Λησμονημένοι ήρωες: Ιούνιος 1821 – ΙΕΡΟΣ ΛΟΧΟΣ!

“Ας μη βρέξει ποτέ 
το σύννεφον, και ο άνεμος 
σκληρός ας μή σκορπίση 
το χώμα το μακάριον 
που σας σκεπάζει.” 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΛΟΧΟΝ

Κάπου στο κέντρο των Αθηνών υπάρχει ένα μεγάλο άλσος, το λένε Πεδίον του Άρεως. Η ονομασία του δεν είναι τυχαία. Είναι ένας χώρος αφιερωμένος στην Μνήμη των μεγάλων εκείνων Ανδρών, που ξεχωριστά τίμησαν την Πατρίδα. Για τον λόγο αυτόν ακριβώς υπάρχει και η λεωφόρος των Ηρώων σε ένα σημείο του Άλσους, όπου την δεκαετία του ’30 τοποθετήθηκαν οι προτομές των Ηρώων. Εκεί μεταφέρθηκαν και τα οστά του Αλεξάνδρου Υψηλάντη του αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας, ο οποίος πρώτος ξεκίνησε την Επανάσταση του Γένους ενάντια την τουρκική τυραννία τον Φεβρουάριο του 1821. Στον χώρο αυτό σήμερα προς δόξαν του κράτους των γραικύλων, εκεί όπου ευρίσκονται τα οστά αυτού ο οποίος κήρυξε πρώτος την Εθνική μας Επανάσταση επικρατεί κάθε βράδυ το έγκλημα και η λεωφόρος των Ηρώων όπου υπάρχουν οι προτομές των Αγίων του Έθνους, είναι πλέον μία πιάτσα όπου συχνάζουν πόρνες, πρεζέμποροι και καταυλίζονται λαθρομετανάστες! Δεν είναι τυχαία όλα αυτά … Δεν είναι τυχαίο ότι εν ονόματι αυτής της σάπιας ψευτοδημοκρατίας τους κατεξευτελίζουν κάθε ιερό και όσιο, το οποίοι αφορά είτε την Πίστη, είτε την Ιστορία του Γένους μας. Σκοπός τους η «από-ιεροποίηση», γιατί γκρεμίζοντας σύμβολα, Αγίους και Ήρωες ξεριζώνουν από την ψυχή του λαού μας κάθε δύναμη αντίστασης ενάντια στα σχέδιά τους να μεταβάλουν το Έθνος των Ελλήνων σε μια άβουλη και απρόσωπη μάζα «καλών» πολιτών της εποχής της παγκοσμιοποίησης. Αλλά ας επιστρέψουμε στην Ιστορία.

Οι δοξασμένοι “μαυροφόροι” του θανάτου

Γεμάτος πάθος και ορμή πέρασε εκείνον τον Φεβρουάριο τον ποταμό Προύθο ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης τιμημένος Στρατηγός στα πεδία των μαχών, χωρίς να γνωρίζει τις προδοσίες που θα ακολουθούσαν. Στο πλευρό του πολέμαρχοι δοκιμασμένοι, από τους οποίους πολλοί τίμησαν τον όρκο τους στις μάχες που ακολούθησαν, αλλά και δειλοί και προδότες, οι οποίοι την κρίσιμη στιγμή εγκατέλειψαν τον αγώνα. Ανάμεσα σε αυτούς και ένα σώμα ξεχωριστό: Ο Ιερός Λόχος!Αποτελείτο από νέους Έλληνες, φοιτητές κατά το πλείστον, οι οποίοι σπούδαζαν στα Πανεπιστήμια της Ευρώπης. Ήταν ο ανθός της Ελλάδος κυριολεκτικά. Επιστήμονες με μόρφωση ξεχωριστή εκείνην την εποχή, όπου όλα τά ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. Όμως, αυτοί είχαν αποφασίσει να πεθάνουν για την Ελλάδα! Η στολή τους είχε χρώμα μαύρο και γι’ αυτό τους αποκάλεσαν μαυροφόρους ή μελανοφόρους και επάνω στο πηλήκιο τους υπήρχε μία νεκροκεφαλή με δύο χιαστί οστά σαν σύμβολο της απόφασής τους για θάνατο. Σαν σύμβολο της πίστης τους, ότι η θυσία για την Πατρίδα ευρίσκεται επάνω από τον εφήμερο βίο. Η Σημαία τους τρίχρωμη, όπως επέβαλε η Φιλική Εταιρεία.

Διαβάζουμε σχετικά: «Άρθρον ΙΑ΄. Η Ελληνική σημαία τόσον εις τα της ξηράς στρατεύματα, όσον και εις τα της θαλάσσης, πρέπει να είναι κατασκευασμένη εκ τριών χρωμάτων: άσπρο, μαύρο και κόκκινο. Το άσπρον σημαίνει την αθωότητα της δίκαιας ημών επιχειρήσεως κατά των τυράννων, το μαύρο τον υπέρ πατρίδας και ελευθερίας θάνατον ημών και το κόκκινον την αυτεξουσιότητα του Ελληνικού λαού και την χαράν αυτού διότι πολεμεί δια την ανάστασιν της πατρίδας.» – ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ – «ΝΟΜΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ»

Ο Ιερός Λόχος σφαγιάσθηκε κυριολεκτικά τον Ιούνιο του 1821 στο Δραγατσάνι, κρατώντας αυτήν την Τρίχρωμη Σημαία. Λίγους μήνες αργότερα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά στην καρδιά της Πελοποννήσου δινότανε μια μάχη, μάχη πολιτική στην πρώτη Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου για το ποια θα είναι τα σύμβολα και η Σημαία του νέου κράτους. Στην μάχη αυτή παραμερίστηκε το μαύρο, άσπρο και κόκκινο και ο Φοίνικας της Φιλικής Εταιρείας. Η Φιλική Εταιρεία ήταν ήδη υπό διωγμόν.

 

Με την Τρίχρωμη Σημαία στο Δραγατσάνι

Ο Ιερός Λόχος, όπως ανέφερα και προηγουμένως, σφαγιάσθηκε κυριολεκτικά στο Δραγατσάνι. Σε μια μάχη που φαινόταν κατ’ αρχάς ότι θα ήταν νικηφόρα και η οποία θα ήταν νικηφόρα, εάν δεν εγκατέλειπαν οι ιππείς του Καραβία τους Ιερολοχίτες την κρίσιμη στιγμή πανικόβλητοι από την τουρκική επίθεση. Όμως, οι Ιερολοχίτες έμειναν και μόνο περίπου εκατό κατόρθωσαν να διασωθούν με την επέμβαση του Ήρωα και πολέμαρχου Γιωργάκη Ολύμπιου, που έσπευσε προς βοήθειά τους. Σώθηκε μάλιστα και η Σημαία του Ιερού Λόχου, την οποία πήρε από τα χέρια του Σημαιοφόρου, ο οποίος έπεσε νεκρός ένας άλλος Ιερολοχίτης. Το όνομα του Σημαιοφόρου; Ξενοφών και τίποτε άλλο, τίποτε άλλο δεν αναφέρει η Ιστορία.

Λησμονημένοι ήρωες και ανάμεσα σε αυτούς και ο Εκατόνταρχος Βαλσαμάκης από την Κεφαλλονιά, ο οποίος σώθηκε περνώντας στην ρωσική όχθη του Προύθου και συνέχισε να πολεμά για την Εθνική υπόθεση, επιστρέφοντας στην Ελλάδα στα 1823. Έζησε μέχρι το 1865 και το Έθνος μας αυτόν τον Εκατόνταρχο του Ιερού Λόχου τον έκρινε… «αξιωματικόν υπoφροντιστήν»!!!

Εκατόνταρχος επίσης και ο Νικόλαος Υψηλάντης, ο οποίος στην συνέχεια πολέμησε σε όλες τις μάχες σε Πελοπόννησο και Στερεά Ελλάδα και ο οποίος άφησε απομνημονεύματα, τα οποία βεβαίως και ουδείς σήμερα γνωρίζει. Εκατόνταρχος, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στο Δραγατσάνι και ο Γεώργιος Δρακούλης. Ρήτορας γεμάτος πάθος, ο οποίος εμψύχωνε τους συμπολεμιστές του και ο οποίος ξεκίνησε από την Ρωσία για να πεθάνει στο Δραγατσάνι για την Ελλάδα! Στο Δραγατσάνι έπεσε και ο αδελφός του γνωστού ποιητή Σούτσου, ο Δημήτριος Σούτσος, ο οποίος σε κάποιο διάστημα υπήρξε και αρχηγός του Ιερού Λόχου και ο οποίος είχε μεταφράσει την αρχαία ιστορία της Ελλάδος του Segoure, η οποία εκδόθηκε μετά τον θάνατό του στα 1836 και που σήμερα κανένας δεν την γνωρίζει. Εκατόνταρχος του Ιερού Λόχου, o οποίος επίσης έπεσε ηρωικά μαχόμενος και ο Γεώργιος Ανδρόνικος από την Δημητσάνα, αδελφός του εξέχοντος μέλους της Φιλικής Εταιρείας Παναγιώτη Ανδρόνικου, ο οποίος είχε γράψει το περίφημο θούριο «Ω παιδιά μου, ορφανά μου σκορπισμένα εδώ κι εκεί, διωγμένα υβρισμένα απ’ τα έθνη πανοικί! Ξυπνήστε τέκνα κι ήλθεν η ώρα…».

Περίπου εκατό ήσαν οι Ιερολοχίτες που σώθηκαν από την σφαγή στο Δραγατσάνι.  Ήρωες λησμονημένοι στον καιρό των γραικύλων και ανάμεσά τους και 37 ξεχωριστά Ελληνόπουλα, που συνελήφθησαν αιχμάλωτα από τους Τούρκους και μεταφέρθηκαν σιδηροδέσμια στην Κωνσταντινούπολη και εκεί καρατομήθηκαν όλοι μέχρις ενός από το τσεκούρι του Οθωμανού δήμιου. Το αίμα τους πότισε το χώμα της Πόλεως των Κωνσταντίνων. Ποιοι ήσαν; Άγνωστα τα ονόματά τους, αλλά μεγάλη η δόξα τους!

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος Ιδρυτής Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή

1919-1922: Ντοκουμέντα της κομμουνιστικής προδοσίας στην Μικρασιατική Εκστρατεία

  

Είτε μας αρέσει, είτε όχι και όπως και αν αποκαλέσουμε ό,τι τραγικό συνέβη στην δεκαετία του ’40 στην Πατρίδα μας, είχαμε αναμφισβήτητα μία αλληλοσφαγή Ελλήνων και μία κυριολεκτική καταστροφή της χώρας. Κατά έναν περίεργο τρόπο και στους δύο παγκοσμίους πολέμους, η Ελλάς ενώ ήταν με το πλευρό των νικητών, βγήκε μετά τον πόλεμο περισσότερο νικημένη και από τους νικημένους. Στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο με την Μικρασιατική καταστροφή και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με την αλληλοσφαγή των Ελλήνων.

Ασφαλώς και θα ήταν τρελός όποιος δεν πίστευε στην εθνική συμφιλίωση του λαού. Όμως εθνική συμφιλίωση δεν επιτυγχάνεται ούτε με το επίμονο ρεβανσιστικό πνεύμα της αριστεράς, ούτε με τον γλοιώδη πολιτικαντισμό της ΝΔ.

-Προ ετών σε “προοδευτική” εφημερίδα δημοσιεύθηκε μία επιστολή στην οποία ένας από τους αναγνώστες της έψεγε έναν από τους συντάκτες γιατί φιλοξένησε την άποψη ιστορικού Ποντιακής καταγωγής, άποψη σύμφωνα με την οποία οι κομμουνιστές έπαιξαν βρώμικο και προδοτικό ρόλο στην διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας. Ο συντάκτης της εφημερίδος δεν τόλμησε να απαντήσει, υποκύπτοντας πλήρως στην διαστρέβλωση της πραγματικότητος των ημερών μας, που θέλει κάθε κομμουνιστή να είναι και πατριώτης.

Ασφαλώς και υπάρχουν κομμουνιστές, οι οποίοι είναι πατριώτες, όμως ας μη μιλούν για το τι συνέβη στην Μικρά Ασία. Τα στοιχεία εις βάρος του κομμουνιστικού κινήματος είναι συντριπτικά. Άλλωστε και οι ίδιοι οι κομμουνιστές δεν θα έλεγα ότι το έχουν παραδεχτεί γιατί δεν το θεωρούν σφάλμα(!), είναι υπερήφανοι γι’ αυτό! Ο ίδιος ο «Ριζοσπάστης» της 12 Ιουλίου 1935 είχε γράψει:

«Αν δεν νικιόμασταν στη Μ. Ασία, η Τουρκία θάτανε σήμερα πεθαμένη και μεις μεγάλη Ελλάδα. Τη «λευτεριά» μας θα τηνε στηρίζαμε στην υποδούλωσι του Τουρκικού λαού. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούομε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μ. Ασία πήγε όχι σαν εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγαινε αυτού όχι μόνο για να διαιωνίση την ξενική κυριαρχία πάνω στον Τουρκικό λαό μα και να κάνη την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο. Δεν είναι αυτός ο δρόμος της ειρηνικής δημοκρατικής συμβίωσης των λαών της νοτιανατολικής Ευρώπης. Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία μα στρεφότανε ενάντια στα ζωτικότατα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία μα και την επιδιώξαμε».

Παρ’ όλα αυτά η κόκκινη χούντα που εξουσιάζει την δημόσια ζωή, αλλά και οι φιλελεύθεροι υποτακτικοί της (ΝΔ)  θεωρούν ύβρη το να αναφέρεται ότι οι κομμουνιστές έπαιξαν προδοτικό ρόλο στην Μικρά Ασία.

Σχετικά με το ζήτημα υπάρχουν και επίσημα έγγραφα, όπως η αναφορά του Επιτελάρχου της Στρατιάς της Μικράς Ασίας (του νοτίου συγκροτήματος), του Στυλιανού Γονατά, με ημερομηνία 9 Ιουνίου 1922 στην οποία τονίζεται ότι οι κομμουνιστικές ιδέες δηλητηριάζουν το ηθικό του στρατεύματος. Εκτός όλων αυτών, υπάρχει και το δεδομένο ότι ο Κεμάλ στάθηκε στα πόδια του με την πλούσια παροχή χρημάτων και όπλων από την Σοβιετική Ένωση του Λένιν. Και αυτό λεπτομέρεια … Όπως λεπτομέρεια ίσως είναι και αυτό που έγραψε η εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» της Τρίτης 5 Νοεμβρίου 2002 στην στήλη της «ΠΡΟ 80-ΕΤΙΑΣ» (Σάββατο 5 Νοεμβρίου 1922). Διαβάζουμε τα παρακάτω από τα πρακτικά της περίφημης δίκης των έξ:

“Κατά την σημερινήν συνεδρίασιν του Εκτάκτου Στρατοδικείου κατέθεσε ο ταγματάρχης κ. Παναγάκος. Ο μάρτυς λέγει, ότι ελήφθησαν κατά των φυγάδων αυστηρά μέτρα όπως κατορθωθή η επιβίβασις επί των τραίνων των τραυματιών και των προσφύγων. Προσθέτει ότι η κατάστασις ήτο τοιαύτη, ώστε όπου διήρχοντο φυγάδες και αυτά τα συντεταγμένα τμήματα απεσυντίθεντο.

Πρόεδρος: -Πού αποδίδεται την κατάστασιν αυτήν; Αυτός ήτο ο στρατός, τον οποίον ηξεύρατε προτήτερα;

Μάρτυς: -Την κατάστασιν αυτήν επέφεραν η κόπωσις, η φθορά του καλού υλικού, η παράτασις της εκστρατείας, αι διαψευδόμεναι συχνά ειδήσεις των εφημερίδων, ότι ταχέως θα έχωμεν ειρήνην, αι πολιτικαί διαμάχαι των αξιωματικών, αλλά, προ παντός ο κομμουνισμός. Προέκυψε τούτο εκ των ανακρίσεων, τας οποίας ενήργησεν ο δικαστικός σύμβουλος της Φρουράς Σμύρνης. Εκ των ανακρίσεων απεδείχθη ότι έδρα του Κομμουνισμού ήτο το Ουσάκ. Αληθές είνε ότι είχεν απαγορευθή η μεταφορά εις το μέτωπον ριζοσπαστικών φύλλων, αλλ’ ο εχθρός εφρόντιζε να αποστέλλη τοιαύτα δι’ αεροπλάνων”.

Όλα αυτά αποτελούν ιστορία και θα μπορούσαμε να πούμε και άλλα για την στάση του επισήμου κομμουνιστικού κινήματος στο ζήτημα της Μακεδονίας, της Θράκης και της Βορείου Ηπείρου. Αυτήν όμως την Ιστορία, αυτοί που σήμερα μας εξουσιάζουν δεν θέλουν να την γνωρίζει ο Ελληνικός λαός και προπαντός δεν θέλουν να την γνωρίζουν οι νέοι. Γιατί τότε θα καταλάβουν ποιοι είναι αυτοί που παριστάνουν τους πατριώτες και τους αγωνιστές για τα εθνικά θέματα. Προς τον σκοπό αυτό η «Χρυσή Αυγή» με όσες δυνάμεις διαθέτει θα δώσει την μάχη της.

Την μάχη της Αλήθειας για να πληροφορηθούν άπαντες ποιοι είναι οι προδότες και ποιοι οι πατριώτες σε αυτήν την χώρα και δεν αναφερόμαστε σε μεμονωμένα πρόσωπα γιατί προδότες, αγωνιστές και ήρωες υπήρξαν και υπάρχουν σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Αυτό όμως είναι άλλο, εντελώς διαφορετικό από το να δεχόμαστε αξιωματικά και χωρίς τεκμήρια ιστορικά έναν χώρο σαν τον χώρο των πατριωτών και έναν άλλο χώρο σαν τον χώρο των προδοτών.

Ζούμε στην εποχή του απόλυτου ψεύδους, στην εποχή που αλλάζουν τα σχολικά βιβλία, δεν λένε λέξη για τους ήρωες του Έθνους και υμνούν σφαγείς και προδότες! Σε αυτήν την πνευματική τυραννία πρέπει να αντισταθούμε. Είναι το πρώτο μας καθήκον σαν Έλληνες και σαν Εθνικιστές.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος Ιδρυτής Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή 

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΦΥΛΗ

 

«Τους Βαρβάρους Ειλωτεύειν»    ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ  

ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Με κάθε τρόπο θέλουν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει Ελληνική Φυλή ή με άλλα λόγια ότι δεν υπάρχει Γνήσια Φυλετική Συνέχεια του Νεώτερου Ελληνισμού από τον Αρχαίο.

Ας έλθουμε, όμως, σε αυτό που είναι το ζητούμενο του παρόντος. Πολύ συχνά είτε οι ολοκληρωτικά αρνητές της βιολογικής συνεχείας της Ελληνικής Φυλής, είτε οι υπερασπιζόμενοι την αποκλειστικά “πολιτιστική” ουσία του Ελληνισμού χρησιμοποιούν μία φράση του Ισοκράτους από τον περίφημο λόγο του, τον “Πανηγυρικό”. Αυτή έχει ως εξής:  “Και μάλλον Έλληνες καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας”.

-Βασιζόμενοι στην φράση αυτή λένε: Μα τι λέτε περί Ελληνικής Φυλής, Έλληνες ήσαν όχι αυτοί που ήσαν Έλληνες στην καταγωγή, αλλά αυτοί που είχαν… Ελληνική παιδεία! Επομένως και οι βάρβαροι που είχαν Ελληνική παιδεία ήσαν Έλληνες!

Αυτοί που χρησιμοποιούν τα λόγια αυτά του Ισοκράτους για να στηρίζουν αυτόν τον συλλογισμό είτε είναι αμόρφωτοι, είτε σκοπίμως διαστρεβλώνουν την Σκέψη και το Πνεύμα του Μεγάλου αυτού Έλληνος. Αυτό γιατί όπως διεξοδικά θα δούμε στην συνέχεια ο Ισοκράτης καμμία πρόθεση δεν είχε να πει αυτά, που αυτοί αυθαίρετα λέγουν, ερμηνεύοντας δήθεν τον Ισοκράτη. Ας δούμε τι λέει για την περίφημη αυτή φράση του Ισοκράτους ο μεγάλος και έγκριτος Γερμανός ιστορικός ULRICH WILCKEN:

“Ο Ισοκράτης αναφέρει βέβαια στον “Πανηγυρικό” του (380 π.Χ.) ότι η Αθήνα υπερέχει τόσο πολύ στην σκέψη και τον λόγο ώστε “οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασι, και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκε μηκέτι του γένους αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας” (παρ. 50).

Ωστόσο με την φράση αυτή ο Ισοκράτης δεν θέλει να συμπεριλάβει (όπως υποστηρίχθηκε συχνά) στους Έλληνες και τους εξελληνισμένους αυτούς βαρβάρους, γιατί γι’ αυτόν οι βάρβαροι, ιδιαίτερα οι Πέρσες, εξακολουθούσαν να είναι οι “φυσικοί” εχθροί των Ελλήνων (Πανηγ. παρ. 158, πρβλ. Παναθ. παρ. 163). Το νόημα της φράσεως είναι μάλλον ότι ο Ισοκράτης θεωρεί πραγματικούς Έλληνες μόνον τους Έλληνες εκείνους που είχαν λάβει αττική μόρφωση.”

(ULRICH WILCKEN – ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ, 1976, Μετάφραση του Καθηγητού κ. Ι.Τουλουμάκου)

Πέρα από την άποψη του εγκρίτου Γερμανού ιστορικού υπάρχει βεβαίως και αυτό το ίδιο το κείμενο του “Πανηγυρικού”. Θα χρησιμοποιήσουμε επί του προκειμένου την έκδοση του “Πανηγυρικού” από την “ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ”, που έχει γίνει με εισαγωγή – μετάφραση – σχόλια του καθηγητού κ.Χρήστου Σωτηρίου Θεοδωράτου. Για να αντιληφθεί κανείς το Πνεύμα του Ισοκράτους και το κατά πόσον αυτό συμβαδίζει με τον “οικουμενικό” και “αντιρατσιστικό” χαρακτήρα, που επιχειρούν να του δώσουν, ας δούμε τι γράφει σχετικά με την “πανελλήνιον ιδεολογίαν” του Ισοκράτους ο καθηγητής κ. Θεοδωράτος, στην πραγματικά θαυμασίαν εισαγωγή του:

«Η Ελλάς, υπεστήριζεν(ο Ισοκράτης), αποτελεί ενιαίαν κοινότητα φυλετικήν και πολιτιστικήν και όμως σπαράσσεται συνεχώς από τους εμφυλίους πολέμους, οι οποίοι οδηγούν κατ’ ευθείαν εις την φθοράν και την παρακμήν, ενώ απέναντί της στέκουν οι βάρβαροι της Ασίας, φυσικοί και προαιώνιοι εχθροί της, που καλλιεργούν τον εμφύλιον ελληνικόν σπαραγμόν και προκαλούν την ελληνικήν απαθλίωσιν. Μία λοιπόν απομένει οδός σωτηρίας: να παύσει η διχόνοια, να συμφιλιωθούν οι Ελληνες, να συνειδητοποιήσουν πλήρως την φυλετικήν και πολιτιστικήν τους ενότητα και να εκστρατεύσουν εναντίον των βαρβάρων της Ασίας”.

Ακόμη σημασία ιδιαίτερη έχει η εποχή στην οποία εγράφη ο “πανηγυρικός” και ο λόγος για τον οποίο εγράφη. Επαρουσιάσθη πρώτη φορά το 380 π.Χ. με την ευκαιρία της τελέσεως των Ολυμπιακών αγώνων δι’ εκατοστήν φοράν. Η εποχή αυτή ήτο μια εποχή δύσκολη για τον Ελληνισμό αφού ίσχυε ακόμη η Ανταλκίδειος ειρήνη (387 π.Χ.), μία ειρήνη που αποτελούσε ντροπή για τον Ελληνισμό, αφού ανεγνώριζε ως υψηλό κύριο των Ελληνικών πραγμάτων, τον Αυτοκράτορα της Περσίας. Αυτή η κατάσταση, η δύσκολη κατάσταση του Έθνους μας ήταν και ο λόγος για τον οποίον ο Ισοκράτης έγραψε τον “Πανηγυρικό” του, προκειμένου να καλέσει τους Έλληνες σε ενότητα και σε πόλεμο κατά των βαρβάρων. Από την αρχή ακόμη του λόγου του (παρ. 3) είναι σαφής:

“Τούτο ουδόλως με απεθάρρυνε ούτε με έκαμε να προτιμήσω την πνευματικήν ραθυμίαν. αλλ’ αντιθέτως, επειδή πιστεύω ότι ικανοποιητικόν βραβείον θα είναι δι’ εμέ η δόξα, την οποίαν θα αποκτήσω με τον παρόντα λόγο μου, έχω έλθει εδώ, δια να απευθύνω συμβουλάς, σχετικάς και με τον πόλεμον εναντίον των βαρβάρων και με την ομόνοιαν, που πρέπει να υπάρχει μεταξύ μας, χωρίς βεβαίως να αγνοώ ότι πολλοί από εκείνους που ισχυρίζονται ότι είναι ρήτορες ησχολήθησαν ήδη με το θέμα τούτο”.

-Στην συνέχεια ο Ισοκράτης αναφέρεται στην προσφορά των Αθηνών στον Ελληνισμό, μία προσφορά Πολεμική, Ηθική, Οικονομική και Πολιτιστική. Σε αυτήν ακριβώς την Πολιτιστική προσφορά των Αθηνών στους Έλληνες αναφέρεται ο Ισοκράτης στην παράγραφο 50, όπου και περιέχεται η περίφημη φράση. Όμως καλύτερα να σας παραθέσουμε ολόκληρο το κείμενο (αρχαίο και μετάφραση του κ.Θεοδωράτου) ώστε να σχηματίσετε και μόνοι σας άποψη:

“Τοσούτον δι’ απολέλοιπεν η πόλις ημών περί το φρονείν και λέγειν τους άλλους ανθρώπους, ώσθ’ οι ταύτης μαθηταί των άλλων διδάσκαλοι γεγόνασιν, και το των Ελλήνων όνομα πεποίηκεν μηκέτι του γένους, αλλά της διανοίας δοκείν είναι, και μάλλον Έλληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας”.

“Η πόλις μας έχει τόσον πολύ υπερβάλει όλους τους άλλους εις την φιλοσοφίαν και τον έντεχνον λόγον, ώστε οι δικοί της μαθηταί έχουν γίνει διδάσκαλοι των άλλων και έχει κάμει, ώστε το όνομα των Ελλήνων να μη θεωρείται πλέον ως δηλωτικόν του έθνους, αλλ’ ως δηλωτικόν της μορφώσεως, και Έλληνες να ονομάζονται όχι τόσον όσοι ανήκουν εις το έθνος το Ελληνικόν, αλλ’ όσοι έχουν τύχει της ιδικής μας παιδείας”.

Εάν σκεφθεί κανείς ότι ο λόγος αυτός αφορά το 380 π.Χ., εποχή κατά την οποία δεν υπήρχαν τα Ελληνιστικά Βασίλεια και ούτε βέβαια “βάρβαροι με Ελληνική Παιδεία”, είναι ΣΑΦΕΣΤΑΤΟ ότι ο συλλογισμός του Ισοκράτους, δεν έχει καμμία σχέση με την σημερινή του χρήση και όχι μόνο δεν επεκτείνει τον Ελληνισμό στους βαρβάρους με “Ελληνική Παιδεία”, αλλά απευθύνεται αποκλειστικά στους Έλληνες, που τους “περιορίζει” εις τους έχοντας ΑΤΤΙΚΗΝ Μόρφωση. Όμως αυτά είναι… λεπτομέρειες γι’ αυτούς που χωρίς να έχουν κανένα φραγμό απομόνωσαν λίγες λέξεις και θέλουν να μας πείσουν ότι οι Αρχαίοι Ελληνες και ο Ισοκράτης ειδικότερα ήσαν απόστολοι ενός “πολιτιστικού” οικουμενισμού. Όσο για τα αισθήματα του Ισοκράτους για τους βαρβάρους και για την πρόταση του “Πανηγυρικού” ας δούμε τι γράφει στις παραγράφους 157 και 158:

“Εχω όμως και δια τους συμπολίτας τους ιδικούς μας να αναφέρω ανάλογα παραδείγματα. Και αυτοί δηλαδή προς μεν τους άλλους, προς όσους έχουν πολεμήσει μέχρι σήμερα, μόλις συμφιλιώνονται μαζί τους, λησμονούν την εχθρότητα που είχαν, προς τους Ασιάτας όμως ούτε και όταν ευεργετούνται από αυτούς, αναγνωρίζουν ευγνωμοσύνην. τόσον άσβεστον οργήν διατηρούν εναντίον εκείνων!”

“Οι Ευμολπίδαι εξ άλλου και οι Κήρυκες κατά την τελετήν των Ελευσινίων μυστηρίων, λόγω ακριβώς του μίσους προς τους Πέρσας, κηρύττουν εις επήκοον όλων ότι δεν επιτρέπεται να μετέχουν της τελετής οι οιοιδήποτε άλλοι βάρβαροι, όπως ακριβώς και οι ανθρωποκτόνοι. Είναι δε τόσον μεγάλη προς αυτούς εκ γενετής η εχθρότης που τρέφομεν, ώστε και από τας διηγήσεις τας παλαιάς περισσοτέραν ευχαρίστησιν δοκιμάζομεν με όσας αναφέρονται εις τον Τρωϊκόν και τον Περσικόν πόλεμον, διότι ακριβώς με αυτάς μανθάνομεν τας συμφοράς εκείνων”.

Άφησα όμως για να κλείσω το κείμενο αυτό αγαπητέ αναγνώστη, την παράγραφο 131 του “Πανηγυρικού”:

“Έχομεν όμως να κατακρίνομεν τους Λακεδαιμονίους και δια την εξής αιτίαν: ότι δηλαδή αναγκάζουν τους γείτονάς των να γίνονται είλωτες της πόλεώς των, ενώ δια το κοινόν συμφέρον των συμμάχων των δεν φροντίζουν να επιτύχουν κάτι παρόμοιον. Και όμως έχουν όλην την δυνατότητα να διαλύσουν την εχθρότητα μαζί μας και να αναγκάσουν όλους τους βαρβάρους να γίνουν περίοικοι όλης της Ελλάδος”.

Κατακρίνει δηλαδή τους Λακεδαιμονίους ότι έχουν κάνει είλωτες τους Έλληνες γείτονές τους και τους προτείνει να ενωθούν με τους υπόλοιπους Έλληνες, ώστε να αναγκάσουν όλους τους βάρβαρους να τεθούν κάτω από την εξουσία, να γίνουν περίοικοι, των Ελλήνων. Μάλιστα, αυτός ήταν ο “διεθνιστής” Ισοκράτης, όπως θέλουν να μας τον παρουσιάσουν οι διανοούμενοι – παρανοούμενοι της θολοκουλτούρας και του οικουμενισμού, όποια μορφή και αν έχει αυτός, θρησκευτική, μαρξιστική ή φιλελεύθερη.

 Ν.Γ.ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ - ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

Από την "Νέκυια" στα μοιρολόγια

“Ἡ ἀρχαία ψυχὴ ζῆ μέσα μας ἀθέλητα κρυμμένη” – ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Εκεί όπου περίτρανα αποδεικνύεται η Φυλετική συνέχεια των συγχρόνων Ελλήνων από τον μεγάλο εκείνο λαό, που δημιούργησε τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, είναι τα λαογραφικά και θρησκειολογικά στοιχεία του νεωτέρου πολιτισμού τους. Στοιχεία, που μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνος ήσαν πανταχού παρόντα στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων. Μέχρι που η αστικοποίηση και η καταστροφή του λαϊκού μας πολιτισμού από το κοσμοπολίτικο πρότυπο του καιρού μας ισοπέδωσε τα πάντα.

Πρώτος την παρατήρηση αυτή έκανε ο μέγας Λαογράφος Νικόλαος Πολίτης, που κατ’ ουσίαν απέδειξε, αντλώντας υλικό από τον απλό λαό, ότι οι σημερινοί Έλληνες εξακολουθούν να πιστεύουν σε θεούς, νεράιδες και στοιχειά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, που τα πίστευαν και οι αρχαίοι Έλληνες.
Γιατί όμως, τα στοιχεία αυτά του λαϊκού πολιτισμού αποδεικνύουν ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων; Μα για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν ήταν δυνατόν, όντας ξένος λαός προς τους Αρχαίους Έλληνες, οι σύγχρονοι Έλληνες να διατηρήσουν μέσα στην ψυχή τους αυτά τα στοιχεία.

Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι οι λευκοί Αυστραλοί ή οι λευκοί Αμερικανοί, στην Ωκεανία ή στις ΗΠΑ, δεν πιστεύουν ούτε έχουν κρατήσει στον λαϊκό τους πολιτισμό τα στοιχεία εκείνα τα μυθικά, που πίστευαν οι ιθαγενείς λαοί των δύο ηπείρων. Αντίθετα, ο λαϊκός τους πολιτισμός είναι γεμάτος από ήθη και έθιμα της ευρωπαϊκής χώρας από την οποία προέρχονται.

Εάν λοιπόν, οι σημερινοί Έλληνες, δεν ήσαν απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, πως διεσώθησαν όλες αυτές οι πανάρχαιες παραδόσεις, όλη αυτή η πανάρχαια πίστη τους μέσα στην ψυχή τους; Άξιος συνεχιστής του έργου του Νικολάου Πολίτη υπήρξε ο Γ.Α. Μέγας, που το βιβλίο του “Ελληνικές Γιορτές” επανεκδόθη πρόσφατα από τις εκδόσεις “Εστία”. Από το βιβλίο του λοιπόν αυτό σας παραθέτουμε και το παρακάτω απόσπασμα:

“Όσον και αν η Εκκλησία προσεπάθησε με διδασκαλίας και νουθεσίας, με απειλάς και τιμωρίας να εκριζώση μύθους και συνηθείας της παλαιάς θρησκείας, ο άνθρωπος έμεινεν ο ίδιος εις την σκέψιν και το αίσθημα, προληπτικός και δεισιδαίμων, γεμάτος φόβους και τρόμους δια την ύπαρξιν και την ευτυχίαν του. Ασθένειαι, θάνατος, αποτυχίαι τον απειλούν ανά πάσαν στιγμήν και ο φόβος και η αγωνία του θολώνουν τον νουν, βλέπει και προοιωνίζεται δεινά, τα οποία προσπαθεί να προλάβη, ν’ αποτρέψη, ν’ αποσοβήση με τρόπους και μέσα που δεν έχουν πολλάκις σχέσιν με την αληθινήν εις τον Θεόν πίστιν, αλλ’ είναι μέθοδοι και συστήματα της μαγείας και της αρχαίας λατρείας”.

Από το ίδιο βιβλίο είναι και ένα άλλο απόσπασμα που θα παραθέσουμε στην συνέχεια και το οποίο ασχολείται με ένα από τα πλέον βαθύτατα και σκοτεινά στοιχεία της ανθρώπινης ψυχής. Τον τρόπο με τον οποίο βλέπει ένας λαός τον θάνατο, το πέρασμα στον Άδη. Γράφει ο Γ.Α. Μέγας:

“Τη μη σωματική, άυλη ύπαρξη αδυνατεί να την εννοήσει ο άνθρωπος του λαού και φαντάζεται τον νεκρό να μεταβαίνει στο λιβάδι της αλησμονιάς (τον “ασφοδελόν λειμώνα” των Αρχαίων) ολόσωμος, στη σωματική κατάσταση που τον βρήκε ο θάνατος.

Για το ίδιο θέμα γράφει στα “ΜΟΙΡΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ”, Τραγούδια του κάτω κόσμου και του Χάρου και ο αείμνηστος καθηγητής Σωκράτης Κουγέας:

“Το 1998 προλογίζοντας ο Ζήσιμος Λορεντζάτος την έκδοση μοιρολογιών από την περιοχή της Αβίας της Δυτικής Μάνης που συγκέντρωσε ο παππούς μου, γράφει: “Τα μοιρολόγια της Μάνης είναι ένα κελάρι με διαμαντικά της ζωντανής γλώσσας”. Και ως παράδειγμα παραθέτει το στίχο “Σπαθιά να βρέξεις, ουρανέ , μαχαίρια να χιονίσεις” σχολιάζοντάς τον ως “ποιητική σύλληψη που δεν θα την αποτολμούσε κανένας επώνυμος ποιητής”.

Τα μοιρολόγια που συνέλεξε ο παππούς μου το 1904, κατ’ εντολήν και προτροπή του συμπατριώτη του και μέντορά του, του πατέρα της ελληνικής Λαογραφίας Νικολάου Πολίτη, εκδόθηκαν με φροντίδα του ομιλούντος το 2000 και αποτελούν τη βασική μου αποσκευή για την αναφορά στα μανιάτικα μοιρολόγια… Στίχοι ιαμβικοί δεκαπεντασύλλαβοι, στίχοι ιαμβικοί οκτασύλλαβοι, τραγούδια που αναζητούν την αλήθεια για τον κάτω κόσμο, και τα οποία σε αρκετές περιπτώσεις συναντάμε ως εισαγωγή σε οκτασύλλαβους με τους οποίους κατά κανόνα αναφέρονται στον νεκρό και εξιστορούν τα πάθη του οι ζωντανοί.

“Θεέ μου, και να ταξίδευα αντάμα με τον Χάρο,
να ‘ν ́ το ταξίδι μου μακρύ κι ο δρόμος μου μεγάλος,
να κάτσω να τον ερωτώ για τους αποθαμένους:
τι κάνουν οι άρχοντες στη γης και οι πτωχοί στον Άδη
κι αν μεγαλώνουν οι μικροί και γένονται μεγάλοι
κι αν ξαρρωσταίνουν οι άρρωστοι και γιαίνουν οι λαβωμένοι κι αν έρχονται στον τόπο τους οι ξενοπεθαμένοι.”

Μέσα στον Άδη, τον σκοτεινό και αραχνιασμένο αυτό κατοικητήριο, όλοι, καλοί και κακοί, γέροντες και νέοι, συνωθούνται χωρίς διάκριση, έλεος και παρηγοριά. Άγριος και αδυσώπητος κυρίαρχος του Άδη ο Χάροντας, βασιλεύει ανάμεσα στους νεκρούς με τη Χαρόντισσά του.

“Ο Άδης των σημερινών Ελλήνων”, λέγει ο Martin Nilsson, ο σοφός ερευνητής της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, “είναι ο χωρίς ύπαρξη και παρηγοριά, υποχθόνιος κόσμος του Ομήρου, αν και η χριστιανική διδασκαλία για τον ουρανό και την κόλαση είναι γνωστή. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι ο Ομηρικός κόσμος των νεκρών χαράχτηκε τόσο βαθιά στη συνείδηση του λαού, ώστε ούτε η μυθολογία ούτε η θρησκεία κατόρθωσαν να τον εκβάλουν”.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

"Έλληνες Εσμέν το Γένος"

 

“Γιατί το Αίμα αναπηδά σκίζει λαγκάδια και βουνά φτιάνει γιοφύρια και περνά!” Από παλαιό μοιρολόι της Μάνης

Ενοχλεί πολλούς η πραγματικότητα ότι οι σημερινοί Έλληνες είναι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων. Γιατί; Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ότι έθνος χωρίς φυλή είναι ένα στοιχείο, που εύκολα καταστρέφεται και αλλοιώνεται.

Οι φυλές στην εποχή της «παγκοσμιοποίησης» πρέπει να καταστραφούν, πρέπει να μην υπάρχουν! Γιατί; Το λέει και ο Γουστάβος Λεμπόν στην ψυχολογία των όχλων. Λαός ομοιογενής με συνείδηση της φυλετικής του καταγωγής δεν είναι εύκολο να χειραγωγηθεί. Οι αρνητές της φυλετικής συνέχειας των Ελλήνων είναι δύο ειδών. Είναι οι μαρξιστικής προελεύσεως ανθέλληνες που δεν αναγνωρίζουν την έννοια της Ελληνικής φυλής, αλλά και κάποιοι «πατριώτες», που μας λένε ότι είμαστε «μπάσταρδοι», ότι δεν είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων και φθάνει που μιλάμε Ελληνικά … Σε όλους αυτούς θα απαντήσει το κείμενο αυτό.

Είχε ερημώσει η Ελλάδα στην Ελληνιστική περίοδο;

Είναι γεγονός πως πολλοί μεγάλοι μελετητές του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού (κυρίως Άγγλοι και Γερμανοί) υποστήριξαν ότι οι σημερινοί Έλληνες δεν έχουν σχέση φυλετική με τους Αρχαίους Έλληνες. Άλλοι ενήργησαν υστερόβουλα, όπως ο Φαλμεράγιερ, άλλοι έπεσαν θύματα του ρομαντισμού τους και της λατρείας τους για την Αρχαία Ελλάδα, μην πιστεύοντας ότι ήταν δυνατόν οι σύγχρονοι τους αμόρφωτοι μέσα στην σκλαβιά Έλληνες του 19ου αιώνα να ήσαν απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων. Πολλοί από αυτούς χρησιμοποίησαν και το έργο του Παυσανίου «Ελλάδος περιήγησις», έργο στο οποίο περιγράφονται αρχαίοι τόποι έρημοι από πληθυσμό. Και πίστεψαν ότι ο Ελληνισμός εκείνη την εποχή είχε … εξαφανιστεί! Αυτό είναι λάθος και είναι λάθος γιατί αποδεδειγμένα το Έθνος μας δεν υπέστη καμμία τόσο μεγάλη γενοκτονία ώστε να εξαφανιστεί.

Αφ’ ετέρου την εποχή που ο Παυσανίας περιηγείτο την Ελλάδα (τέλη του 2ου μ.Χ. αιώνος) είχαν συμβεί βαθιές αλλαγές στην κατανομή του Ελληνικού πληθυσμού. Είχαν δημιουργηθεί μεγάλα αστικά κέντρα, πολλές νέες πόλεις και εκεί ζούσε ο Ελληνισμός. Όπως, δηλαδή, σήμερα τα περισσότερα χωριά, κυρίως τα ορεινά, της Ελληνικής υπαίθρου είναι έρημα και αυτό δεν σημαίνει πως οι Έλληνες εξαφανίστηκαν, έτσι συνέβαινε και τότε.

Η συνέχεια της γλώσσας και οι κατά φαντασίαν «επιμειξίες»…

Το ζήτημα της γλώσσας και η συνέχειά της μέσα στον χρόνο είναι επίσης μια μεγάλη απόδειξη της Ελληνικής καταγωγής των συγχρόνων Ελλήνων. Όπως έχει γράψει στο περίφημο έργο του «Οι Έλληνες και οι κληρονομιές τους», ο Άρνολντ Τόινμπι, έργο που έχει εκδοθεί στην Ελληνική από τις εκδόσεις Καρδαμίτσα, η νέα Ελληνική γλώσσα είναι πολύ πιο κοντά στην γλώσσα του Ομήρου, απ’ ό,τι είναι η σύγχρονη αγγλική στην γλώσσα της εποχής του Σαίξπηρ! Με άλλα λόγια, επί τρεις χιλιάδες χρόνια, οι Έλληνες άλλαξαν λιγότερο την γλώσσα τους από όσο την άλλαξαν οι Άγγλοι σε λιγότερο από πεντακόσια χρόνια!

Ένα άλλο επιχείρημα αυτών που ισχυρίζονται ότι ο Ελληνισμός δεν αποτελεί γνήσια φυλετική συνέχεια της αρχαιότητος είναι ότι οι σημερινοί Έλληνες είναι απόγονοι Τούρκων, Σλάβων και Αρβανιτών. Οι επιμειξίες, που δέχθηκε η Ελλάδα από τους Σλάβους, είναι πολύ αμφίβολο εάν ήσαν σλαβικές, αφού αποτελεί δεδομένο ότι και οι σλαβικοί λεγόμενοι λαοί της Χερσονήσου του Αίμου λίγη σχέση ανθρωπολογική έχουν με τους Σλάβους και είναι κυρίως απόγονοι Διναρικών, Ιλλυρικών και Θρακικών φύλων. Ακόμη όμως και εάν υπήρξαν, ήσαν ελάχιστες και περιορισμένες και αυτό αποδεικνύει ότι δεν διασώθηκε πουθενά στην Ελλάδα σλαβική διάλεκτος. Εκτός από κάποια τοπωνύμια και από το γλωσσικό ιδίωμα κάποιων δίγλωσσων κατοίκων της Μακεδονίας μας, που είναι χωρίς αμφιβολία ΚΑΘΑΡΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. Από τους Τούρκους όχι μόνο δεν δεχθήκαμε επιμειξίες, αλλά συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Οι Τούρκοι έχουν Ελληνικό αίμα και όχι οι Έλληνες τουρκικό. Όσο για τους Αρβανίτες, δεν χρειάζεται να αναφέρουμε τίποτε, αφού είναι ένα από τα πλέον καθαρά Ελληνικά φύλα με στοιχεία αρχαϊκά τόσο στην γλώσσα, όσο και στην κοινωνικής τους δομή.

Η Φυλετική Ψυχή

Εκεί όμως όπου περίτρανα αποδεικνύεται η φυλετική συνέχεια των συγχρόνων Ελλήνων από τον μεγάλο εκείνο λαό, που δημιούργησε τον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό, είναι τα λαογραφικά και θρησκειολογικά στοιχεία του νεότερου πολιτισμού μας. Στοιχεία, που μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνος ήσαν πανταχού παρόντα στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων. Μέχρι που η αστικοποίηση και η καταστροφή του λαϊκού μας πολιτισμού από το κοσμοπολίτικο πρότυπο του καιρού μας ισοπέδωσε τα πάντα. Πρώτος την παρατήρηση αυτή έκανε ο μέγας Λαογράφος Νικόλαος Πολίτης, που κατ’ ουσίαν απέδειξε, αντλώντας υλικό από τον απλό λαό, ότι οι σημερινοί Έλληνες εξακολουθούν να πιστεύουν σε θεούς, νεράιδες, στοιχειά και δαιμόνια με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, που τα πίστευαν και οι Αρχαίοι Έλληνες.

Γιατί όμως, τα στοιχεία αυτά του λαϊκού πολιτισμού αποδεικνύουν ότι είναι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων; Μα για τον πολύ απλό λόγο ότι δεν ήταν δυνατόν, όντας ξένος λαός προς τους Αρχαίους Έλληνες, οι σύγχρονοι Έλληνες να διατηρήσουν μέσα στην ψυχή τους αυτά τα στοιχεία. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι οι λευκοί Αυστραλοί ή οι λευκοί Αμερικάνοι, στην Ωκεανία ή στις ΗΠΑ, δεν πιστεύουν ούτε έχουν κρατήσει στον λαϊκό τους πολιτισμό τα στοιχεία εκείνα τα μυθικά που πίστευαν οι ιθαγενείς λαοί των δύο ηπείρων. Αντίθετα, ο λαϊκός τους πολιτισμός είναι γεμάτος από ήθη και έθιμα της ευρωπαϊκής χώρας από την οποία προέρχονται. Εάν λοιπόν, οι σημερινοί Έλληνες, δεν ήσαν απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων, πώς διεσώθησαν όλες αυτές οι πανάρχαιες παραδόσεις, όλη αυτή η πανάρχαια πίστη τους μέσα στην ψυχή τους;

Άξιος συνεχιστής του έργου του Νικολάου Πολίτη υπήρξε ο Γ.Α. Μέγας, που το βιβλίο του «Ελληνικές Γιορτές» επανεκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Εστία». Από το βιβλίο του λοιπόν αυτό σας παραθέτουμε και το παρακάτω απόσπασμα:

«Όσον και αν η Εκκλησία προσεπάθησε με διδασκαλίας και νουθεσίας, με απειλάς και τιμωρίας να εκριζώση μύθους και συνηθείας της παλαιάς θρησκείας, ο άνθρωπος έμεινεν ο ίδιος εις την σκέψιν και το αίσθημα, προληπτικός και δεισιδαίμων, γεμάτος φόβους και τρόμους για την ύπαρξιν και την ευτυχίαν του. Ασθένειαι, θάνατος, αποτυχίαι τον απειλούν ανά πάσαν στιγμήν και ο φόβος και η αγωνία του θολώνουν τον νουν, βλέπει και προοιωνίζεται δεινά, τα οποία προσπαθεί να προλάβει, ν’ αποτρέψη, ν’ αποσοβήση με τρόπους και μέσα που δεν έχουν πολλάκις σχέσιν με την αληθινήν εις τον Θεόν πίστιν, αλλ’ είναι μέθοδοι και συστήματα της μαγείας και της αρχαίας λατρείας».

“Ο ομηρικός κόσμος των νεκρών χαράχτηκε βαθιά στην συνείδηση του λαού”

Από το ίδιο βιβλίο είναι και ένα άλλο απόσπασμα που θα παραθέσουμε στην συνέχεια και το οποίο ασχολείται με ένα από τα πλέον βαθύτατα και σκοτεινά στοιχεία της ανθρώπινης ψυχής. Τον τρόπο με τον οποίο βλέπει ένας λαός τον θάνατο, το πέρασμα στον Άδη. Ένα απόσπασμα πολύ χαρακτηριστικό γιατί δίνει απαντήσεις σε ερωτήματα σημαντικά, που έχουν να κάνουν με αυτήν την ίδια την πνευματική υπόσταση ενός λαού. Γράφει λοιπόν ο Γ.Α. Μέγας:

«Την μη σωματική, άυλη ύπαρξη αδυνατεί να την εννοήσει ο άνθρωπος του λαού και φαντάζεται τον νεκρό να μεταβαίνει στο λιβάδι της αλησμονιάς (τον “ασφοδελόν λειμώνα” των Αρχαίων) ολόσωμος, στη σωματική κατάσταση που τον βρήκε ο θάνατος. Μέσα στον Άδη, το σκοτεινό και αραχνιασμένο αυτό κατοικητήριο, όλοι, καλοί και κακοί, γέροντες και νέοι, συνωθούνται χωρίς διάκριση, έλεος και παρηγοριά. Άγριος και αδυσώπητος κυρίαρχος του Άδη ο Χάροντας, βασιλεύει και ανάμεσα στους νεκρούς με την Χαρόντισσά του.

«Ο Άδης των σημερινών Ελλήνων», λέει ο Martin Nilsson, ο σοφός ερευνητής της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, «είναι ο χωρίς ύπαρξη και παρηγοριά, υποχθόνιος κόσμος του Ομήρου, αν και η χριστιανική διδασκαλία για τον ουρανό και την κόλαση είναι γνωστή. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι ο ομηρικός κόσμος των νεκρών χαράχτηκε τόσο βαθιά στην συνείδηση του λαού, ώστε ούτε η μυθολογία ούτε ο Χριστιανισμός κατόρθωσαν να τον εκβάλουν».

Βλέπουμε δηλαδή ότι ο Ελληνικός Λαός σε αυτό το τόσο σημαντικό υπαρξιακό ζήτημα δεν άλλαξε τρεις χιλιάδες τουλάχιστον χρόνια από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα. Πώς είναι δυνατόν όμως να παραμένουν ζωντανά και υπαρκτά με αδιάλειπτη συνέχεια τέτοια τόσο ουσιώδη για τον ψυχισμό ενός λαού στοιχεία, εάν ο λαός αυτός δεν είναι παρά η φυλετική συνέχεια του Αρχαίου Λαού;

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος

1821: Μία προδομένη Επανάσταση

«Τούτο το λόγο θα σας πω,
δεν έχω άλλο κανένα
μεθύστε με τ’ αθάνατο
κρασί του Εικοσιένα!» 

Κωστής Παλαμάς

Πριν από 201 χρόνια,  τον Μάρτιο εκείνο του 1821, οι Έλληνες πήρανε τα άρματα ενάντια στην τυραννία των Οθωμανών και έκαμαν την Εθνική τους Επανάσταση. Μια Επανάσταση που στηρίχτηκε προπάντων στα όπλα τους και στην δύναμη της ψυχής τους, χωρίς να στηρίζονται «στους άπιστους τους Φράγκους, που όλα τα αγοράζουνε και όλα τα πουλάνε», όπως μας λέγει ο Λόρδος Βύρων που άφησε την τελευταία του πνοή στο Μεσολόγγι.

Πόσο αλήθεια όμως ειλικρινές είναι να τιμούν το 1821, αυτοί που σήμερα εξουσιάζουν τον Λαό μας; Τελετή Τιμής και Μνήμης θα είναι η 25η Μαρτίου του 2022 ή μια χυδαία επίδειξη υποκρισίας και ωμού κυνισμού;

Το Πνεύμα του 1821

Αφηγούμενος τα της Επαναστάσεως του 1821 διηγείτο ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συμβάντα και γεγονότα και ανάμεσα σ’ αυτά και ένα περιστατικό με τον Άγγλο ναύαρχο: “Μία φοράν, όταν επήραμε το Ναύπλιο, ήλθεν ο Άμιλτον να με ιδεί. Μου είπε ότι: «Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμό, και η Αγγλία να μεσιτεύσει». Εγώ του αποκρίθηκα, ότι: «Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, καπιτάν Άμιλτον, ποτέ συμβιβασμό δεν εκάμαμε με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε, άλλους σκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς ημείς, εζούσαμε ελεύθεροι από γενεά εις γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε, η φρουρά του είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα». Με είπε: «Ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια;» – « Η φρουρά του βασιλέως μας είναι είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά». Έτσι δεν με ομίλησε πλέον.” Ἅπαντα Τσερτσέτη , τομ. Γ΄, σελ. 150

Από τα λόγια του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη είναι ξεκάθαρο ότι η Επανάσταση του 1821 δεν ήλθε από το πουθενά, δεν προέκυψε από καμία “κοινωνική διεργασία”, αλλά ήταν ο προαιώνιος πόθος του Γένους μας να πάρει πίσω την Αυτοκρατορία του. Και το πνεύμα αυτό ακριβώς το βλέπουμε πάλι στα λόγια του θρυλικού Γέρου του Μοριά, στην περίφημη ομιλία του προς τους μαθητές στην Πνύκα όταν λίγα χρόνια πριν αφήσει την ύστατη πνοή του έλεγε: “Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη.” Η Μεγάλη Ιδέα, λοιπόν, δεν ήταν δημιούργημα ούτε των συνθηκών, ούτε των περιστάσεων, αλλά ο μύχιος πόθος και το όνειρο ενός ολόκληρου Έθνους.

Καμία σχέση ούτε με τη Γαλλική, ούτε με τη Σοβιετική Επανάσταση

Με αφορμή την μεγάλη επέτειο της 25ης Μαρτίου οι ινστρούχτορες που δηλητηριάζουν τις ψυχές των παιδιών μας, θα κάμουν και πάλι την προπαγάνδα τους. Άλλοι θα πουν ότι το 1821 το γέννησε η Γαλλική επανάσταση, ο Ροβεσπιέρος και η γκιλοτίνα. Απαντά και σε αυτούς ο Κολοκοτρώνης λέγοντας στα απομνημονεύματά του: “Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ’ όσες γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτο ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος…” (Άπαντα Τσερτσέτη , τομ. Γ΄, σελ. 149)

Άλλοι πάλι πιο τολμηροί και ανάμεσά τους θα βρεθούν και στελέχη ηγετικά αυτής της τραγελαφικής μαρξιστικής κυβερνήσεως, θα πούνε ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι το 1821 ήταν μία επανάσταση μαρξιστική και θα βάλουν τα Ελληνόπουλα στα σχολεία να τραγουδήσουν άσματα κομμουνιστικά. Σε αυτούς απαντά ένας “δικός τους” και όχι ο οποιοσδήποτε δικός τους, ο ιστορικός τους και Γραμματέας του Κ.Κ.Ε. Κορδάτος, ο οποίος γράφει: «Γ. Κορδάτου, Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας – Κεφάλαιο ΞΑ’ – Το Αγροτικό Ζήτημα: «Δεν πρέπει να βλέπουμε την ελληνική επανάσταση σαν κίνημα πολιτικοκοινωνικό και ούτε με σημερινά ιδεολογικά κριτήρια να ερμηνεύουμε ορισμένα γεγονότα του Εικοσιένα. Η επαναστατημένη Ελλάδα του 1821 δεν ήταν η Ρωσσία του 1917. Εν ονόματι του αριστερισμού δεν πρέπει να γίνεται παραποίηση της Ιστορίας.»

Οι προσκυνημένοι τότε και σήμερα και το “Μνημόνιο” του 1825

Μέχρι τις αρχές του έτους 1824 η Δόξα στεφάνωνε τα όπλα των Ελλήνων. Χρυσές σελίδες της Ιστορίας μας γράφτηκαν, Βαλτέτσι, Τριπολιτσά, Χάνι της Γραβιάς, Αλαμάνα. Όμως, οι “σύμμαχοί” μας με τα περίφημα δάνεια του αγώνα από το κακόφημο “City” του Λονδίνου, δάνεια ληστρικά, που έσπειραν την διχόνοια που έφερε έναν τρομερό εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος με την σειρά του έφερε τον Ιμπραήμ και τα Αιγυπτιακά στρατεύματα στην Ελλάδα.

Όταν πάτησε το πόδι του ο Ιμπραήμ στην χώρα μας, πολλοί ήταν αυτοί που τον προσκύνησαν και πήρανε συγχωροχάρτι. Τον Κολοκοτρώνη τον έκλεισαν φυλακή και αναγκάστηκαν να τον ελευθερώσουν για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ, που στα 1825 βαδίζοντας από τα Καλάβρυτα προς την Τριπολιτσά συνάντησε στο διάβα του κρεμασμένο έναν από τους προσκυνημένους, που επάνω του υπήρχε η επιγραφή: «Τέτοιον καταφρονημένον θάνατον θα έχουν από τους Έλληνας όσοι επροσκύνησαν εις τον Ιμπραχίμην και δεν μετανοήσουν να κινηθούν κατ’ αυτού … Ακόμη και όσοι ελεύθεροι Έλληνες ιερείς τε και λαϊκοί δεν πιάσουν τα όπλα εις τοιαύτην κρίσιμον περίστασιν. Ο παρών Γιάννης από Μπούμπουκα ήτο σταλμένος από τον Ιμπραχίμην τσιασίτης (κατάσκοπος) και επιάσθη και λαμβάνει τον θάνατον δι’ αγχόνης». Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Φωτάκου, Β’, 435).

Με αυτό το πνεύμα κράτησε ζωντανή την φλόγα της Επαναστάσεως το Έθνος, με το “Φωτιά και Τσεκούρι στους προσκυνημένους”. Ο Ιμπραήμ, όμως, ευρίσκετο προ των πυλών του Ναυπλίου και τότε οι μεγάλοι μας “σύμμαχοι” ζήτησαν να υπογράψει το Έθνος μας μια δήλωση υποταγής, η οποία υπεγράφη στις 24 Ιουλίου του 1825 και ανάμεσα στα άλλα έλεγε και τα παρακάτω χαρακτηριστικά: «Η Ελλάς διά της παρούσης δημοσίου πράξεως προσδιορίζει, θεσπίζει και βούλεται τον επόμενον Νόμον: Το Ελληνικόν έθνος δυνάμει της παρούσης πράξεως θέτει εκουσίως την ιεράν παρακαταθήκην της αυτού ελευθερίας, εθνικής ανεξαρτησίας και της πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας…».

Η πολιτική αυτή της υποταγής, η οποία αποτελεί και προδοσία του 1821, κρατά δέσμιο το Έθνος μας εδώ και 201 χρόνια! Όμως, το Πνεύμα αυτό του 1821 παραμένει ζωντανό, όσο υπάρχουν ΖΩΝΤΑΝΟΙ ακόμη ΕΛΛΗΝΕΣ και αποτελεί και την μοναδική και ύστατη ελπίδα για να υπάρξει κάποτε στο πλήρωμα του χρόνου μια αληθινά Ελεύθερη Πατρίδα!

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

Ακούγοντας τον ψίθυρο της Ιστορίας

«Όλη η δόξα, όλη η χάρη, Άγια μέρα ξημερώνει και την μνήμη σου το Έθνος χαιρετά γονατιστό», λέει το παλαιό εμβατήριο, που είναι όμως παντελώς άγνωστο σήμερα στα Ελληνόπουλα! Εμβατήριο αφιερωμένο στην 25η Μαρτίου και το γεγονός ότι είναι παντελώς άγνωστο αφιερώνεται σε όλους αυτούς, που με σύστημα ξερίζωσαν από την Παιδεία των Ελλήνων κάθε στοιχείο Εθνικό!

25η Μαρτίου 1821, ημέρα σύμβολο της εθνεγερσίας των Ελλήνων ενάντια στην τουρκοκρατία, ημέρα συμβολική που συνταιριάζει ΠΙΣΤΗ και ΠΑΤΡΙΔΑ και περιέχει ασφαλώς και τους ηρωϊκούς αγώνες στις Ηγεμονίες, που είχαν ξεκινήσει από τον Φεβρουάριο και την 17η Μαρτίου στην Αρεόπολη της Μάνης και τις επιθέσεις κατά των Τούρκων στον υπόλοιπο Μωριά από τα μέσα ακόμη εκείνου του μηνός.

Τότε ξεσηκώθηκε μια χούφτα γενναίων με πίστη στο πεπρωμένο της Φυλής, έχοντας δίπλα τους και κάποιους που δεν είχαν την δύναμη της ψυχής να τους ακολουθήσουν, εάν δεν γνώριζαν ότι υπήρχε και η «αόρατος δύναμη», η οποία στην πραγματικότητα πολύ αργότερα βοήθησε την Επανάστασή μας. Ομιλώ και αναφέρομαι στην επίκληση του Παπαφλέσσα, αλλά και του Υψηλάντη ότι πίσω από την Επανάσταση ευρίσκεται ο Τσάρος της Ρωσσίας. Ετόλμησαν όμως το ακατόρθωτο και τα έβαλαν με μία ολόκληρη αυτοκρατορία, ακούγοντας την μυστική φωνή του αίματος, τον ψίθυρο της Ιστορίας.

Σε λίγες ημέρες σε αυτή τη χώρα θα γίνουνε εκδηλώσεις για να τιμήσουνε λέει αυτοί που μας εξουσιάζουν την Επανάσταση του 1821, την 25η Μαρτίου. Κυνισμός και θράσος τουλάχιστον τα όσα θα πουν είτε οι υπέρμαχοι του Μνημονίου της εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας, είτε οι αρνητές αυτής της ίδιας της Ιδέας του Έθνους μαρξιστές. Όμως, οι αιώνιοι Ήρωες μένουν χαραγμένοι στην μνήμη ενός ολόκληρου λαού, που ακόμη ονειρεύεται ζει και αναπνέει για το «ποθούμενον». 

Σκληρά και ματωμένα εκείνα τα μεγάλα χρόνια. Με εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες να σφαγιάζονται με εντολή του σουλτάνου από τα τουρκικά στίφη και όχι μόνο στα μέρη όπου ξέσπασε η Επανάσταση, αλλά και στη Κωνσταντινούπολη, την Τραπεζούντα, την Σμύρνη, την Κύπρο, όπου υπήρχαν Έλληνες. Αυτά δεν θα τα διδαχθούν ποτέ τα παιδιά μας, γιατί έτσι έχουν αποφασίσει αυτοί που κατευθύνουν την «παιδεία»…

Μέχρι τα τέλη του 1823 οι Έλληνες νικούσαν σε όλα τα μέτωπα σε Στερεά και Πελοπόννησο, αλλά μετά ήλθαν τα δάνεια από τους αδελφούς Ρικάρντο και ο διχασμός και ο καταραμένος εμφύλιος και στο τέλος ο Ιμπραήμ με τα Αιγυπτιακά στρατεύματα. Τότε ήταν που πολλοί εδείλιασαν και προσκύνησαν και πήρανε συγχωροχάρτι από τον Ιμπραήμ. Τον Κολοκοτρώνη τον είχαν, τότε, κλείσει φυλακή στην Ύδρα και αναγκάστηκαν να τον ελευθερώσουν μήπως και σταματήσει την λαίλαπα. Πηγαίνοντας ο Ιμπραήμ τότε στα 1825 από τα Καλάβρυτα στην Τριπολιτσά σε ένα χωριό στις Καστάνες βρήκε στο δρόμο του κρεμασμένο έναν προσκυνημένο, που επάνω ήταν καρφωμένο ένα έγγραφο που έλεγε:

«Τέτοιον καταφρονημένον θάνατον θα έχουν από τους Έλληνας όσοι επροσκύνησαν εις τον Ιμπραχίμην και δεν μετανοήσουν να κινηθούν κατ’ αυτού. Τοιούτον θάνατον θα λάβουν και όσοι έχουν αυτό το άτιμον φρόνημα και δεν το αποβάλλουν. Ακόμη και όσοι ελεύθεροι Έλληνες ιερείς τε και λαϊκοί δεν πιάσουν τα όπλα εις τοιαύτην κρίσιμον περίστασιν. Ο παρών Γιάννης από Μπούμπουκα ήτο σταλμένος από τον Ιμπραχίμην τσιασίτης (κατάσκοπος) και επιάσθη και λαμβάνει τον θάνατον δι’ αγχόνης».

Εκ του εις Φενεόν Γενικού Στρατηγείου,

Ο Γενικός Αρχηγός της Πελοποννήσου

Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ

Αμείλικτος κράτησε ζωντανή τη φλόγα της Επανάστασης. Κράτησε ζωντανή την ιερή φλόγα του Έθνους και στους προσκυνημένους είχε απευθύνει την παρακάτω διαταγή:

«Δώστε μου τα προσκυνοχάρτια του Μπραϊμη να σας δώσω του Έθνους. Όποιο χωριό δεν γυρίσει στο έθνος θα το αφανίσω από το πρόσωπο της γής. Απ’ τη μία θα βγαίνουν οι αραπάδες και απ’ την άλλη θα μπαίνω εγώ, θα καίω και θα σκοτώνω. Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!»

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ - ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ ’44

 

Μέσα στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβριο του 1973 δεν σκοτώθηκε κανείς, ούτε φοιτητής, ούτε πολίτης. Υπήρχαν, όμως, ΝΕΚΡΟΙ στο Πολυτεχνείο τον Δεκέμβριο του 1944, στις αιματοβαμμένες ημέρες του Κόκκινου Δεκέμβρη.

Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στα χρόνια της κατοχής ήταν στα χέρια των Εθνικιστών, του Εθνικού Συνδέσμου των Φοιτητών, της ΕΣΑΣ. Σε αυτήν συμμετείχαν μέλη της Ρ.Α.Ν. (Ρωμυλία - Αυλών - Νήσοι), της “Χ”, του ΕΔΕΣ Αθηνών κ.α. Μαζί με αυτούς και 300 Ευέλπιδες, που μετά το 1941 τους δόθηκε το δικαίωμα να γραφτούν στο Πολυτεχνείο. Μειοψηφία και στο περιθώριο οι κομμουνιστές στο Μετσόβιο.

Αρχές Δεκεμβρίου ο ΕΛΑΣ επιτίθεται εναντίον του κάστρου των Εθνικιστών φοιτητών του Μετσόβιου και ξεσπούν σκληρές μάχες. Μετά την μάχη οι “απελευθερωτές” κομμουνιστές, που τιμά και σέβεται τους αγώνες της η ΝΔ, εκτελούν τον Πρύτανη του Πολυτεχνείου Ι. Θεοφανόπουλο και τους Καθηγητές Κορώνη και Σαρρόπουλο και 12 φοιτητές. Αυτοί ήταν οι μόνοι ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΝΕΚΡΟΙ του Πολυτεχνείου.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΟΜΟΚΟΥ 2021

8ον Σύνταγμα, 4ης Μεραρχίας

Τιμήθηκε πριν λίγες ημέρες η μάχη των Γιαννιτσών, η οποία και έκρινε την τύχη της Θεσσαλονίκης μας, η οποία έγινε και πάλι Ελληνική μετά από σκλαβιά 500 ετών! 

Στην τιτάνια αυτή μάχη πρωταγωνιστής η 4η Μεραρχία των Πελοποννησίων και στην πρώτη γραμμή της το 8ο Σύνταγμα Πεζικού, το Σύνταγμα των Μανιατών. Και όταν λίγους μήνες μετά μπροστά στα Γιάννενα ο Στρατός μας συναντούσε εμπόδιο στιβαρό το Μπιζάνι ήταν η 4η Μεραρχία (η οποία αποκαλέσθηκε για την δράση της “Σιδηρά Μεραρχία”), η οποία εκπόρθησε το Μπιζάνι και ελευθέρωσε τα Γιάννενα. Στην πρώτη γραμμή της μάχης το 8ο Σύνταγμα Πεζικού, το Σύνταγμα των Μανιατών, το οποίο είχε μεταφερθεί ακτοπλοϊκώς στο Μέτωπο της Ηπείρου από την Θεσσαλονίκη. 

Τραγική λεπτομέρεια τα μεταγωγικά του Στόλου μας, πηγαίνοντας για την Ήπειρο, πέρασαν από το ακρωτήριο Ταίναρο και οι άνδρες του 8ου Συντάγματος είδαν από μακριά τις αετοφωλιές της Τιμής, τα χωριά τους στην Μάνη. Πολλοί από αυτούς δεν τα ξαναείδαν ΠΟΤΕ, έπεσαν στο πεδίο της Τιμής, στο Μπιζάνι.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ - ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΟΜΟΚΟΥ 2021 

Η Ακρόπολις, το ΚΚΕ και η ΝΔ, που “σέβεται τους αγώνες του”

 

Τους κομμουνιστές είχε καταγγείλει ο θρυλικός Γρίβας-Διγενής γιατί τον είχαν καρφώσει στους Άγγλους! Από τον ραδιοφωνικό σταθμό τους, που ήταν στην Μόσχα, την “Φωνή της Αλήθειας” είχαν αποκαλύψει ποιος είναι ο άγνωστος στους Άγγλους αρχηγός της ΕΟΚΑ, Διγενής. Αμέσως μετά τον επικήρυξαν. Επίσης στα Δεκεμβριανά είχαν αποφασίσει να ανατινάξουν την… Ακρόπολη! Σε έκδοση της ΔΙΣ (Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού) διαβάζουμε: 

“Η ηγεσία του ΚΚΕ, κατά τη διάρκεια του Δεκεμβριανού Κινήματος, δεν εδίστασε να δώσει διαταγάς δια του συντρόφου Μπαρτζώκα, μέλους του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του ΚΚΕ και γραμματέως της ΚΟΑ, γνωστού υπό το ψευδώνυμο “Φάνης”, εις τα τμήματα του ΕΛΑΣ, δια την ανατίναξιν της Ακροπόλεως. Την διαταγήν έλαβε το υπό τον πρώην εκπαιδευτικόν Ιωάννην Λογοθέτην τμήμα, όστις ηρνήθη να την εκτελέση. Αργότερον, το στέλεχος τούτο του ΕΛΑΣ αναφέρθη εις το Πολιτικόν Γραφείον της Κ.Ε. του ΚΚΕ, ζητών να εξετασθή, μήπως ο σύντροφος Μπαρτζώκας ήτο αντιδραστικός πράκτωρ και έδωσε την διαταγήν, έλαβε, όμως, την απάντησιν ότι η απόφασις ανατινάξεως της Ακροπόλεως είχε τύχει της εγκρίσεως ολόκληρου του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του ΚΚΕ”.

Αυτούς “τιμά και σέβεται” η ΝΔ. Ας την χαίρονται οι “πατριώτες” της δεκάρας…

   

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ - ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΟΜΟΚΟΥ 2021 

Ο Συνταγματάρχης Στάνχοπ και περί “φιλελλήνων”

 

Δεν είναι δυνατόν να κάνεις ΠΟΛΙΤΙΚΗ χωρίς επίγνωση της ιστορίας, εκτός εάν πολιτική θεωρείς το πως θα εξαπατήσεις όσο το δυνατόν πιο πολλούς για να σε ψηφίσουν. Οι εκλογές είναι το τέλος της προσπάθειας και όχι η αρχή. Χωρίς ξεκάθαρη Ιδεολογία και ΘΕΣΗ για το τι είναι, πως στήθηκε το κράτος ατό είσαι απλά ένας ακόμη απατεώνας, που ζητάς μια ευκαιρία για μία θέση σε μία εlite απατεώνων, οι οποίοι εμφανίζονται σαν πολιτικοί. Υπ’ αυτήν την έννοια μία εμβριθής εξέταση των προσώπων και των γεγονότων του 1821 είναι απαραίτητη για να διατυπώσεις λόγο πολιτικό για το μέλλον του Έθνους.

Τι ήταν οι φιλέλληνες, λοιπόν, και τι ήθελαν. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν αγνοί Ιδεολόγοι, αλλά ανάμεσά τους υπήρχαν και πρόσωπα σκοτεινά σε διατεταγμένη υπηρεσία. Ανάμεσα σε αυτούς ο Άγγλος Συνταγματάρχης Λέστερ Στάνχοπ, εκπρόσωπος του φιλελληνικού κομιτάτου. Ο Στάνχοπ άφησε απομνημονεύματα, στα οποία παραθέτει και μία συνάντησή του στα 1823 με τον Ιωάννη Καποδίστρια στην Ελβετία. Όπως ο ίδιος γράφει του είπε: 

“Δεν ανησυχούμε για τους Τούρκους. Ανησυχούμε για την αναταραχή στην Ελλάδα και τους ηγέτες των στρατιωτικών. Φοβόμαστε την Ρωσία και την πιθανή προστασία της”.

Τα όσα ακολούθησαν γνωστά… Το ληστρικό δάνειο και η χρηματοδότηση του εμφυλίου ΚΑΤΑ των στρατιωτικών.

Ποιος ήταν όμως ο Συνταγματάρχης Λέστερ Στάνχοπ, που στα 1823 ήταν εκπρόσωπο του “φιλελληνικού” κομιτάτου και υπέρμαχος δήθεν της ελευθερίας των Ελλήνων; Ο Συνταγματάρχης Στάνχοπ λίγα μόλις χρόνια (μέχρι το 1819) είχε πλούσια δράση πολεμική στην Ινδία, όπου είχε καταστείλει σκληρά μία εξέγερση των Ινδών για λογαριασμό του στέμματος και της εταιρείας Ανατ. Ινδιών. Τόσο “μεγάλος” αγωνιστής της ελευθερίας ήταν…

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ - ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΟΜΟΚΟΥ 2021