25η Μαρτίου 1821 – Την σφαγή των Ελλήνων ήθελαν Μάρξ και Ένγκελς

Τιμήθηκε όπως τιμήθηκε και αυτή την χρονιά η Επανάσταση του Γένους, η εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου με ψέματα και με πλήρη διαστρέβλωση της Ιστορίας μας! Πρωτοστάτες όπως πάντα, οι αριστεροί, που καπηλεύονται τα πάντα και δίπλα τους σιωπηλοί συνοδοιπόροι οι νεοφιλελεύθεροι μιας ψοφοδεούς κεντροδεξιάς-ψευτοδεξιάς, η οποία δεν τολμά να διατυπώσει αντίλογο… Τι κι αν ο ίδιος ο Κορδάτος ο Ιστορικός της αριστεράς, λέει ότι το 1821 δεν έχει καμία σχέση με τον μπολσεβικισμό; Και ότι είναι εντελώς άστοχο να γίνονται οι παραλληλισμοί που γίνονται και τους οποίους είχαν ξεκινήσει οι μπολσεβίκοι από τα πρώτα χρόνια της πολιτικής τους υπάρξεως από την δεκαετία του ’20; Ανάλογο κλίμα ζήσαμε και στα όσα ειπώθησαν και εγράφησαν για τα εκατό χρόνια της Μικρασιατικής καταστροφής όπου κανείς δεν μίλησε για την προδοσία του ΚΚΕ όταν ο ίδιος ο εντόπιος ο “πατερούλης” τους Ζαχαριάδης είχε γράψει το 1935 ότι επιδιώξανε την ήττα της Μεγάλης Ιδέας και επομένως την Μικρασιατική καταστροφή. Έχει ιδιαίτερη όμως σημασία να πούμε τι έλεγαν και τι έγραφαν οι πνευματικοί πατέρες των μπολσεβίκων Μαρξ και Ένγκελς για το 1821.

 

Υπέρ των Τούρκων και των Άγγλων και κατά της Ρωσσίας και της Ελληνικής Επαναστάσεως οι πνευματικοί πατέρες των μπολσεβίκων 

 

“Ο Friedrich Engels—οικονομικός χορηγός τού Carl Marx, μετά τού οποίου συνέγραψε πολλά έργα, συμπεριλαμβανομένου και τού «Κομμουνιστικού Μανιφέστου» σε άρθρο του στην αμερικανική εφημερίδα New-York Daily Tribune από το 1853, έγραψε τα εξής:

 “ Όταν επανεστάτησαν οι Έλληνες, ποιός έκρινε τήν έκβαση τού αγώνα; Ούτε οι συνωμοσίες και ανταρσίες τού Αλή πασά τών Ιωαννίνων, ούτε η Ναυμαχία τού Ναυαρίνο, ούτε ο Γαλλικός στρατός στην Πελοπόννησο, ούτε οι συνδιασκέψεις και τά πρωτόκολλα τού Λονδίνου, αλλά η προέλαση των Ρώσων τού [Στρατηγού] Diebitsch διά μέσου τών Βαλκανίων στην πεδιάδα τής Μαρίτσας [Έβρου]. Και καθ' όν χρόνο [1828-1829] η Ρωσία άρχιζε ούτως να προκαλεί άνευ φόβου τόν διαμελισμό τής Τουρκίας, οι διπλωμάτες τής Δύσης συνέχιζαν να εγγυώνται και να θεωρούν ως ιερά τό status quo και τό απαραβίαστο τής Οθωμανικής Επικρατείας.”

 

 

Το 1821 ήταν η μεγαλύτερη στιγμή της σύγχρονης Ιστορίας των Ελλήνων. Η κόκκινη μαρξιστική χούντα που ιδεολογικά και πολιτικά εξουσιάζει την Πατρίδα μας δεν τολμά να πει την Αλήθεια, να πει ότι οι πνευματικοί τους πατέρες Μαρξ και Ένγκελς ήταν φανατικοί ανθέλληνες και φιλότουρκοι. Αντίθετα, με τρόπο ύπουλο στα αιματοβαμμένα χρόνια 1943-1949 οι “καπεταναίοι” του αντεθνικού και εγκληματικού στρατού τους έπαιρναν ονόματα ηρώων του ’21 για να εξαπατήσουν τον λαό. Ας δούμε όμως τι πίστευαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς για το 1821. Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από το βιβλίο “Κ. Μάρξ – Φρ. Ένγκελς, Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα”, εκδόσεις Γνώση, Αθήνα, 1985, εισαγωγή, μετάφραση Π. Κονδύλη:

Μαρξ: «Υποστηρίζουμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο τους Τούρκους». Ένγκελς: «Οι Έλληνες της Τουρκίας είναι σλαβικής καταγωγής, οι οποίοι υιοθέτησαν την σύγχρονη ελληνική γλώσσα».

Μαρξ: « … Οι Έλληνες έτοιμοι να ηττηθούν. Οι μακροχρόνιες μηχανορραφίες της Ρωσίας κόντευαν να πάνε χαμένες.»

Ένγκελς: «Αυτά τα άθλια συντρίμμια πρώην εθνών, Σέρβοι, Βούλγαροι, Έλληνες και ο υπόλοιπος λαοσυρφετός, που εμπνέει ενθουσιασμό στον φιλελεύθερο Φιλισταίο, για να ωφελούνται οι Ρώσσοι, δεν χαρίζουν ο ένας στον άλλον ούτε τον αέρα που αναπνέουν και θέλουν σώνει και καλά να κόψουν τους λαίμαργους λαιμούς τους. Αυτό θα ήταν πολύ ωραίο …».

Ξεκάθαρα λοιπόν γράφουν ότι υποστηρίζουν τους Τούρκους και εύχονται την σφαγή των Ελλήνων και αμφισβητούν την ύπαρξη του Ελληνικού Έθνους αποκαλώντας τόσο εμάς όσο και τους Σέρβους και τους Βούλγαρους σαν “συντρίμμια πρώην εθνών, που  θα ήταν πολύ ωραίο να κόψει ο ένας τον λαιμό του άλλου”.

 

Μαρξ και Ένγκελς:«Υποστηρίζουμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο τους Τούρκους»

 

Πριν από τους σύγχρονους μπολσεβίκους υπήρξαν οι ίδιοι οι πνευματικοί τους πατέρες, ο Μαρξ και ο Ένγκελς, που είχαν ξεκάθαρα αρνητική θέση για την Εθνική μας Επανάσταση.

Τα στοιχεία που παρατίθενται είναι από το βιβλίο: “Κ. Μάρξ – Φρ. Ένγκελς, Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα”, εκδόσεις Γνώση, Αθήνα, 1985, η εισαγωγή και η μετάφραση του οποίου είναι του Παναγιώτη Κονδύλη.

Ο ίδιος ο Μαρξ κατηγορηματικά γράφει: «Υποστηρίζουμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο τους Τούρκους». 

Όσο για τον Ένγκελς πολύ πριν την Ρεπούση, τον Λιάκο και τον Γαβρόγλου αρνείται την εθνική συνέχεια των Ελλήνων και γράφει: «Οι Έλληνες της Τουρκίας είναι σλαβικής καταγωγής, οι οποίοι υιοθέτησαν την σύγχρονη ελληνική γλώσσα».

Ο ίδιος συγγραφέας, ο μαζί με τον Μαρξ σπουδαιότερος θεωρητικός της αριστεράς, θεωρεί ότι τα συμφέροντα του κομμουνισμού είναι με την Τουρκία και λέει τα παρακάτω χαρακτηριστικά: «Αν όμως η Ρωσία κατακτήσει την Τουρκία, τότε θ’ αυξήσει τη δύναμη της σχεδόν κατά το ήμισυ και θα γίνει υπέρτερη απ’  όλη μαζί την Ευρώπη. Κάτι τέτοιο θ’ αποτελούσε ανείπωτη συμφορά για την υπόθεση της Επανάστασης. Η διατήρηση της τούρκικης ανεξαρτησίας ή, σε περίπτωση πιθανής διάλυσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, η ματαίωση του ρώσικου σχεδίου προσάρτησης είναι ζήτημα ύψιστης σημασίας. Στο σημείο αυτό συμβαδίζουν τα συμφέροντα της επαναστατικής Δημοκρατίας και της Αγγλίας».

Τα ίδια γράφει και ο πατέρας της αριστεράς Μαρξ: «Η Κωνσταντινούπολη είναι η αιώνια πόλη, η Ρώμη της Ανατολής… Ο αγώνας δυτικής Ευρώπης και Ρωσσίας για την κατοχή της Κωνσταντινούπολης περικλείει ένα ερώτημα, αν ο βυζαντινισμός θα υποκύψει μπροστά στον Δυτικό πολιτισμό, ή αν ο ανταγωνισμός τους θα αναβιώσει με μορφή περισσότερο τρομερή και κατακτητική παρά ποτέ… Ο Σουλτάνος κρατά την Κωνσταντινούπολη προς φύλαξη για λογαριασμό της επανάστασης».

Ο ίδιος ο Μαρξ επίσης, στο ίδιο βιβλίο, κατηγορεί την Φιλική Εταιρεία και τον Αλέξανδρο Υψηλάντη ως ενεργούμενα της Ρωσσίας, την οποία θεωρεί την υπ’ αριθμόν 1 εχθρική δύναμη προς την “μαρξιστική επανάσταση”.

Όσο για τον Ένγκελς, θεωρεί τους λαούς της Χερσονήσου του Αίμου, μεταξύ των οποίων και τους Έλληνες, σαν άθλια συντρίμμια εθνών και τις θεωρεί νανοφυλές! Αυτός ήταν ο… φιλελληνισμός των μεγάλων πνευματικών πατέρων της αριστεράς και η θέση τους για την Επανάσταση του 1821.

 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Μνήμη Ιωάννου Μεταξά - Ένας πολύ "βολικός" θάνατος

Τέλη Ιανουαρίου του έτους 1941 και αφήνει την τελευταία του πνοή, έχοντας δίπλα του Άγγλους στρατιωτικούς γιατρούς, ο πατέρας του ΟΧΙ και του έπους της 28ης Οκτωβρίου, Ιωάννης Μεταξάς.

Αυτό το έτος συμπληρώνονται 83 ακριβώς χρόνια από τον θάνατο του Εθνικού Κυβερνήτη, που οδήγησε το Έθνος σε μία πρωτοφανή νίκη ενάντια σε μία αυτοκρατορία, αλλά το κράτος των Αθηνών, το σάπιο βασίλειο της ψετοδημοκρατίας δεν θυμήθηκε τον Ιωάννη Μεταξά γιατί ήταν “φασίστας”, δικτάτορας και είχε δώσει τέλος στον κοινοβουλευτισμό και την διαφθορά.

Πως και γιατί πέθανε ο Ιωάννης Μεταξάς και ήταν ο θάνατός του “φυσιολογικός”. Επιγραμματικά αναφέρω: 

Α) Τελευταία εγγραφή στο ημερολόγιο Μεταξά στις 18 Ιανουαρίου του 1941, στην οποία παραθέτει την επίσημη άρνησή του για την είσοδο στην χώρα Αγγλικών στρατιωτικών δυνάμεων (ανεπαρκών…), οι οποίες θα προκαλέσουν την εισβολή των Γερμανών.

Β) Ο Μεταξάς διεκδικεί την ανακωχή και γίνονται διπλωματικές κινήσεις προς αυτήν την κατεύθυνση και αυτό δεν αρέσει στους ρουφιάνους των Άγγλων, που είναι πολύ ισχυροί στην Ελλάδα. 

Γ) Λίγες ημέρες μετά ασθενεί όχι σοβαρά (απόστημα αμυγδαλών) και σε λίγες ημέρες πεθαίνει! Ολόκληρος ο Λαός θρηνεί τον θάνατο του Μεγάλου Ηγέτη της 28ης Οκτωβρίου.

Δ) Ο Υπουργός Ασφαλείας του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου Κωνσταντίνος Μανιαδάκης έχει δηλώσει: “Εάν ο Μεταξάς νοσηλευόταν στην τρίτη θέση ενός δημόσιου νοσοκομείου θα ζούσε”. Μετά την κατάληψη της χώρας ο Μανιαδάκης ευρίσκεται το 1941 στο Κάιρο, απ’ όπου εξορίζεται και’ ουσίαν στην… Αργεντινή(!) και του επιτρέπεται η επιστροφή στην Ελλάδα το 1949.

Ε) Στο Κάιρο το 1941 ευρίσκεται και ο διοικητής της Γενικής Ασφάλειας Παξινός, ο οποίος εξομολογείται σε στενό κύκλο ότι ο Ιωάννης Μεταξάς δολοφονήθηκε. Συλλαμβάνεται από τους Άγγλους και παραμένει σχεδόν δέκα χρόνια χωρίς δίκη και κατηγορία στις φυλακές! Η δεκαετία του 1950 ευρίσκει τον Παξινό “ελεύθερο” στην Ινδία, όπου και… δολοφονείται! Ο Παξινός δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα.

ΣΤ) Μετά τον θάνατο του Ιωάννου Μεταξά έχουμε την “αυτοκτονία” με… δύο σφαίρες στην καρδιά του πρωθυπουργού Κορυζή, την είσοδο στην Ελλάδα Αγγλικού στρατού και την Γερμανική εισβολή.

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ…

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

ΕΥΡΕΘΗ ΧΑΜΕΝΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ

Εάν βάλεις σε μία ζυγαριά από την μία πλευρά όλα τα λόγια τα προεκλογικά επίδοξων κυβερνητών και εθνοσωτήρων του 3% και μαζί με αυτά τα άλματα του στρατηγού από το ελικόπτερο και τις απειλές ότι θα κάψουμε τους Τούρκους και από την άλλη μεριά δύο γραμμές. Μόνο δύο γραμμές φτάνουν μίας αρχαίας τραγωδίας τότε η πλάστιγγα θα γείρει προς αυτές τις δύο γραμμές. Γιατί δυστυχώς η Ελλάδα σήμερα δεν ζει με καμία μεγαλοσύνη. Όπως έγινε γνωστόν, λοιπόν, σύμφωνα με στοιχεία που αξιοποίησε παπυρολόγος με σκοπό να αποκαλύψει τμήματα της τραγωδίας “Τήλεφος” ευρέθη σε πάπυρο χαμένο έργο του Ευριπίδη! Η Ελληνίδα παπυρολόγος κ. Σκαρσουλή, η οποία όπως ανακοίνωσε κάθε χρόνο ανευρίσκονται και νέοι πάπυροι και για όσους δεν το ξέρουν, είναι γνωστό σήμερα μόνο το 10% περίπου της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. 

Η τραγωδία του Ευριπίδου “Τήλεφος” πρωτοπαρουσιάστηκε το 438π.Χ. και είναι η ιστορία του βασιλέα της Μυσίας Τήλεφου, ο οποίος τραυματίζεται από το δόρυ του Αχιλλέα, ο οποίος είναι ο μοναδικός ο οποίος σύμφωνα με το Μαντείο των Δελφών μπορεί και να τον σώσει. Και όλα αυτά όταν ευρίσκεται σε εξέλιξη ένα άθλιο παζάρι δήθεν επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα, ενώ θα πρόκειται περί αλληλοδανεισμού και έχουμε και συμφωνίες αισχρές με αρχαιοκάπηλους στις ΗΠΑ για να εκτίθενται τα έργα του Ελληνικού Πολιτισμού στην Ελλάδα και να παραμένουν όμως στην κυριότητα των αρχαιοκαπήλων…

Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ - ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

ΗΠΑ: Είναι δίκαιο! Στις πολιτείες των δημοκρατικών οι λαθρομετανάστες!

Ρεπουμπλικάνοι κυβερνήτες πολιτειών εν όψη των κρίσιμων εκλογών του Νοεμβρίου για το Κογκρέσο έχουν ξεκινήσει μία πολύ ενδιαφέρουσα εκστρατεία. Ο κυβερνήτης της Φλόριντας Ρον ΝτεΣάντις, που τον κατηγορούν για “φασίστα” υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων για τις εκλογές του Νοεμβρίου του 2024 ναύλωσε δύο αεροπλάνα και μετέφερε λαθρομετανάστες στην νήσο Μάρθας Βινγιάρντ της Μασαχουσέτης, δημοφιλή τουριστικό προορισμό για τους πλούσιους της πολιτείας. Η ιστοσελίδα του Fox News μετέδωσε το βίντεο.

Ο Ρον ΝτεΣάντις έκανε για το θέμα την ακόλουθη δήλωση: “Οι κάτοικοι οι αντιρατσιστές της Μασαχουσέτης, θα πρέπει να αισθάνονται κατενθουσιασμένοι. Ψηφίζουν υπέρ των πόλεων ασύλου, τώρα λοιπόν έχουν την δική τους πόλη ασύλου. Άλλωστε, οι λαθρομετανάστες θα αυξήσουν τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα του πάμπλουτου νησιού τους.”

Δεν είναι όμως μόνο ο ΝτεΣάντις από την Φλόριντα! Ο κυβερνήτης του Τέξας Γκρεγκ Άμποτ, άρχισε να στέλνει χιλιάδες μετανάστες με πούλμαν στις δημοκρατικές αντιρατσιστικές πολιτείες Ουάσιγκτον, Νέα Υόρκη και Σικάγο. Μάλιστα, έστειλε και δύο πούλμαν με Μεξικάνους λαθρομετανάστες έξω από την κατοικία της Αντιπροέδρου Κάμαλα Χάρις μετά την δήλωση της ότι τα σύνορα του Μεξικού φυλάσσονται καλά. 

Είχαμε και συνέχεια. Ο κυβερνήτης της Αριζόνας Τζακ Ντούσι ναύλωσε περισσότερα από δέκα πούλμαν και μετέφερε λαθρομετανάστες στην Ουάσιγκτον.

Αυτά γίνονται στις ΗΠΑ όπου οι πολίτες ξυπνάνε και προσπαθούν να ξαναπάρουν την Πατρίδα τους πίσω. Στην Ελλάδα έχουμε τον Μυταράκη που λέει ότι οι Έλληνες δεν έχουν πρόβλημα με τους λαθρομετανάστες. Θα ήταν καλή ιδέα πάντως να αρχίσουν να μεταφέρονται με πούλμαν από τους καταυλισμούς και τα χοτ σποτ στις ακριβές συνοικίες των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης για να καταλάβουν οι αριστεροί με τις γεμάτες τσέπες προοδευτικοί και αντιρατσιστές τι περνάνε οι Έλληνες στις φτωχές συνοικίες με την εγκληματικότητα των αλλοδαπών. Δεν ήταν τυχαίο άλλωστε ότι η Χρυσή Αυγή έπαιρνε εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά στις πλούσιες περιοχές Εκάλη, Πολιτεία, Γλυφάδα κλπ.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΣΤΟ ΜΑΤΖΙΚΈΡΤ

 ΡΩΜΑΝΟΣ ΔΙΟΓΕΝΗΣ   

Το τέλος έβλεπε να έρχεται απ’ τις στέπες

ο παλαιός πολέμαρχος ο Διογένης, 

που τώρα κόρωνα στο κεφάλι του φοράει.

Οι μάχες σμιλέψει του είχανε και σώμα και ψυχή 

όμως την προδοσία πάντα προδοσία προσμένει.

Για εκστρατεία στην Ασία ξεκινάει 

χωρίς να λογαριάζει τι του φυλάει η μοίρα 

και έτσι από άρχοντες τρανούς προδομένος 

από σόγια μεγάλα της Πόλης με Ιστορία 

την Μάχη έχασε στο Ματζικέρτ ο Ρωμανός.

Γενναίος και με ψυχή μεγάλη ο νικητής 

ο Αλπ-Αρσλάν τιμάει την πορφύρα 

και ελεύθερο τον Αυτοκράτορα αφήνει.

Κανείς δεν τον περίμενε, όλοι νεκρό τον θέλαν 

και όταν μαθεύτηκε ότι στην Πόλη 

ο Ρωμανός ο Διογένης γυρίζει 

ανησυχία γεμάτη φόβο απλώθηκε παντού 

και μέσα σε μέγαρα πολυτελή σχέδια κάνουν 

σε ώρες μαύρες, σκοτεινές, νυχτερινές

σε ώρες που η αράχνη το δίχτυ της υφαίνει 

και άρχοντες ανάξιοι με δολερή ψυχή 

την επιστροφή του Ρωμανού ετοιμάζουν.

Και όταν στην Πόλη γύρισε ο προδομένος βασιλιάς

οι συνωμότες γεμάτοι μίσος τον τυφλώνουν 

και είναι οι ίδιοι που τον προδώσανε στο Ματζικέρτ

και έτσι από το Ματζικέρτ φτάσαμε στην Κερκόπορτα 

και από τον Ρωμανό τον Διογένη στον τελευταίο Παλαιολόγο.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Το ποίημα αυτό συμπεριλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή "Αστέρια σ' αφέγγαρο ουρανό"

Ευχές για την μεγάλη εορτή της Παναγίας

“Χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες! Σήμερα είναι μία από τις μεγαλύτερες Εορτές της Ορθοδοξίας, σήμερα Ευλαβικά Τιμά ο Ελληνισμός την Κοίμηση της Θεοτόκου. Της Υπεραγίας Προστάτιδος του Γένους μας. Της Υπερμάχου Στρατηγού των Ελλήνων, που για χιλιάδες χρόνια στέκεται Παραστάτης του μαχομένου Έθνους μας από την εποχή ακόμη της πολιορκίας της Βασιλεύουσας Πόλεως, της Κωνσταντινουπόλεως, από τους Αβάρους στα 626 μ.Χ. 

Σήμερα που η Πίστη μας και η Εθνική μας Ταυτότητα απειλείται από την Παγκοσμιοποίηση και τον αντεθνικό νεοφιλελευθερισμό και τον μαρξισμό πιο θερμές από ποτέ πρέπει να είναι οι προσευχές μας στην Υπεραγία Θεοτόκο, προσβλέποντας στην Σωτηρία της Πατρίδος μας από τους άθεους και τους δούλους του αιώνιου Μαμωνά, του Χρήματος.” 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

ΜΝΗΜΗ ΙΩΝΟΣ ΔΡΑΓΟΥΜΗ

Ήταν 31 Ιουλίου του έτους 1920 όταν δολοφονήθηκε από τις σφαίρες των δημοκρατικών του Βενιζέλου ο Ίων Δραγούμης, ο Ίδας του Μακεδονικού Αγώνα. Στο σημείο, όπου χύθηκε το πιο αγνό αίμα ενός υπέροχου οραματιστή, κήρυκα θερμού της Μεγάλης Ιδέας, σήμερα βρίσκεται μία λιτή μαρμάρινη κολόνα, όπως ακριβώς το ήθελε ο Εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς, που έγραψε για την δολοφονία του Δραγούμη:

«Λευκή, ας βαλθή όπου έπεσες, κολώνα,
(Πώς έπεσες, γραφή να μην το λέει)
λευκή, με της Πατρίδας την εικόνα.
Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίει,
βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίει.»

Ακριβώς απέναντι από αυτή την λιτή μαρμάρινη κολόνα, κτίστηκε πολλά χρόνια αργότερα ένα κτίριο, το ξενοδοχείο Hilton, κτίριο σύμβολο της μεταπολεμικής Ελλάδας, της μίζας και της ρεμούλας, της αρπαχτής και του εύκολου πλουτισμού. Δύο κόσμοι, ο ένας απέναντι στον άλλο. Από την μια το ψευτορωμαίικο της ΄κονόμας και από την άλλη η αληθινή Ελλάδα, της Μεγάλης Ιδέας! Η Ελλάδα για την οποία χωρίς δισταγμό έδωσε την ζωή του ο Ίων Δραγούμης. ο Ίων Δραγούμης, που κάποιοι τον θέλουν δικό τους όντας φιλελεύθεροι, όντας politically correct.

Για όλους αυτούς θα παραθέσω τα λόγια που έγραφε στο βιβλίο του “ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ” στην Κωνσταντινούπολη του 1908: “Του Αλέξη η ψυχή, συναρπασμένη από σιχαμάρα για το μικράνθρωπο, φώναζε ολημερίς: –Κάτω οι μασόνοι, οι Εβραίοι, οι σοσιαλιστές!”

ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ “ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ”

Έχοντας καταργήσει αρχές, έννοιες και Ιδέες οι σημερινοί εξουσιαστές αυτής της ίδιας της ψυχής του λαού μας, προσπαθούν να επιβάλλουν την άποψη ότι… πατριώτης είναι μόνον αυτός, ο οποίος δέχεται και φρονεί σύμφωνα με το “politically correct” σύστημα, το οποίο κυριαρχεί στη δημόσια ζωή. Σε όλους αυτούς απαντά ο Ίων Δραγούμης στα 1903 από την Μακεδονία, όπου μάχεται για το Έθνος με τα παρακάτω λόγια:

«Αν είμαστε ζωντανό γένος, δε θα κολλήσωμε στο πολιτικό σύστημα που μας κάθισαν. Το σύνταγμα και οι βουλευτές είναι μια αρρώστεια. Δεν είναι η ζωή μας. Ή θα μας πεθάνη ή θα ψοφήση τέλος πάντων αυτή. Και θα ζήσωμε τότε με άλλο σύστημα πολιτικό, που μας έρχεται καλλίτερα. Πως, χωρίς να μας μελετήσουν, χωρίς να μάθουν καλά το φυσικό μας, μας κόλλησαν βουλευτές και συντάγματα;»

«Ας λείψει το κράτος, που θα της είναι εμπόδιο ή θα παραμορφώνει την εθνική ψυχή. Αν το κράτος στενοχωρεί το έθνος, πρέπει αναγκαστικά ή να αλλάξει μορφή ή να χαθεί. Το κράτος που εμποδίζει τη φυσιολογία του έθνους, είναι περιττό και βλαβερό».

ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ

Ποιες ήταν όμως οι πολιτικές Ιδέες του Ίωνα Δραγούμη; Ώριμος πλέον και κατασταλαγμένος στο ημερολόγιο της εξορίας του στην Κορσική γράφει ότι πρέπει να αγκαλιάσει και να συνταιριάσει τον Εθνικισμό με τον Σοσιαλισμό. Αρνητής του μαρξισμού, έχοντας τοποθετηθεί ξεκάθαρα με πολιτικά άρθρα του στο “ΝΟΥΜΑ” όπως “ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ ΕΘΝΟΣ, Ο ΕΝΑΣ”, σίγουρα ο σοσιαλισμός του δεν έχει καμία σχέση με τον κομμουνισμό.

Γράφει για το είδος του σοσιαλισμού που θέλει τα παρακάτω: «Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός σοσιαλιστής. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να γίνω στενός πατριώτης. Αγαπώ πάρα πολύ τον άνθρωπο για να νοιώσω τον εαυτό μου άτομο. Από άνθρωπος μιας τάξης με ορισμένα συμφέροντα τάξης, γίνομαι σοσιαλιστής με την πλατιά έννοια, και θέλω μια καινούρια οικονομία της κοινωνίας μου και των άλλων κοινωνιών.”

Αρνούμενος τον αγοραίο πατριωτισμό της μάζας δηλώνει Εθνικιστής, τονίζοντας ότι δεν μπορεί κανείς να είναι καν άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του και το Έθνος του! Αρνείται επίσης τον ατομισμό, ο οποίος είναι η βάση και το επίκεντρο του φιλελευθερισμού και γράφει:

“Από στενός πατριώτης, γίνομαι εθνικιστής, με τη συνείδηση του έθνους μου και όλων των άλλων εθνών, γιατί οι διαφορές των εθνών πάντα θα υπάρχουν, και έχω τη συνείδησή τους και χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι διαφορές, που με τις αντιθέσεις τους, με τις αντιλήψεις τους, υψώνουν την ανθρώπινη συνείδηση και ενέργεια. Από άτομο γίνομαι άνθρωπος.»

«Δεν μπορεί κανείς να είναι άνθρωπος ξεχνώντας την καταγωγή του. Να θυμάται κανείς από πού βγήκε, που μεγάλωσε, ποιο έθνος τον ανέθρεψε.».

«Ο εθνικισμός είναι μορφή ενέργειας. Όλοι λοιπόν οι ενεργητικοί άνθρωποι είναι εθνικιστές, είτε το ξέρουν είτε όχι. Ο διεθνιστής είναι στοιχείο θανάτου για το έθνος του».

Ο ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ, Η “ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ” ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ

Σήμερα, όχι μόνον στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρον τον κόσμο κάποιοι κινούν τα νήματα για να μεταβληθούν τα Έθνη και οι Πατρίδες σε μια απέραντη καταναλωτική αγέλη στο όνομα της παγκοσμιοποιήσεως. Όμως, για τον Ίωνα Δραγούμη, η πολυπολιτισμική κοινωνία που θέλουν οι φιλελεύθεροι και οι μαρξιστές δεν υπάρχει και όχι μόνον, αφού όπως χαρακτηριστικά λέει “ο διεθνιστής είναι στοιχείο θανάτου για το Έθνος του”. Επιπλέον κηρύσσει ότι μόνον εθνικός μπορεί να είναι ένας πολιτισμός και τίποτε άλλο:

«Ποιος είναι ο τελικός προορισμός των εθνών; Ο πολιτισμός! Να ένα έργο άξιο για τα έθνη, έργο αληθινά ανθρώπινο. Να πως τα έθνη είναι χρήσιμα στην ανθρωπότητα. Πολιτισμούς γεννούν τα έθνη και αυτά μονάχα.».

Ελλάδα του 2017 και ζώντας στην χώρα των μνημονίων, η οποία έχει εκχωρήσει την εθνική της κυριαρχία βλέπουμε τον λαό μας να έχει περιέλθει σε μια κατάσταση νιρβάνας, παθητικότητας και ραγιαδισμού, ο οποίος δεν διαφέρει και πολύ από επιθανάτιο ρόγχο. Σήμερα, λοιπόν, που οι περισσότεροι Έλληνες είναι ραγιάδες, ο Ιών Δραγούμης πάντα επίκαιρος γράφει γι’ αυτούς:

«Τι θα πει ραγιάς; Ραγιάς είναι εκείνος που είναι σκλάβος του φόβου του. Ο ραγιάς είναι μισός άνθρωπος. Την ραγιαδοσύνη του την ονομάζει αναγκαία φρονιμάδα. Τον κυνηγάς και κρύβεται. Τον δέρνεις και ακόμα σκύβει. Τον σκοτώνεις και σωπαίνει».

Μία μαρμάρινη κολόνα στο κέντρο των Αθηνών, στην πρωτεύουσα της χώρας των ανοικτών συνόρων, της χώρας που έχει παραδώσει την ψυχή της στον διάβολο του χρήματος, στην σατανική δύναμη της τοκογλυφίας και αυτή η μαρμάρινη κολόνα να συμβολίζει το αίμα που χύθηκε στο σημείο αυτό ενός ξεχωριστού Άνδρα, του Ίωνα Δραγουμη, ο οποίος με τον βίο και την πολιτεία του, με την πένα και το ξίφος, με το παράδειγμά του διδάσκει και λέει μέσα από τους αιώνες ότι δεν είναι φρονιμάδα το να είναι κανείς ραγιάς και σκλάβος του φόβου του. “Όσοι ζωντανοί”, επιτέλους ας δώσουν την μάχη, μια μάχη για μια νέα Ελλάδα χωρίς ραγιάδες, οι οποίοι παριστάνουν τους φρόνιμους, αλλά στην πραγματικότητα είναι σκλάβοι του φόβου τους.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος

48 Χρόνια μεταπολίτευση

 

Ένα ήταν το σύνθημα, το οποίο κυριαρχούσε εκείνο τον Ιούλιο του 1974 και για πολλούς μήνες αλλά και χρόνια αργότερα. Ήταν το σύνθημα “ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ”! Δεν ξεχνώ τον Αττίλα, την τουρκική εισβολή στην Κύπρο μας, τις σφαγές και τους βιασμούς από τις ορδές της Ανατολής ενάντια στον υπερήφανο Ελληνισμό της Μεγαλονήσου μας. Όμως τα χρόνια πέρασαν και το “ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ” έχει γίνει λόγος κενός.

Πόσο μάλλον όταν μεθοδεύεται για την Κύπρο μας ένα νέο σχέδιο δήθεν ειρηνευτικό, με το οποίο οδηγείται ολόκληρη η Μεγαλόνησος σε τουρκοποίηση και με το οποίο συμφωνεί απόλυτα η κυβέρνηση των Αθηνών, αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση! Εάν μιλούσε κανείς το 1974, αλλά και αρκετά χρόνια αργότερα για ομοσπονδία στην Κύπρο θα τον έλεγαν προδότη. Σήμερα τον λένε συνετό και… ρεαλιστή! Όταν η προδοσία αποκαλείται ρεαλισμός, τότε πράγματι κάθε τι το οποίο έχει αξία εθνική χάνει την σημασία του.

Από τον θρήνο στους πανηγυρισμούς

Ήταν Ιούλιος του 1974 όταν άρχισε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο και ο Ελληνισμός σύσσωμος αποφάσισε να πολεμήσει τον εισβολέα, αλλά κάποιοι δεν τον άφησαν. Μίλησαν και μιλούν ακόμη και σήμερα για την προδοσία της Κύπρου, αλλά δεν έκαναν ποτέ μία δημόσια δίκη για να δούμε ποιοι ήταν οι προδότες και ποιοι οι Ήρωες. Έχει ιδιαίτερη σημασία επίσης και πρέπει να τονιστεί ότι κάθε 20 Ιουλίου γίνεται στην Κύπρο μία μεγάλη αντικατοχική συγκέντρωση ενάντια στην βαρβαρότητα του Αττίλα που συνεχίζει να κατέχει παράνομα να έχει σκλαβωμένο το 40% της Ελληνικής Μεγαλονήσου. Δεν είναι τυχαίο ότι τέσσερις μόλις ημέρες μετά γίνεται μία εορτή, η εορτή της λεγόμενης δημοκρατίας της μεταπολιτεύσεως. Από τον θρήνο στην χαρά και στους πανηγυρισμούς. Όπως ακριβώς συνέβη και τότε το 1974.

Το 1974, το οποίο έζησα σαν έφηβος, μη έχοντας συμπληρώσει ακόμη τα δεκαεπτά μου χρόνια και είδα από τη μια στιγμή στην άλλη να αλλάζουν τα πάντα! Την ίδια ώρα που οι Έλληνες στρατιώτες, Ελλαδίτες και Κύπριοι, πολεμούσαν προδομένοι τον βάρβαρο εισβολέα, κάποιοι στην νέα Βαβυλώνα του Ελληνισμού, σε αυτήν την σάπια πόλη που λέγεται Αθήνα, είχαν ανάψει κεριά και πανηγύριζαν. Πανηγύριζαν για τον ερχομό ενός καθεστώτος που κρατά 48 ολόκληρα χρόνια και έχει οδηγήσει την Πατρίδα μας στην σημερινή κατάσταση. Μια κατάσταση για την οποία δεν μπορεί να είναι υπερήφανος κανένας Έλληνας.

Ένα νεκρώσιμο

Ίσως έχουν σημασία και οι προσωπικές αναμνήσεις. Πήγα και έδωσα αίμα στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών, ο οποίος ευρίσκετο τότε στην οδό Πειραιώς, για την Κύπρο και είπα ψέματα στον γιατρό ότι είχα συμπληρώσει τα 18 μου χρόνια, στον γιατρό ο οποίος με κατάλαβε και χαμογέλασε συγκαταβατικά και ύστερα αναβρασμός στα γραφεία των Κυπρίων Ενωτικών Φοιτητών, οι οποίοι ετοιμαζόντουσαν να κατέβουν στην Κύπρο για να πολεμήσουν τον εισβολέα. Κάποιοι τα κατάφεραν και κάποιοι σκοτώθηκαν μαχόμενοι ηρωικά για την Γαλανόλευκη. Περιφερόμενος στους δρόμους των Αθηνών είδα τότε, σε ένα μικρό δρόμο, σε μία πάροδο της οδού Πατησίων, εάν θυμάμαι καλά ένα νεκρώσιμο το οποίο έγραφε Αντισυνταγματάρχης Πυροβολικού Χατζηδάκης…

Είχαν αρχίσει να έρχονται τα πρώτα πτώματα των πεσόντων μας από την Κύπρο, τα οποία μια ένοχη πολιτεία έθαβε στα κρυφά, γιατί δεν ήταν εποχή για θρήνους, ούτε για Ήρωες. Ήταν εποχή για… πανηγυρισμούς!

Τα όσα έγιναν στην αιματοβαμμένη Μεγαλόνησο των Ελλήνων τα μάθαμε αργότερα. Ειδήσεις για τις μάχες και τον πρωτοφανή ηρωισμό των Στρατιωτών μας δεν ερχόντουσαν στην Ελλάδα των πολιτικών, η οποία πανηγύριζε… Πολύ αργότερα μάθαμε για τις νέες Θερμοπύλες στο Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, για το Έπος της Μάχης του Αεροδρομίου, μία χρυσή σελίδα δόξας και Ηρωισμού που έγραψαν οι Έλληνες Καταδρομείς. Πολύ αργότερα μάθαμε για τα αεροπλάνα μας, τα οποία κάποιοι τα σταμάτησαν και δεν πήγανε ποτέ στην Κύπρο να κτυπήσουν τον εισβολέα, όπως και για τα δύο υποβρύχια, τα οποία είχαν γραμμή πλεύσεως προς την Κερύνεια, όπου θα είχαν την δυνατότητα να καταστρέψουν κυριολεκτικά τον τουρκικό στόλο και κάποιοι τους έδωσαν εντολή να επιστρέψουν πίσω!

Η προδοσία μεγάλη και τα ψέματα και η προπαγάνδα επίσης μεγάλη, όπως για τα κιβώτια των όπλων τα οποία περιείχαν δήθεν πέτρες γιατί το στρατιωτικό καθεστώς τα είχε πουλήσει στην Αφρική. Μόνο που οι αποθήκες επιστρατεύσεως δεν άνοιξαν ποτέ και όπλα υπήρχαν.

Στον καιρό του ψευτορωμαίικου

Στην πραγματικότητα εκείνον τον Ιούλιο του 1974 η Ελλάδα είχε υπεροπλία έναντι της Τουρκίας, όμως δεν πολέμησε γιατί κάποιοι είχαν συμφωνήσει να μη πολεμήσει και άφησαν αβοήθητους αυτούς που είχαν την ξεχωριστή Τιμή να υπερασπιστούν το Έθνος στις προδομένες εκείνες μάχες. Όσο για τον φάκελο της Κύπρου δεν άνοιξε ποτέ και το σύνθημα “ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ” με τα χρόνια ξεχάστηκε και το θυμούνται μόνο λίγοι, λίγοι ξεχωριστοί που νιώθουν στις φλέβες του να κυλά η Ιστορία του Έθνους.

Κοντά σε όλα αυτά και το παραμύθι της ελληνοτουρκικής “φιλίας” που σταθερά κρατεί από την μεγάλη καταστροφή του 1922. Τότε είχαμε φτάσει στο σημείο ο πρωθυπουργός της χώρας μας στην δεκαετία του ’30 να προτείνει ακόμη και για νόμπελ ειρήνης τον σφαγέα των Ελλήνων Μουσταφά Κεμάλ! Τα ίδια και μετά τον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο προς χάριν της πολιτικής του ψυχρού πολέμου και της υποτιθέμενης συμμαχίας μας με τους Τούρκους στο ΝΑΤΟ. Μέσα στα πλαίσια αυτής της ελληνοτουρκικής “φιλίας” είχαμε τον ξεριζωμό των Ελλήνων το 1955 από την Κωνσταντινούπολη και μία συστηματική εθνοκάθαρση σε Ίμβρο και Τένεδο. Όμως, κανένα πρόβλημα για όσους κυβερνούσαν την χώρα είτε φιλελεύθεροι ήταν, είτε κεντρώοι, είτε και κυβερνήσεις συμμαχικές των δύο μεγάλων πολιτικών παρατάξεων. Έτσι φτάσαμε στο πρώτο Αττίλα που ήταν ο βομβαρδισμός ελληνικών χωριών και η προσπάθεια για απόβαση τουρκικού στρατού στην Κύπρο στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και μετά στον Αττίλα του 1974.

Και πάλι όμως, έπρεπε να μείνουμε με τους Τούρκους φίλοι γιατί έτσι ήθελε το ΝΑΤΟ και έτσι φτάσαμε στα Ίμια του 1996 και στην σημερινή αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας του Ελληνισμού στο Αιγαίο και σε δεκάδες νησίδες του Ελληνικού Αρχιπελάγους. Τις ημέρες εκείνες του Ιουλίου του 1974, οι πολιτικοί πανηγύριζαν και μαζί τους ένας ολόκληρος λαός. Ένας λαός, ο οποίος είχε στηθεί στις ουρές των σούπερ μάρκετ για να προμηθευτεί τρόφιμα την ίδια στιγμή, που κάποια Ελληνόπουλα έχυναν το αίμα τους στην Κύπρο.

Ανάμεσα σε αυτούς και ένας Αξιωματικός που συνελήφθη αιχμάλωτος και επέστρεψε στην Πατρίδα από τα Άδανα με μία ανταλλαγή αιχμαλώτων που έγινε κάπου στα τέλη του 1974. Ο Αξιωματικός αυτός (δεν θα αναφέρω το όνομά του, δεν έχει σημασία, είναι τόσο πικραμένος, που είμαι σίγουρος ότι δεν θα θέλει να το αναφέρω), λίγα χρόνια μετά αποστρατευότανε από τις Ένοπλες Δυνάμεις σαν… χουντικός. Σαν πολίτης είχε μετά ένα κατάστημα στην περιοχή του Νέου Κόσμου και έδινε την μάχη της επιβίωσης.

Αυτή είναι η Ελλάδα… Ή μήπως δεν είναι Ελλάδα, αλλά το ψευτορωμαίικο;

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Ιδρυτής Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή 

Ιούλιος 1974: Αττίλας και "Μεταπολίτευση"

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ν.Γ.Μιχαλολιάκου “Τα πρώτα χρόνια”

“Το βιβλίο αυτό δεν απευθύνεται στα άτομα εκείνα που βλέπουν την εθνική και κοινωνική ιδέα με ενδιαφέρον φιλολογικό, αποστασιοποιημένοι από την σκληρή προσπάθεια των νέων Ελλήνων Εθνικιστών, αλλά σε αυτούς που συμμετείχαν και συμμετέχουν στην προσπάθεια της Χρυσής Αυγής.

Απευθύνεται ακόμα σε αυτούς που νιώθουν τους θανάσιμους κινδύνους που απειλούν σήμερα την Πατρίδα μας, την Φυλή μας και τον Πολιτισμό μας και νιώθουν ότι μόνο με τρόπο ριζικό και επαναστατικό είναι δυνατόν να ανατραπεί η θανάσιμη πορεία προς το τέλος και την παρακμή του μεγάλου μας Έθνους. Απευθύνεται, ως εκ τούτου, κυρίως στους νέους ανθρώπους, που από την φύση τους είναι ιδεαλιστές και πρόθυμοι να κάνουν θυσίες για μια Μεγάλη Ιδέα και όχι στους βολεμένους, που με χίλια προσχήματα επιχειρούν να μας πείσουν ότι τίποτε δεν είναι δυνατόν να γίνει και όλα έχουν κριθεί…

Θέλω μέσα από αυτό το βιβλίο να μιλήσω στους επαναστάτες και στους επαναστατημένους, σε αυτούς που γνωρίζουν γιατί πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά και σε αυτούς που η ανάγκη τους σπρώχνει να θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα! Αποτελεί δεδομένο γενικό, θα έλεγα κοινή συνείδηση ολόκληρου του λαού σήμερα, ότι τα πράγματα «δεν πάνε άλλο», ότι κάτι πρέπει να γίνει, όμως ποτέ η λαϊκή δυσαρέσκεια δεν έγραψε ιστορία…

Όταν έθαβαν τους Ήρωες κρυφά σαν κλέφτες

“Στα τέλη του 1973 άρχισαν να εκφράζονται ανοικτά οι τουρκικές διεκδικήσεις σε Αιγαίο και Κύπρο. Η ανακάλυψη του πετρελαίου είχε ανοίξει την όρεξη στους επίβουλους γείτονές μας, ενώ από την άλλη πλευρά, από την πλευρά δηλαδή της Ελλάδος φαινόταν πως υπήρχε αποφασιστικότης για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής και επί πλέον, παρ’ όλη την ψευδολογία που σκόπιμα έχει καλλιεργηθεί από τον καραμανλισμό της τελευταίες δύο δεκαετίες η Ελλάδα είχε το πλεονέκτημα και ήταν πάνοπλη για να αντιμετωπίσει τους Τούρκους…

Αυτό που μου έμεινε από τις τραγικές εκείνες ημέρες του Ιουλίου του 1974 είναι οι πανηγυρισμοί στους δρόμους των Αθηνών ενός ανέμελου όχλου για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, την ίδια στιγμή που στην Κύπρο μας τα στρατεύματα του Αττίλα έσφαζαν, βίαζαν, λεηλατούσαν και μια χούφτα γενναίων ανδρών έχυναν το αίμα τους και έδιναν τον υπέρ Πατρίδος αγώνα χωρίς καμία βοήθεια από την Πατρίδα.

Την ίδια στιγμή, που ο όχλος πανηγύριζε στις λεωφόρους της πρωτεύουσας του Ελληνισμού, ο νέος κυβερνήτης της χώρας δήλωνε ότι «η Κύπρος είναι μακριά» και ακόμη και μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει δώσει απαντήσεις γιατί τα Φάντομ δεν πήγαν ποτέ στην Κύπρο, γιατί τα υποβρύχια που βρισκόντουσαν έξω από την Κυρήνεια τις ώρες της αποβάσεως των τουρκικών στρατευμάτων έλαβαν διαταγή να γυρίσουν πίσω. Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ένα νεκρώσιμο σε έναν δρόμο της περιοχής Πατησίων, που έγραφε επάνω αντισυνταγματάρχης πυροβολικού Εμμανουήλ Χατζηδάκης, έπεσε υπέρ πατρίδος και μια μεγάλη απορία στα νεανικά μου μάτια: Γιατί θάβουν κρυφά τους Ήρωες; Γιατί οι εφημερίδες δεν γράφουν λέξη για όσα συμβαίνουν στην Κύπρο μας;

Αργότερα έμαθα κι άλλα, έμαθα για τις χρυσές σελίδες δόξης που έγραψαν οι αξιωματικοί και οι άνδρες των ενόπλων δυνάμεών μας στο νησί του Ευαγόρα, έμαθα για τον Λοχαγό Σταυριανάκο που επετέθη στα τουρκικά στρατεύματα και σκοτώθηκε, τραγουδώντας το «σκέπασε μάνα σκέπασε γαλανομάτα κόρη καθώς εσκέπασες και μας και τα άλλα τα παιδιά σου», ήρωες μέχρι σήμερα λησμονημένοι, αφού ήρωες για αυτούς που μας εξουσιάζουν ήταν οι μεγάλοι… δημοκράτες της μεταπολιτεύσεως και οι ψευτοαντιστασιακοί της τελευταίας στιγμής.”

“Όσοι Ζωντανοί”

“Βαρύ το στίγμα εκείνου του Ιουλίου και του Αυγούστου του 1974 και η ξεχωριστή δόξα και πολεμική αρετή εκείνων των γενναίων ανδρών δεν φθάνει για να ξεπλύνει την εθνική ντροπή μιας ήττας, δεν φθάνει για να ξεπλύνει τις Ελληνικές σημαίες που βρίσκονται στο πολεμικό μουσείο των Τούρκων και την συνεχιζόμενη κατοχή στην Κυρήνεια και την Αμμόχωστο. Όμως, ποιος τα θυμάται αυτά σήμερα… Κάθε 24 Ιουλίου στο προεδρικό μέγαρο γίνεται μια μεγάλη δεξίωση για την αποκατάσταση της «δημοκρατίας» και όλοι φροντίζουν να λησμονηθεί πως αυτή η «δημοκρατία» ήλθε και πάλι στην Ελλάδα μέσα από μια εθνική καταστροφή, μια εθνική καταστροφή γεμάτη ερωτηματικά, ερωτηματικά στα οποία ακόμη δεν έχει απαντήσει κανείς.

Με βαρύ λοιπόν, το φορτίο της εθνικής ντροπής οι Εθνικιστές, όσοι είχαν απομείνει όρθιοι και ζωντανοί, πασχίζουν να μαζέψουν τις δυνάμεις τους. Το κόμμα της 4ης Αυγούστου αρχίζει και πάλι να λειτουργεί, ενώ ιδρύεται και το «Κίνημα» και σημαντικό πυρήνα συσπειρώσεως των εθνικών δυνάμεων αποτελεί η Εθνική Φοιτητική Ένωσις Κυπρίων, που ακόμη βρίσκεται στα χέρια των Ενωτικών. Αυτό όμως μέχρι το φθινόπωρο όπου γίνονται εκλογές και παρόλο το γεγονός ότι την πλειοψηφία κερδίζουν οι ενωτικοί, με ένα πραξικόπημα στην κυριολεξία η ΕΦΕΚ περνά στα χέρια των Μακαριακών.

Μάλιστα, έλαβαν χώρα με αφορμή τις εκλογές αυτές και σοβαρά επεισόδια στα γραφεία των Κυπρίων φοιτητών. Από την μια μεριά ήταν οι Εθνικιστές, κρατώντας Ελληνικές Σημαίες και τραγουδώντας εμβατήρια του Στρατού μας και από την άλλη ένα τεράστιο πλήθος κάθε λογής αριστερού στοιχείου και με την αστυνομία απούσα. Ήταν ένα πρώτο σημάδι για το τι έμελλε να ακολουθήσει, για το μέχρι πού επρόκειτο να φθάσει η «αντιχουντική» και αντιεθνικιστική υστερία του καραμανλικού κράτους.”

“Το κράτος της «δεξιάς» προωθούσε το πνεύμα της αριστεράς”

“Τα πρώτα χρόνια της μεταπολιτεύσεως, όπως όλοι όσοι τα έζησαν γνωρίζουν, υπήρξε πανταχού παρούσα η λεγόμενη μόδα της αριστεράς. Από το πουθενά άρχισαν να εμφανίζονται κουλτουριάρηδες μουσάτοι με αμπέχονα, που μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν κρυμμένοι στην τρύπα τους, και να παριστάνουν τους αντιστασιακούς και τους επαναστάτες. Ταυτόχρονα, το κράτος της «δεξιάς» προωθούσε αυτό το πνεύμα και είχε επιδοθεί σε έναν απηνή διωγμό κάθε εθνικιστικού στοιχείου που τολμούσε να παραμείνει ανεξάρτητο και δεν στοιχιζόταν στις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας…

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα η αντίσταση των εθνικιστικών δυνάμεων, που βεβαίως υπήρξαν, ήταν από μηδαμινή έως ελάχιστη. Χιλιάδες αξιωματικοί εδιώχθησαν από τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, ενώ όσοι ήσαν εθνικιστές και φοιτούσαν στα Πανεπιστήμια εμποδίζοντο από ομάδες μαρξιστών ακόμη και να δώσουν εξετάσεις στις σχολές τους. Από την άλλη πλευρά, τα στελέχη του καθεστώτος της 21ης Απριλίου στην συντριπτική τους πλειοψηφία, αρχής γενομένης από υπουργούς και αξιωματούχους μέχρι και τα στελέχη των υπηρεσιών, άλλαξαν μέσα σε μια μέρα πορεία και από υμνητές του στρατιωτικού καθεστώτος μετεβλήθησαν σε υπέρμαχους της μεταπολιτεύσεως.

Ήταν ξαφνικά σαν να μην υπήρξε ποτέ το καθεστώς της 21ης Απριλίου, παρ’ όλο που για επτά ολόκληρα χρόνια διοικούσε το κράτος και ευεργέτησε αναμφισβήτητα εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Όμως τα στερνά τιμούν τα πρώτα και έτσι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που είχαν απολαύσει αγαθά και αξιώματα από το στρατιωτικό καθεστώς, ξαφνικά ένιωσαν μέσα τους ισχυρό το ένστικτο της επιβίωσης και πήγαν με την πλευρά αυτού που ήταν στην παρούσα περίσταση δυνατός.

Έτσι, οι τέως χουντικοί έγιναν στο μεγαλύτερο μέρος τους δημοκράτες και αρκετοί από αυτούς ευρίσκονται μέχρι και σήμερα σε κόμματα της αριστεράς!”

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος - Ιδρυτής Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή 

1922 : Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ- ΚΕΜΑΛ ΚΑΙ ΛΕΝΙΝ

 

ΤΟ ΚΑΤΩΘΙ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: “Υπερασπίζοντας την Εθνική Μνήμη”, Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ Β’ ΕΚΔΟΣΗ 2013, σελ. 60.

Ο Λένιν την ίδια ώρα που οι Ρώσσοι πέθαιναν από την πείνα έδινε 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό τον σφαγέα του Μικρασιατικού Ελληνισμού Κεμάλ Αττατούρκ

Οι κομμουνιστές της Ελλάδος σε επίσημα κείμενά τους υπερηφανεύονται ότι επεδίωξαν την «αστικοτσιφλικάδικη ήττα της Ελλάδος στην Μικρά Ασία». Ο λόγος για τον οποίον οι μπολσεβίκοι τάχθηκαν κατ’ ουσίαν στο πλευρό του Κεμάλ, ήταν η απόφαση το Λένιν να στηρίξει με κάθε τρόπο τους εβραϊκής καταγωγής νεότουρκους. Άλλωστε, τόσο οι περισσότεροι νεότουρκοι, όσο και οι περισσότεροι ηγέτες των μπολσεβίκων ήσαν εβραίοι.

Εάν η Ρωσία είχε μείνει αυτοκρατορία και δεν είχε γίνει Σοβιετική Ένωση, σήμερα θα υπήρχε μία μεγάλη Ελλάδα των 30 εκατομμυρίων και ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας και του Πόντου δεν θα είχε ξεριζωθεί. Η ενίσχυση του Κεμάλ με όπλα και πολεμικό υλικό δεν ήταν δυνατή από την Δύση γιατί τα παράλια της Μικράς Ασίας τα ήλεγχε η Ελλάδα και η ενίσχυση αυτή ήλθε από τον στρατό που διοικούσε ο κορυφαίος μπολσεβίκος εβραίος Τρότσκι-Μπρονστάιν. Σχετικά με το θέμα γράφει ο καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Κώστας Φωτιάδης.

«Την ίδια μέρα υπογράφτηκε και η συμφωνία για τη χορήγηση δωρεάν οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας στον Μουσταφά Κεμάλ. Σε μια περίοδο που ο σοβιετικός λαός πέθαινε καθημερινά από την πείνα, ο Λένιν δεν δίστασε να δωρίσει 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό στο δικτάτορα Μουσταφά Κεμάλ, όχι για να πολεμήσει τους ιμπεριαλιστές, όπως υποκριτικά δήλωνε ο ίδιος και οι συνεργάτες του, αλλά για να εξασφαλίσει τα δικά του ζωτικά συμφέροντα στη μεγάλης στρατηγικής, οικονομικής και γεωπολιτικής σημασίας περιοχή. Με ποια λογική θεωρείται ιμπεριαλιστικός ο πόλεμος των Ελλήνων στη Μικρά Ασία, όταν το 25% του συνολικού πληθυσμού, που στέναζε κάτω από την τουρκική βαρβαρότητα, ήταν δεδηλωμένης ελληνικής καταγωγής;»

Ας δούμε με την γλώσσα των αριθμών το πολεμικό υλικό που έδωσε η Σοβιετική Ένωση στον Κεμάλ το κρίσιμο έτος 1921 μέχρι τον Μάρτιο, πριν δηλαδή από την ελληνική επίθεση για κατάληψη της Αγκύρας. Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο 1921 παρελήφθησαν από τα στρατεύματα του Κεμάλ χίλιες βόμβες, 4.000 χειροβομβίδες και 4.000 εγκαιροφλεγείς σφαίρες. Τον Μάρτιο του 1921 οι σοβιετικοί έδωσαν στον Κεμάλ 33.000 τυφέκια, 58 εκατομμύρια φυσίγγια, 300 πολυβόλα, 54 κανόνια, 130.000 οβίδες και άλλες μεγάλες ποσότητες πολεμικού υλικού. Στις 23 Μαρτίου απέστειλε επίσης δωρεάν για τις ανάγκες του Κεμαλικού στρατού 30 δεξαμενές με πετρέλαιο, δυο δεξαμενές βενζίνης και 8 δεξαμενές κηροζίνης. Όλοι γνωρίζουμε ότι στη μεγάλη ελληνική επίθεση του 1921 ο ελληνικός στρατός είχε μεγάλες ελλείψεις πολεμικού υλικού, ενώ ο στρατός του Κεμάλ αφθονία. Κι όμως κάποιοι σήμερα, κάποιοι μαρξιστογενείς έχουν το θράσος να μιλούν για την γενοκτονία των Ποντίων, μία γενοκτονία που υπήρξε κυρίως έργο και αποτέλεσμα της ενισχύσεως του Κεμάλ από τους κομμουνιστές.

 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης και μια άγνωστη Ιστορία της Μικρασιατικής εκστρατείας

“Έφθασα εις το σημείον να προβώ εις την εκταφήν όλων των νεκρών αξιωματικών και οπλιτών και να τους τοποθετήσω εντός ειδικών κιβωτίων διά να τους μεταφέρω εις την πατρίδα”…

Το όνομα Κωνσταντίνος Μανιαδάκης προκαλεί αισθήματα αρνητικά στην νεοελληνική πραγματικότητα την απόλυτα κυριαρχούμενη από το πνεύμα της μαρξιστικής αριστεράς. Ανάλογη αποστροφή υπάρχει και στους πάσης φύσεως “δημοκράτες”, αφού ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης υπήρξε το δεξί χέρι του Ιωάννη Μεταξά τον καιρό της 4ης Αυγούστου ως υπεύθυνος της Δημοσίας Τάξεως και Ασφαλείας.

Όταν το 1941 ο Βασιλεύς Γεώργιος μαζί με τμήμα του Στρατού μας κατέφυγε στην Μέση Ανατολή, με απαίτηση και των Άγγλων, ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης εξορίστηκε στην… Αργεντινή ως… επόπτης (!) των ελληνικών πρεσβειών της Λατινικής Αμερικής, από την οποία επέστρεψε τον Αύγουστο του 1949!

Ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης υπήρξε Αξιωματικός του Στρατού και είχε λάβει μέρος και στην Μικρασιατική εκστρατεία. Μια άγνωστη σελίδα της Ιστορίας του, η οποία δείχνει το μεγαλείο του Ανδρός, αναφέρεται στην περίφημη ιστορία του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη (Πολιτική Ιστορία Της Νεωτέρας Ελλάδος), στα χέρια του οποίου βρίσκεται ένα σημαντικό μέρος του αρχείου Μανιαδάκη:

«ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ. Ενταύθα το πρώτον γίνεται λόγος δια τον πρωτεύοντα ρόλον τον οποίον διεδραμάτισεν εις την φυγάδευσιν του Ιωάννου Μεταξά μετά την αποτυχίαν του κινήματος Λεοναρδοπούλου – Γαργαλίδη. Και όσον μεν αφορά την εν συνεχεία δράσιν του η εξιστόρησις γίνεται εις τους οικείους τόπους. Από της θέσεως όμως ταύτης θα αναφερθώμεν εις την παλαιοτέραν δράσιν του, συνδεομένην με επεισόδιον άξιον μνείας, το οποίον καθ’ όσον τουλάχιστον γνωρίζει ο συγγραφεύς είναι μοναδικόν ή οπωσδήποτε από τα σπάνια.

Ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης (1893 – 1972) εγεννήθη εις το Σοφικόν της Κορινθίας. Εξελθών της Σχολής των Ευελπίδων τον Οκτώβριον 1916 ως ανθυπολοχαγός του μηχανικού, μετέσχεν  έκτοτε όλων των πολέμων. Ως ο ίδιος αφηγείται εις τας ανεκδότους σημειώσεις του, κατά τας επιχειρήσεις του 1922, όταν πλέον είχεν επέλθει η καταστροφή, ευρίσκετο εις τας υπωρείας του Ολύμπου της Βιθυνίας, ανατολικώς της Προύσης, ως διοικητής του 1ου τάγματος μηχανικού. Κυρία αποστολή των υπό τας διαταγάς του δυνάμεων, κατά την ώραν εκείνην, ήτο η κάλυψις του πλευρού των υποχωρούντων από πάσαν περιοχήν έναντι τυχόν επιθέσεων τακτικών ή ατάκτων δυνάμεων του εχθρού, ταυτοχρόνως δε η καταστροφή των τεχνικών έργων και της σιδηροδρομικής γραμμής. Εις το σημείον τούτο παραθέτομεν απόσπασμα των σημειώσεών του, τας οποίας εν ζωή είχε παραχωρήσει εις τον συγγραφέα:

«Θέλω εδώ να σημειώσω ότι κατά την εγκατάλειψιν του Ακ-Σου, έδρας του τάγματός μου, δεν αφήκα απολύτως τίποτε εις τον εχθρόν αφού έφθασα εις το σημείον να προβώ εις την εκταφήν από το εκεί υπό του τάγματός μου οικοδομηθέν ελληνικόν νεκροταφείον με μάρμαρα του Ολύμπου Βιθυνίας, όλους τους νεκρούς αξιωματικούς και οπλίτας και να τους τοποθετήσω εντός ειδικών κιβωτίων δια να τους μεταφέρω εις την πατρίδα διά να αναπαυθούν».

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ