λόγο σοβαρό εναντίον μας τότε, λόγο πολιτικό ή μάλλον μικροπολιτικό, αφού η Χρυσή Αυγή είχε αγγίξει στις δημοσκοπήσεις το 20% και συγκεκριμένα έρευνα την εμφάνιζε με ποσοστό 18%.

   Η αναφορά μου στην υπόθεση της δίκης και καταδίκης της Χρυσής Αυγής σε σχέση με τα όσα γράφει ο Καρλ Σμιτ δεν είναι   τυχαία για δύο λόγους. Ο πρώτος και προφανής γιατί ευρίσκομαι  με μία βαρειά καταδίκη έγκλειστος σε ένα κελί. Καταδίκη ΑΔΙΚΗ και με το μοναδικό όπλο, το οποίο διαθέτω, την γραφίδα μου, θέλω να υπερασπιστώ την αθωότητα όχι μόνον την δική μου, αλλά και όσων καταδικάστηκαν με την κατηγορία της “εγκληματικής οργανώσεως”, αλλά και την αθωότητα μιας ολόκληρης Ιδεολογίας, του Εθνικισμού, που χωρίς αυτό να προβλέπεται από τον Νόμο θεωρήθηκε… έγκλημα! Ο δεύτερος λόγος είναι ο βαθύς Νομικός λόγος του Καρλ Σμιτ, ο οποίος περιγράφει πλήρως και απογυμνώνει την υποκρισία ενός ολόκληρου Συστήματος, της Δυτικής “δημοκρατίας” του Αγγλοσαξωνικού κοινοβουλευτισμού, το οποίο θέλει να εμφανίζει την δικαιοσύνη σαν μία ανεξάρτητη από την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία εξουσία. Και όπως όλα τα προϊόντα της Δύσεως ήλθαν στην Ελλάδα-προτεκτοράτο σαν κακέκτυπα έτσι και η δικαιοσύνη, η οποία όπου υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα όχι μόνο δεν είναι τυφλή, ως οφείλει, αλλά βλέπει τα πάντα με φακούς άθλια στρεβλωμένους σύμφωνα πάντα με αυτόν, ο οποίος κατά περίστασιν είναι δυνατός. Ένας “πόλεμος” ήταν και ο πολιτικός αγώνας της Χρυσής Αυγής ενάντια σε ένα ολόκληρο Σύστημα, το οποίο προκειμένου να μας σταματήσει έκανε ακριβώς αυτό που γράφει ο Καρλ Σμιτ, δηλαδή θεώρησε τον “εχθρό”, τον πολιτικό αντίπαλο, εγκληματία! Και δεν είχε το στοιχειώδες ήθος να είναι ειλικρινής, να πει ότι θέτει την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου γιατί είναι ενάντια στην δημοκρατία, όπου δημοκρατία δεν είναι βεβαίως το κράτος του Δήμου, αλλά ένα άθλιο συνονθύλευμα ταπεινών συμφερόντων όχι μόνον της εντόπιας ολιγαρχίας, αλλά και του ξένου παράγοντα.

   Πολύ πριν μας φυλακίσουν και ασκήσουν εναντίον μας δίωξη για “εγκληματική οργάνωση” ο πρώην υπουργός δικαιοσύνης Ρουπακιώτης έχει δηλώσει ότι υπήρχαν ισχυρές πιέσεις από το πανίσχυρο σιωνιστικό λόμπυ των ΗΠΑ να τεθεί η Χρυσή Αυγή εκτός νόμου! Και ήταν το ίδιο λόμπυ, στο οποίο θριαμβευτικά ανήγγειλε ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός Σαμαράς τον Σεπτέμβριο του 2013 την σύλληψή μου και ήταν το ίδιο λόμπυ που χαιρέτισε με ενθουσιασμό την καταδίκη μας. Θα μπορούσαν ευθέως να μας θέσουν εκτός νόμου χωρίς να δώσουν χαρακτήρα ποινικό στην δίωξη μας. Ο ίδιος ο Ευάγγελος Βενιζέλος στο περιστύλιο της Βουλής μου είχε πει, παρουσία του συμπατριώτη μου πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Γρηγοράκου, ότι η δική του γνώμη ήταν ότι θα έπρεπε να τεθούμε εκτός νόμου βάσει του άρθρου 29 του Συντάγματος, εάν δεν κάνω λάθος, το οποίο ρητά αναφέρει ότι τα κόμματα πρέπει να υπηρετούν την δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος. Αυτό θα ήταν περισσότερο έντιμο και θα έδειχνε πολιτική τόλμη. Η Νέα Δημοκρατία, όμως, επέλεξε άλλη οδό, ακολουθώντας πιστά τις συμβουλές του Μακιαβέλι, όπως τις παραθέτει στον “Ηγεμόνα” του, όπου συμβουλεύει τον κυβερνήτη ενός κράτους να φυλακίζει και να καταδικάζει τους πολιτικούς του αντιπάλους σαν κοινούς εγκληματίες! Απόλυτα σχετική με τα παραπάνω ήταν και η πρόταση, η οποία διατυπώθηκε σε πλήθος δημοσιευμάτων, να διωχθούμε για απόπειρα ανατροπής του πολιτεύματος! Κρίθηκε, όμως, τελικά ότι μία αυτής της μορφής δίωξη θα έδειχνε καθαρά τον χαρακτήρα της, χαρακτήρα πολιτικό και αυτό επέλεξαν στους τύπους να το αποφύγουν, όμως, με την στάση τους το υιοθέτησαν πλήρως. Τι έννοια έχει το “η δημοκρατία ενίκησε” μετά την καταδίκη μας, εάν η δίωξή μας δεν είναι πολιτική; Τι έννοια είχαν τα δελτία τύπου των κομμάτων του λεγόμενου “δημοκρατικού” τόξου, με τα οποία ζητούσαν την καταδίκη μας, εάν η δίκη μας δεν είχε χαρακτήρα πολιτικό; Εάν η δίωξή μας δεν ήταν πολιτική, τι έννοια είχε η “αντιφασιστική” συγκέντρωση στο Εφετείο στις 7 Οκτωβρίου του 2020; Τι έννοια είχαν τα χειροκροτήματα στους δικαστές;..."

ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΣ

Ακόμα κυματίζουν 

στην σκλαβωμένη 

γη του Ευαγόρα

τα λάβαρα των Τούρκων.

Και αντί για Τιμή,

όλοι οι φραγκοφορεμένοι 

μιας σαπισμένης χώρας,

μιλούν για “ψυχραιμία”

και συναλλαγή.

Στο νησί της Αφροδίτης

ακόμη τρέμουν τα σκοινιά 

από τις αγχόνες των παλληκαριών,

που κρέμασαν οι δημοκράτες της Αγγλίας

γιατί ήθελαν Ένωση.

Την Ένωση, που πρόδωσαν οι νεοκύπριοι.

Ευαγόρας Παλληκαρίδης και τόσοι άλλοι

δείχνουν τον δρόμο,

τον δρόμο της θυσίας και της Τιμής.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

1922 : Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ- ΚΕΜΑΛ ΚΑΙ ΛΕΝΙΝ

 

ΤΟ ΚΑΤΩΘΙ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: “Υπερασπίζοντας την Εθνική Μνήμη”, Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ Β’ ΕΚΔΟΣΗ 2013, σελ. 60.

Ο Λένιν την ίδια ώρα που οι Ρώσσοι πέθαιναν από την πείνα έδινε 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό τον σφαγέα του Μικρασιατικού Ελληνισμού Κεμάλ Αττατούρκ

Οι κομμουνιστές της Ελλάδος σε επίσημα κείμενά τους υπερηφανεύονται ότι επεδίωξαν την «αστικοτσιφλικάδικη ήττα της Ελλάδος στην Μικρά Ασία». Ο λόγος για τον οποίον οι μπολσεβίκοι τάχθηκαν κατ’ ουσίαν στο πλευρό του Κεμάλ, ήταν η απόφαση το Λένιν να στηρίξει με κάθε τρόπο τους εβραϊκής καταγωγής νεότουρκους. Άλλωστε, τόσο οι περισσότεροι νεότουρκοι, όσο και οι περισσότεροι ηγέτες των μπολσεβίκων ήσαν εβραίοι.

Εάν η Ρωσία είχε μείνει αυτοκρατορία και δεν είχε γίνει Σοβιετική Ένωση, σήμερα θα υπήρχε μία μεγάλη Ελλάδα των 30 εκατομμυρίων και ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας και του Πόντου δεν θα είχε ξεριζωθεί. Η ενίσχυση του Κεμάλ με όπλα και πολεμικό υλικό δεν ήταν δυνατή από την Δύση γιατί τα παράλια της Μικράς Ασίας τα ήλεγχε η Ελλάδα και η ενίσχυση αυτή ήλθε από τον στρατό που διοικούσε ο κορυφαίος μπολσεβίκος εβραίος Τρότσκι-Μπρονστάιν. Σχετικά με το θέμα γράφει ο καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Κώστας Φωτιάδης.

«Την ίδια μέρα υπογράφτηκε και η συμφωνία για τη χορήγηση δωρεάν οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας στον Μουσταφά Κεμάλ. Σε μια περίοδο που ο σοβιετικός λαός πέθαινε καθημερινά από την πείνα, ο Λένιν δεν δίστασε να δωρίσει 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό στο δικτάτορα Μουσταφά Κεμάλ, όχι για να πολεμήσει τους ιμπεριαλιστές, όπως υποκριτικά δήλωνε ο ίδιος και οι συνεργάτες του, αλλά για να εξασφαλίσει τα δικά του ζωτικά συμφέροντα στη μεγάλης στρατηγικής, οικονομικής και γεωπολιτικής σημασίας περιοχή. Με ποια λογική θεωρείται ιμπεριαλιστικός ο πόλεμος των Ελλήνων στη Μικρά Ασία, όταν το 25% του συνολικού πληθυσμού, που στέναζε κάτω από την τουρκική βαρβαρότητα, ήταν δεδηλωμένης ελληνικής καταγωγής;»

Ας δούμε με την γλώσσα των αριθμών το πολεμικό υλικό που έδωσε η Σοβιετική Ένωση στον Κεμάλ το κρίσιμο έτος 1921 μέχρι τον Μάρτιο, πριν δηλαδή από την ελληνική επίθεση για κατάληψη της Αγκύρας. Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο 1921 παρελήφθησαν από τα στρατεύματα του Κεμάλ χίλιες βόμβες, 4.000 χειροβομβίδες και 4.000 εγκαιροφλεγείς σφαίρες. Τον Μάρτιο του 1921 οι σοβιετικοί έδωσαν στον Κεμάλ 33.000 τυφέκια, 58 εκατομμύρια φυσίγγια, 300 πολυβόλα, 54 κανόνια, 130.000 οβίδες και άλλες μεγάλες ποσότητες πολεμικού υλικού. Στις 23 Μαρτίου απέστειλε επίσης δωρεάν για τις ανάγκες του Κεμαλικού στρατού 30 δεξαμενές με πετρέλαιο, δυο δεξαμενές βενζίνης και 8 δεξαμενές κηροζίνης. Όλοι γνωρίζουμε ότι στη μεγάλη ελληνική επίθεση του 1921 ο ελληνικός στρατός είχε μεγάλες ελλείψεις πολεμικού υλικού, ενώ ο στρατός του Κεμάλ αφθονία. Κι όμως κάποιοι σήμερα, κάποιοι μαρξιστογενείς έχουν το θράσος να μιλούν για την γενοκτονία των Ποντίων, μία γενοκτονία που υπήρξε κυρίως έργο και αποτέλεσμα της ενισχύσεως του Κεμάλ από τους κομμουνιστές.

 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης και μια άγνωστη Ιστορία της Μικρασιατικής εκστρατείας

“Έφθασα εις το σημείον να προβώ εις την εκταφήν όλων των νεκρών αξιωματικών και οπλιτών και να τους τοποθετήσω εντός ειδικών κιβωτίων διά να τους μεταφέρω εις την πατρίδα”…

Το όνομα Κωνσταντίνος Μανιαδάκης προκαλεί αισθήματα αρνητικά στην νεοελληνική πραγματικότητα την απόλυτα κυριαρχούμενη από το πνεύμα της μαρξιστικής αριστεράς. Ανάλογη αποστροφή υπάρχει και στους πάσης φύσεως “δημοκράτες”, αφού ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης υπήρξε το δεξί χέρι του Ιωάννη Μεταξά τον καιρό της 4ης Αυγούστου ως υπεύθυνος της Δημοσίας Τάξεως και Ασφαλείας.

Όταν το 1941 ο Βασιλεύς Γεώργιος μαζί με τμήμα του Στρατού μας κατέφυγε στην Μέση Ανατολή, με απαίτηση και των Άγγλων, ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης εξορίστηκε στην… Αργεντινή ως… επόπτης (!) των ελληνικών πρεσβειών της Λατινικής Αμερικής, από την οποία επέστρεψε τον Αύγουστο του 1949!

Ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης υπήρξε Αξιωματικός του Στρατού και είχε λάβει μέρος και στην Μικρασιατική εκστρατεία. Μια άγνωστη σελίδα της Ιστορίας του, η οποία δείχνει το μεγαλείο του Ανδρός, αναφέρεται στην περίφημη ιστορία του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη (Πολιτική Ιστορία Της Νεωτέρας Ελλάδος), στα χέρια του οποίου βρίσκεται ένα σημαντικό μέρος του αρχείου Μανιαδάκη:

«ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Ενταύθα το πρώτον γίνεται λόγος δια τον πρωτεύοντα ρόλον τον οποίον διεδραμάτισεν εις την φυγάδευσιν του Ιωάννου Μεταξά μετά την αποτυχίαν του κινήματος Λεοναρδοπούλου – Γαργαλίδη. Και όσον μεν αφορά την εν συνεχεία δράσιν του η εξιστόρησις γίνεται εις τους οικείους τόπους. Από της θέσεως όμως ταύτης θα αναφερθώμεν εις την παλαιοτέραν δράσιν του, συνδεομένην με επεισόδιον άξιον μνείας, το οποίον καθ’ όσον τουλάχιστον γνωρίζει ο συγγραφεύς είναι μοναδικόν ή οπωσδήποτε από τα σπάνια.

Ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης (1893 – 1972) εγεννήθη εις το Σοφικόν της Κορινθίας. Εξελθών της Σχολής των Ευελπίδων τον Οκτώβριον 1916 ως ανθυπολοχαγός του μηχανικού, μετέσχεν  έκτοτε όλων των πολέμων. Ως ο ίδιος αφηγείται εις τας ανεκδότους σημειώσεις του, κατά τας επιχειρήσεις του 1922, όταν πλέον είχεν επέλθει η καταστροφή, ευρίσκετο εις τας υπωρείας του Ολύμπου της Βιθυνίας, ανατολικώς της Προύσης, ως διοικητής του 1ου τάγματος μηχανικού. Κυρία αποστολή των υπό τας διαταγάς του δυνάμεων, κατά την ώραν εκείνην, ήτο η κάλυψις του πλευρού των υποχωρούντων από πάσαν περιοχήν έναντι τυχόν επιθέσεων τακτικών ή ατάκτων δυνάμεων του εχθρού, ταυτοχρόνως δε η καταστροφή των τεχνικών έργων και της σιδηροδρομικής γραμμής. Εις το σημείον τούτο παραθέτομεν απόσπασμα των σημειώσεών του, τας οποίας εν ζωή είχε παραχωρήσει εις τον συγγραφέα:

«Θέλω εδώ να σημειώσω ότι κατά την εγκατάλειψιν του Ακ-Σου, έδρας του τάγματός μου, δεν αφήκα απολύτως τίποτε εις τον εχθρόν αφού έφθασα εις το σημείον να προβώ εις την εκταφήν από το εκεί υπό του τάγματός μου οικοδομηθέν ελληνικόν νεκροταφείον με μάρμαρα του Ολύμπου Βιθυνίας, όλους τους νεκρούς αξιωματικούς και οπλίτας και να τους τοποθετήσω εντός ειδικών κιβωτίων δια να τους μεταφέρω εις την πατρίδα διά να αναπαυθούν».

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

“Εγκληματίας Γνώμης” στον 21ο Αιώνα

 

   Ευρισκόμεθα ήδη στο 21ο έτος του 21ου αιώνος και ζούμε την τελική επίθεση της περιβόητης “νεωτερικότητας”, μίας αυθαίρετα και δογματικά επιβολής κάποιων νόμων και θεσμών, οι οποίοι δεν εκπροσωπούν την πραγματικότητα και σε καμία περίπτωση το “Είναι” του Μάρτιν Χάιντεγκερ, αλλά μία ψευδή εικόνα, μία απόπειρα “μιμητικής μαγείας” με “ιερείς” της τους άρχοντες του χρήματος και της τεχνολογίας.

  Ζούμε την εποχή της μετάβασης (εάν ποτέ αυτή επιτευχθεί) στην παγκοσμιοποίηση, η οποία απαιτεί έναν απέραντο πολτό απ’ άκρη σ’ άκρη της γης χωρίς Παράδοση, χωρίς Ταυτότητες Εθνικές, Θρησκευτικές. Και μοιάζει η προσπάθεια αυτής της μετάβασης σαν μία τεράστια υδάτινη δίνη, που προσπαθεί να απορροφήσει τα πάντα σε έναν βόθρο στο όνομα ενός φιλελεύθερου καπιταλισμού ή ακόμη και κομμουνιστικού καπιταλισμού, όπως μας δείχνει το παράδειγμα της Κίνας. Για αυτήν την “μετάβαση” όπλα πανίσχυρα είναι τα ΜΜΕ, το δήθεν ελεύθερο διαδίκτυο και πολλά ιδεολογήματα με “κύρος” σχεδόν θρησκείας, όπως “ανθρώπινα δικαιώματα”, αντιρατσισμός, πανσεξουαλισμός και ό,τι όλα αυτά τα συνοδεύουν. Κάθε προσπάθεια αντιστάσεως προς αυτήν την “χοάνη” της δίνης πρέπει να κτυπηθεί αμείλικτα.

   Στο απόσπασμα της παγκοσμιοποίησης κάθε ρεύμα Ιδεολογικό, κάθε Κίνημα πολιτικό που τολμά να σταθεί απέναντί τους. Εχθροί τους, που πρέπει να κτυπηθούν ο Εθνικισμός, ο Φυλετισμός, η Πίστη στον Θεό, η Παράδοση, η Ιστορία. Και ο πλέον επικίνδυνος εχθρός τους οι Ιδεολόγοι! Αντίθετα, όσοι από φτηνό καιροσκοπισμό παριστάνουν τους “φασίστες”, τους εθνικιστές ή τους ρατσιστές, όχι μόνον δεν τους πολεμούν, αλλά και τους θέλουν για να ελέγχουν το πολιτικό παιχνίδι. Εάν τα παραπάνω σας θυμίζουν την Χρυσή Αυγή και το κελί μου, σωστά σας το θυμίζουν.

   Είμαστε στα 1958 όταν ο Καρλ Σμιτ “εξόριστος μέσα στην ίδια του την Πατρίδα” γράφει στο ημερολόγιό του για τον ίδιο και μόνο, σημειώνοντας ότι θέλει τα κείμενα του να δημοσιευθούν μετά τον θάνατό του, ότι “η Δύση θα τελειώσει ως Άμλετ”, προβλέποντας ένα τραγικό και αλίμονο όχι και τόσο επικό φινάλε. Ο ήρωας του Σαίξπηρ ως γνωστόν ανακαλύπτει ποιος δολοφόνησε τον πατέρα του και αντίστοιχα θα αντιληφθεί ο σύγχρονος άνθρωπος ότι οι “ευεργέτες” του, που ξεκίνησαν με τον Διαφωτισμό και κατέληξαν στην παγκοσμιοποίηση, είναι αυτοί οι ίδιοι οι δολοφόνοι του Πατέρα του, που δεν είναι άλλος από τον Ελληνορωμαϊκό Πολιτισμό! Και τότε όταν θα μάθει τον δολοφόνο θα τον σκοτώσει και θα πεθάνει και ο ίδιος δηλητηριασμένος, όπως ο Άμλετ. Αυτό θα είναι το τέλος της Δύσης, ένας απέραντος καννιβαλισμός, που θα αφήσει πίσω του ερείπια, όχι μόνο πόλεων και πατρίδων, αλλά και ψυχών και συνειδήσεων.

   Όταν τέλειωσε ο πόλεμος ο Καρλ Σμιτ φυλακίστηκε για 13 μήνες χωρίς κατηγορία. Στις 19 Μαρτίου του 1947 συνελήφθη για δεύτερη φορά, προκειμένου να ανακριθεί ως ένοχος για προτροπή σε εγκλήματα πολέμου. Στις 3 Απριλίου άρχισε η ανάκρισή του. Ποιος ήταν ο ανακριτής του; Ένας Γερμανός(;), που του είχε αφαιρεθεί η ιθαγένεια μόλις το 1935 και είχε γίνει πολίτης των ΗΠΑ. Ένας τεκμηριωμένα εμπαθής και προκατειλημμένος εναντίον του. Όσο και εάν προσπάθησε, όμως, δεν κατόρθωσε να τον παραπέμψει σε δίκη. Αθωώθηκε γιατί δεν είχαν να του προσάψουν την οποιαδήποτε εγκληματική πράξη ή ότι έδωσε… “εντολή” για εγκληματική πράξη. Σε συνέχεια αυτού, λοιπόν, και επειδή έγραψαν κατά κόρον και όχι μόνον “ελληνικές”(;) φυλλάδες, αλλά και ξένες ότι η δίκη της Χρυσής Αυγής ήταν μία… Νέα Νυρεμβέργη, θα πω και θα υπογραμμίσω: “Μακάρι να ήταν”! Θα αθωωνόμασταν.

   Πέντε χρόνια και έξι μήνες κράτησε η δίκη της Χρυσής Αυγής, η οποία κατέληξε σε μία βαρειά καταδίκη. Μιλώντας για τον εαυτό μου σε όλα αυτά τα χρόνια της διαδικασίας δεν υπήρξε ούτε μία απόδειξη, ούτε ένα στοιχείο ότι ενέχομαι είτε συμμετέχοντας, είτε έχοντας δώσει εντολή στην οποιαδήποτε εγκληματική πράξη. Επιπλέον δεν υπήρχε και δεν υπάρχει νόμος ότι είναι ποινικά υπόλογος ο αρχηγός ενός πολιτικού κόμματος για την πράξη ενός οπαδού του. Και χωρίς να υπάρχει νόμος, χρησιμοποιώντας έναν νόμο, ο οποίος υπάρχει για μηχανισμούς εγκληματικούς όπως η Μαφία, για έμπορους ναρκωτικών και διεθνή κυκλώματα δολοφονιών και απαγωγών, με καταδίκασαν σε 13 χρόνια φυλακή ως… διευθυντή εγκληματικής οργανώσεως! Και μαζί με εμένα καταδίκασαν και τους 18 βουλευτές, που είχαν εκλεγεί με την Χρυσή Αυγή στις εκλογές του Ιουνίου του 2012! Όλοι μέλη ή διευθυντές “εγκληματικής οργανώσεως” επειδή μας ψήφισε ο λαός! Και ήταν τις πρώτες εβδομάδες μετά την προφυλάκισή μου όταν στην τηλεοπτική εκπομπή με θέμα την Χρυσή Αυγή του Ν. Χατζηνικολάου ο πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Νικόπουλος είπε ότι εάν δεν ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ η ύπαρξη εντολής για την δολοφονία στον Ρουπακιά από την ηγεσία της Χρυσής Αυγής, τότε δεν υπάρχει εγκληματική οργάνωση. Και τέτοια εντολή δεν προέκυψε ότι υπήρχε ούτε από τις καταθέσεις περισσότερων από διακόσιους μάρτυρες κατηγορίας, ούτε από τις έρευνες σε περισσότερες από… 100(!) κατοικίες και σε εκατοντάδες ηλεκτρονικούς υπολογιστές και δεκάδες χιλιάδες έγγραφα! Και όμως, μας καταδίκασαν και μάλιστα με… χειροκροτήματα!

   Είχα διαβάσει ότι αρχή της Δικαιοσύνης είναι ότι προκειμένου να καταδικαστεί ένας αθώος, καλύτερα να αθωωθούν χίλιοι ένοχοι. Στην περίπτωσή μας συνέβη το αντίθετο!

Όπως γνωρίζουν πολλοί η απολογία μου κράτησε σχεδόν πέντε ώρες! Δεν δέχτηκα ούτε μία ερώτηση, η οποία να αφορά την εμπλοκή μου καθ’ οιονδήποτε τρόπο σε κάποια από τις πράξεις, οι οποίες θεωρήθηκαν έργο της “εγκληματικής οργανώσεως”. Δεν με ρώτησαν ΠΟΤΕ, έτσι για τα μάτια, ΤΙΠΟΤΕ! Και όμως με καταδίκασαν χωρίς κατ’ ουσίαν να μπουν στον κόπο να μου δώσουν την ευκαιρία να απολογηθώ μέσω των ερωτήσεων τους για τις πράξεις αυτές. Πράξεις, οι οποίες δεν αφορούσαν πολιτικές δραστηριότητες του Κινήματος της Χρυσής Αυγής. Γιατί δεν με ρώτησαν; Θεώρησα γιατί ήταν ΞΕΚΑΘΑΡΟ ότι δεν είχα την οποιαδήποτε εμπλοκή και καθώς φαίνεται τους “βόλευε” να μη γίνει εκτενής αναφορά στο θέμα. Και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ εάν υπήρχε κεντρική κατεύθυνση για εγκληματικές ενέργειες, όπως αποφάσισαν ΑΔΙΚΑ και μας έκλεισαν στην φυλακή, γιατί τότε είχαμε μόνο τυχαία περιστατικά και όχι ανάλογη δράση “εγκληματική” σε όλη την Ελλάδα;

   Δεν με ρώτησαν, λοιπόν, για τις συγκεκριμένες πράξεις για τις οποίες κατ’ ουσίαν με καταδίκασαν και αυτό ισοδυναμεί με την στέρηση του ιερού δικαιώματος κάθε κατηγορούμενου να απολογηθεί, να δώσει λόγο για τις πράξεις του. Αλλά ποιες πράξεις; Πράξεις δεν υπήρχαν, παρά ΜΟΝΟΝ λόγοι και κείμενα. Και είναι αυτό μία ακόμη απόδειξη ότι με έστειλαν στην φυλακή με μία βαρειά καταδίκη για τις Ιδέες μου. Τι αλήθεια διαφορετικό έκανε ο Στάλιν με τα γκουλάγκ της Σιβηρίας; Τι διαφορετικό από τις διώξεις κάθε τυραννίας έκανε η “δημοκρατία” του κράτους των Αθηνών του έτους 2020;