“ΟΣΟΙ ΤΟ ΧΑΛΚΕΟΝ ΧΕΡΙ ΒΑΡΥ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ, ΖΥΓΟΝ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΑΣ ΕΧΩΣΙ…”

Όλη η δόξα, όλη η χάρη, Άγια μέρα ξημερώνει και την μνήμη σου το Έθνος χαιρετά γονατιστό» λέει το εμβατήριο, πλην όμως είναι παντελώς άγνωστο σήμερα στα Ελληνόπουλα! Εμβατήριο αφιερωμένο στην 25η Μαρτίου και το γεγονός ότι είναι παντελώς άγνωστο αφιερώνεται σε όλους αυτούς, που με σύστημα και μέθοδο δολοφονική ξερίζωσαν από την Παιδεία των Ελλήνων κάθε στοιχείο Εθνικό! 

25η Μαρτίου 1821, ημέρα σύμβολο της εθνεγερσίας των Ελλήνων ενάντια στην τουρκοκρατία, ημέρα συμβολική που συνταιριάζει ΠΙΣΤΗ και ΠΑΤΡΙΔΑ και περιέχει ασφαλώς και τους ηρωϊκούς αγώνες στις Ηγεμονίες, που είχαν ξεκινήσει από τον Φεβρουάριο και την 17η Μαρτίου στην Αρεόπολη της Μάνης και τις επιθέσεις κατά των Τούρκων στον υπόλοιπο Μωριά από τα μέσα ακόμη εκείνου του μηνός.

«ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΨΙΘΥΡΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»

Τότε, πριν χρόνους 203 ακριβώς, ξεσηκώθηκε μια χούφτα γενναίων με πίστη στο πεπρωμένο της Φυλής, έχοντας δίπλα τους και κάποιους που δεν είχαν την δύναμη της ψυχής να τους ακολουθήσουν, εάν δεν γνώριζαν ότι υπήρχε και η «αόρατος δύναμη», η οποία στην πραγματικότητα πολύ αργότερα βοήθησε την Επανάστασή μας.

Ομιλώ και αναφέρομαι στην επίκληση του Παπαφλέσσα, αλλά και του Υψηλάντη ότι πίσω από την Επανάσταση ευρίσκεται ο Τσάρος της Ρωσσίας. Ετόλμησαν όμως το ακατόρθωτο και τα έβαλαν με μία ολόκληρη αυτοκρατορία, ακούγοντας την μυστική φωνή του αίματος, τον ψίθυρο της Ιστορίας.

Τιμήσανε λένε αυτοί που μας εξουσιάζουν την Επανάσταση του 1821, την 25η Μαρτίου. Κυνισμός και θράσος τουλάχιστον τα λόγια τα “πατριωτικά” από τους υπέρμαχους των Μνημονίων με την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, είτε από τους αρνητές αυτής της ίδιας της Ιδέας του Έθνους μαρξιστές. Όμως, οι αιώνιοι Ήρωες μένουν χαραγμένοι στην μνήμη ενός ολόκληρου λαού, που ακόμη ονειρεύεται ζει και αναπνέει για το «ποθούμενον».

ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΗΝΥΜΕΝΟΥΣ

Σκληρά και ματωμένα εκείνα τα μεγάλα χρόνια. Με εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες να σφαγιάζονται με εντολή του σουλτάνου από τα τουρκικά στίφη και όχι μόνο στα μέρη όπου ξέσπασε η Επανάσταση, αλλά και στη Κωνσταντινούπολη, την Τραπεζούντα, την Σμύρνη, την Κύπρο, όπου υπήρχαν Έλληνες. Αυτά δεν θα τα διδαχθούν ποτέ τα παιδιά μας, γιατί έτσι έχουν αποφασίσει αυτοί που κατευθύνουν την «παιδεία»…

Μέχρι τα τέλη του 1823 οι Έλληνες νικούσαν σε όλα τα μέτωπα σε Στερεά και Πελοπόννησο, αλλά μετά ήλθαν τα δάνεια από τους αδελφούς Ρικάρντο και ο διχασμός και ο καταραμένος εμφύλιος και στο τέλος ο Ιμπραήμ με τα Αιγυπτιακά στρατεύματα. Τότε ήταν που πολλοί εδείλιασαν και προσκύνησαν και πήρανε συγχωροχάρτι από τον Ιμπραήμ. Τον Κολοκοτρώνη τον είχαν, τότε, κλείσει φυλακή στην Ύδρα και αναγκάστηκαν να τον ελευθερώσουν μήπως και σταματήσει την λαίλαπα. Αμείλικτος ο Κολοκοτρώνης κράτησε ζωντανή τη φλόγα της Επανάστασης. Κράτησε ζωντανή την ιερή φλόγα του Έθνους και στους προσκυνημένους είχε απευθύνει την παρακάτω διαταγή:

” Δώστε μου τα προσκυνοχάρτια του Μπραϊμη να σας δώσω του Έθνους. Όποιο χωριό δεν γυρίσει στο έθνος θα το αφανίσω από το πρόσωπο της γής. Απ’ τη μία θα βγαίνουν οι αραπάδες και απ’ την άλλη θα μπαίνω εγώ, θα καίω και θα σκοτώνω. Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!”

Αυτά διέτασσε ο Γέρος του Μωριά στα πικρά, μα γεμάτα Τιμή και Δόξα εκείνα χρόνια. Υπάρχουν σήμερα προσκυνημένοι; Το ερώτημα αφελές και συνάμα ρητορικό. Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι για κάθε Έλληνα επίκαιρος ο αιώνιος στίχος του Ανδρέα Κάλβου:

 «ΟΣΟΙ ΤΟ ΧΑΛΚΕΟΝ ΧΕΡΙ

 ΒΑΡΥ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ,

ΖΥΓΟΝ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΑΣ ΕΧΩΣΙ.  

ΘΕΛΕΙ ΑΡΕΤΗΝ ΚΑΙ ΤΟΛΜΗΝ

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.»

Με γνώμονα και οδηγό τα λόγια του ποιητή ο καθένας ας κάνει τις επιλογές του.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

 

17 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 – ΑΡΕΟΠΟΛΙΣ – Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

 

“Σε αυτά τα όρη έφυγαν οι παλαιοί Σπαρτιάτες
Και είναι αυτοί που λέγονται την σήμερον Μανιάτες”

ΝΗΦΑΚΗΣ 1760

Όσο και εάν αυτό δυσαρεστεί τους Έλληνες, όλους τους Έλληνες, που έχυσαν αίμα για την Εθνική μας Επανάσταση πρέπει επιτέλους να αποδεχθούν ότι αυτή άρχισε από την Μάνη, η οποία αποτελούσε και την αιχμή του δόρατος. Μανιάτες ήταν στην πρωτοπορία της άλωσης της Τριπολιτσάς μετά την μάχη στο Βαλτέτσι, Μανιάτες και στην Μονεμβασιά και στο Μεσολόγγι. Έχει υποβαθμιστεί δυστυχώς ο ρόλος της Μάνης στο 1821, της Μάνης

από την οποία ξεκίνησε και η Επανάσταση τον 18ο αιώνα με τα ορλοφικά και ήταν η έδρα του πολέμαρχου Λάμπρου Κατσώνη στου οποίου την σημαία υπήρχε ο τίτλος “Πρίγκιψ της Μάνης”.

Παρακολούθησα τα αφιερώματα στα 200 χρόνια του 1821 μέσα από την φυλακή το 2021. Πιστεύω ότι δεν ήταν τυχαία η απόλυτη σιωπή, η “Μνήμη Θανάτου” κυριολεκτικά στην συμβολή της Μάνης στην Εθνεγερσία. Είναι παράδειγμα κακό για τον καιρό της παγκοσμιοποίησης η Μάνη, μία κοινωνία Αυστηρή, Πατριαρχική, ακραία Φυλετική και Παραδοσιακή.

Αναφορά εκτενής επί παραδείγματι στην μάχη του Πέτα και ούτε λέξη για τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και τους Μανιάτες, που σκοτώθηκαν σε μάχη κατά των Τούρκων στο χωριό της Ηπείρου Φανάρι. Ούτε λέξη για το Βαλτέτσι, που το κράτησαν και νίκησαν οι Μανιάτες. Ούτε λέξη ότι όταν ο Ιμπραήμ είχε κυριεύσει όλον τον Μοριά ελεύθερο ήταν μόνο το Ναύπλιο, που κράτησαν οι Έλληνες ελεύθερο με πρωταγωνιστές του Μανιάτες στην Μάχη των Μύλων, και φυσικά ολόκληρη η Μάνη, που άντεξε δύο μεγάλες επιθέσεις του Ιμπραήμ σε Βέργα και και Πολυάραβο και μία απόβαση στο Δυρό. Ούτε λέξη για το γεγονός ότι η Μάνη έβγαλε στον Αγώνα του 1821 δέκα χιλιάδες έμπειρους πολεμιστές, όσους σχεδόν όλη η άλλη Ελλάδα. Ούτε λέξη για την Μάνη και ύμνοι για τον Μαυροκορδάτο και τους προδότες που άφησαν να πέσει το Μεσολόγγι και η Αθήνα.

Το Πνεύμα του 1821

Αφηγούμενος τα της Επαναστάσεως του 1821 διηγείτο ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συμβάντα και γεγονότα και ανάμεσα σ’ αυτά και ένα περιστατικό με τον Άγγλο ναύαρχο: “Μία φοράν, όταν επήραμε το Ναύπλιο, ήλθεν ο Άμιλτον να με ιδεί. Μου είπε ότι: «Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμό, και η Αγγλία να μεσιτεύσει». Εγώ του αποκρίθηκα, ότι:
«Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, καπιτάν Άμιλτον, ποτέ συμβιβασμό δεν εκάμαμε με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε, άλλους σκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς ημείς, εζούσαμε ελεύθεροι από γενεά εις γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε, η φρουρά του είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα». Με είπε: «Ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια;» – « Η φρουρά του βασιλέως μας είναι είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά». Έτσι δεν με ομίλησε πλέον.” Ἅπαντα Τσερτσέτη , τομ. Γ΄, σελ. 150

Το πνεύμα αυτό ακριβώς το βλέπουμε πάλι στα λόγια του θρυλικού Γέρου του Μοριά, στην περίφημη ομιλία του προς τους μαθητές στην Πνύκα όταν λίγα χρόνια πριν αφήσει την ύστατη πνοή του έλεγε:
“Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη.”

Καμία σχέση ούτε με Γαλλική ή Σοβιετική Επανάσταση

Με αφορμή την μεγάλη επέτειο της 25ης Μαρτίου οι ινστρούχτορες που δηλητηριάζουν τις ψυχές των παιδιών μας, θα κάμουν και πάλι την προπαγάνδα τους. Άλλοι θα πουν ότι το 1821 το γέννησε η Γαλλική επανάσταση, ο Ροβεσπιέρος και η γκιλοτίνα. Απαντά και σε αυτούς ο Κολοκοτρώνης λέγοντας στα απομνημονεύματά του:
“Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ’ όσες γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτο ο πλέον δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος…” (Άπαντα Τσερτσέτη , τομ. Γ΄, σελ. 149)

Άλλοι πάλι πιο τολμηροί και ανάμεσά τους θα βρεθούν και στελέχη ηγετικά αυτής της τραγελαφικής μαρξιστικής κυβερνήσεως, θα πούνε ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι το 1821 ήταν μία επανάσταση κομμουνιστική. Σε αυτούς απαντά ένας “δικός τους” και όχι ο οποιοσδήποτε δικός τους, ο ιστορικός τους και Γραμματέας του Κ.Κ.Ε. Κορδάτος, ο οποίος γράφει: «Γ. Κορδάτου, Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας – Κεφάλαιο ΞΑ’ – Το Αγροτικό Ζήτημα:
«Δεν πρέπει να βλέπουμε την ελληνική επανάσταση σαν κίνημα πολιτικοκοινωνικό και ούτε με σημερινά ιδεολογικά κριτήρια να ερμηνεύουμε ορισμένα γεγονότα του Εικοσιένα. Η επαναστατημένη Ελλάδα του 1821 δεν ήταν η Ρωσσία του 1917. Εν ονόματι του αριστερισμού δεν πρέπει να γίνεται παραποίηση της Ιστορίας.

---

 

Νά οι Μανιάτες!

“Κι από του Πενταδάχτυλου τα ριζοβούνια, κοίτα!

Χολιαστικοί, αλαζονικοί, μ’ όλα τα καταφρόνια,

κι άσεβοι προς την αφεντιά, και σε δικούς και ξένους

σκληροί, με κύρη τους το κούρσος, ερωτιά το κέρδος,

 πρωτομαστόροι της χωσιάς, και μέσα τους κρατώντας,

και χριστιανοί κι ας λέγονται, μια σπίθα από την πίστη

των τσακισμένων είδωλων, των πρωτινών Ελλήνων,

ακόμα αχώνευτη σε στάχτη μέσα. Νά οι Μανιάτες!

Κι είναι όπως είναι οι βράχοι τους, και σουβλεροί και ολόρθοι,

 και ολόγυμνοι και απάτητοι και ξεμοναχιασμένοι,

τα Κακοβούνια, ο Ματαπάς. Κουρσάροι για κουρσάρους.”

 

Κ.ΠΑΛΑΜΑΣ

Ομοφυλόφιλος ο … Μέγας Αλέξανδρος (!) με τις ευλογίες Netflix και στελεχών της ΝΔ

 

Αυτό που συμβαίνει με το Netflix και την ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ αναφορά στον Μέγα Αλέξανδρο σαν … γκέι, προκαλεί μεγάλη εντύπωση. Απέναντι στο κύμα οργής που έχει ξεσπάσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για αυτή την «ιστορική λαθροχειρία» η επικοινωνιακή ομάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη,έχει υψώσει ασπίδα προστασίας!

Οι κορυφαίοι λογαριασμοί της ομάδας ηλεκτρονικού πολέμου του Μαξίμου, δημοσιεύουν εκτενή αφιερώματα προκειμένου να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς του NETFLIX! Έχουν μάλιστα φτάσει στο σημείο να υποστηρίζουν ότι το Netflix λέει αλήθεια.

Απάντηση στα ψεύδη του Netflix και βεβαίως των δηλωμένων gay της Ν.Δ., που θέλουν τον Μέγα Αλέξανδρο να είναι ένας από αυτούς, το παρακάτω απόσπασμα από άρθρο του περιοδικού “ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ” μέσα από τα Ιστορικά κείμενα και συγκεκριμένα τον Αρριανό, από τα οποία προκύπτει ότι ουδεμία σχέση είχε ο Μέγας Αλέξανδρος με την εν λόγω διαφορετικότητα: 

“Αυτοί, που με τόση ευκολία τον κατηγορούν, δεν δίστασαν να φτάσουν στο αισχρό σημείο να τον κατηγορήσουν ακόμη και ως έκφυλο. Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, τόσο στα “Ηθικά” όσο και εις τους “Βίους Παραλλήλους” ήταν λιτός και ενάρετος. Προτιμούσε δε, την συντροφιά των στρατηγών του από των γυναικών. Μία νύχτα μάλιστα του έφεραν οι υπασπισταί του στην σκηνή του μία ωραία γυναίκα. Τότε ο Αλέξανδρος την ερώτησε: “Διατί αυτή την ώρα;” “Έπρεπε να περιμένω να κοιμηθεί ο άνδρας μου” απήντησε εκείνη. Ο Αλέξανδρος τότε την έδιωξε και επέπληξε τους αξιωματικούς του λέγοντας ότι εξαιτίας τους παραλίγο να διαπράξει μοιχεία. Αγαπούσε τον Ηφαιστίωνα με πάθος, αλλά η αγάπη αυτή δεν είχε τίποτε το πονηρό και βρώμικο, όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Αντίθετα, όταν ο Θεόδωρος ο Ταραντίνος του δώρισε δύο πολύ όμορφους εφήβους, τον απέπεμψε με σκληρό τρόπο και ρώτησε τους φίλους του ποια ψυχική ποταπότητα έχει δείξει για να του γίνει μία τέτοια πρόταση; Αυτό σαν μία απάντηση σε κάποιους που θέλουν να καλύψουν την αισχρότητα τους με δήθεν ιστορικές αναφορές περί σχέσεων των Μεγάλων Ανδρών του Ελληνισμού με την … διαφορετικότητα.”

Ν. Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ- Ένα κείμενο του 1993 για την Μακεδονία που προδώσανε: “10/1/1993 – ΤΟ ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ, Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ:

 

“10/1/1993 – ΤΟ ΤΖΙΜΠΟΥΤΙ, Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ:

“Τα Σκόπια όπως όλοι γνωρίζετε έκαναν προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. και ζητούν την αναγνώριση τους. Στο Συμβούλιο Ασφαλείας του διεθνούς οργανισμού συμμετέχουν εκπρόσωποι δεκαπέντε κρατών. Όταν θα συζητηθεί το θέμα, θα γίνει και η σχετική ψηφοφορία, αφού δεν προτίθεται κανένα από τα μόνιμα μέλη του να ασκήσει βέτο υπέρ ημών. Εάν στη ψηφοφορία αυτή το αποτέλεσμα είναι δυσμενές για τη χώρα μας, τότε τα Σκόπια θα αναγνωρισθούν από τον Ο.Η.Ε. με το όνομα Μακεδονία. Μεταξύ των χωρών που περιστασιακά συμμετέχουν στο Συμβούλιο Ασφαλείας αυτή την περίοδο, είναι το Πράσινο Ακρωτήρι και το Τζιμπουτί. Σκέπτεσθε την πολύ πιθανή, δυστυχώς, περίπτωση με την ψήφο από τον Ο.Η.Ε. στους Σκοπιανούς να φέρουν το όνομα Μακεδόνες;

Όλη η ελληνική ιστορία, τέσσερα τουλάχιστον χιλιάδες χρόνια πολέμων, θυσιών, μεγάλων πολιτιστικών έργων να κρέμονται, να εξαρτώνται από το τι θα ψηφίσει το Τζιμπουτί;

Λυπούμαι, αλλά δεν μπορώ να παρακολουθήσω αυτή τη λογική, δεν μπορώ να δεχθώ να αποκαλούνται οι Σλάβοι Μακεδόνες, επειδή αυτό θα το θέλει το Πράσινο Ακρωτήρι και το Τζιμπουτί. Φτύνω κάθε κανόνα διεθνούς δικαίου, εάν αυτός θίγει τα συμφέροντα της Πατρίδος μου. Αρνούμαι να δεχθώ το ψέμα σαν αλήθεια. Την παραχάραξη της ιστορικής μνήμης σαν αντικειμενική πραγματικότητα.

Και απορώ: γιατί αλήθεια δεν προσφύγαμε και εμείς στον Ο.Η.Ε. όπως πρότεινε με δημόσια δήλωση του ο πρέσβης κ. Δούντας. Να προσφύγουμε γιατί ένα κράτος σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις του απειλεί τα σύνορα μας; Γιατί έπρεπε να περιμένουμε να προσφύγουν τα Σκόπια και να εξαρτώμεθα τώρα από το τι θα ψηφίσει το Τζιμπουτί;

Πριν από επτά περίπου δεκαετίες, λίγα μόλις δύο χρόνια μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, στρατιωτικός διοικητής στην περιοχή των Ελληνο-βουλγαρικών συνόρων ήταν ο στρατηγός Πάγκαλος. Οι Βούλγαροι προκαλούν μεθοριακό επεισόδιο και δολοφονούν έναν Έλληνα. Ο Στρατηγός Πάγκαλος διατάζει επίθεση και εισέρχεται στο βουλγαρικό έδαφος. Προελαύνει προς τη Σόφια. Η κυβέρνηση από την Αθήνα του τηλεγραφεί πανικόβλητη.

Η κοινωνία των εθνών στέλνει αυστηρά προειδοποίηση. Ιστορική έχει παραμείνει η απάντηση του ηρωικού στρατηγού. Τελικό αποτέλεσμα η Ελλάς υποχρεώθηκε να πληρώσει πολεμική αποζημίωση 20 εκατομμύρια λέβα και οι Βούλγαροι σταμάτησαν να προκαλούν. Έτσι γράφεται η Ιστορία και όχι περιμένοντας τι θα ψηφίσει το Τζιμπουτί!”

 

N.Γ. Μιχαλολιάκος Ιδρυτής Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΡΞΙΣΤΕΣ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ

Ως γνωστόν, το νέο ελληνικό κράτος γεννήθηκε με την Επανάσταση του Γένους της 25ης Μαρτίου του 1821, όμως εθνική συνείδηση Ελληνική υπήρχε επί χιλιάδες χρόνια. Την συνέχεια αυτής της εθνικής συνειδήσεως προσπαθούν να αμφισβητήσουν ψευτοϊστορικοί τόσο της νέας αριστεράς, όσο και φιλελεύθεροι υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι το Έθνος των Ελλήνων είναι ένα δημιούργημα του 19ου αιώνα! Την καλύτερη απάντηση σε αυτούς δίνουν όχι μόνον οι έγκριτοι Ιστορικοί του Έθνους μας, με κορυφαίο τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο, αλλά και διακεκριμένοι άνθρωποι του πνεύματος όπως ο αριστερός Νικόλαος Σβορώνος («Το όνομα Έλλην αρχίζει να ξαναπαίρνει το διπλό του πολιτιστικό και εθνολογικό περιεχόμενο. Έλλην είναι όποιος μετέχει ελληνικής παιδείας και έχει ελληνική καταγωγή. Για άλλη μια φορά οι Βυζαντινοί λόγιοι χωρίζουν τον κόσμο σε Έλληνες και βαρβάρους.» …«Η χρήση αυτή του όρου Έλλην με την εθνολογική του σημασία και η κάποια ταύτιση του όρου Ρωμαίος με τον όρο Έλλην θα γενικευθούν στους κατοπινούς αιώνες». (Νικόλαος Σβορώνος, «ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ – ΓΕΝΕΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ» , αλλά και ο Καθηγητής κ. Κ.Ι. Δεσποτόπουλος, Ακαδημαϊκός, όχι ασφαλώς “φασιστικών” φρονημάτων, ο οποίος σε άρθρο του με τίτλο “Η ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ”. στην εφημερίδα “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”, στις 28/1/2010, τόνιζε ότι:

“η διαχρονική συνέχεια του Ελληνικού Έθνους, λοιπόν, είναι διάτορα μαρτυρημένη από την ιστορική πραγματικότητα και δεν είναι απλώς εφεύρημα του “Ελληνικού ρωμαντισμού του 19ου αιώνα”, προς ιδεολογική στήριξη “εθνικών επεκτατισμών”, όπως επιπόλαια γράφεται”… 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Share this:

Όλη η σημερινή Τουρκία είναι Ελλάδα!

 

Όχι στα παράλια, αλλά κάπου στο μέσον της σημερινής Τουρκίας, στην Κιουτάχεια, αρχαιολόγοι ανακάλυψαν κομμένα κεφάλια από αγάλματα αρχαίων ελληνικών θεών. 

Η ανακάλυψη αυτή δείχνει το μένος εναντίον του Ελληνισμού κάποιων μισανθρώπων, οι οποίοι βανδάλιζαν τα υπέροχα έργα της ελληνικής τέχνης και πίστευαν ότι κόβοντας τα κεφάλια τους τα “δολοφονούν”. Δεν είναι τυχαίο ότι τα περισσότερα αγάλματα στα μουσεία είναι χωρίς κεφάλια… 

Η ανακάλυψη αυτή δείχνει επίσης ότι στην χώρα που σήμερα ονομάζεται Τουρκία και στην οποία τουλάχιστον στο Δυτικό μέρος ζουν πολλά εκατομμύρια εξισλαμισμένων Ελλήνων δυστυχώς χωρίς ελληνική συνείδηση, ήταν μια Ελλάδα.

Όπως ανακοινώθηκε επίσημα σε νέες εντυπωσιακές ανακαλύψεις προχώρησαν Τούρκοι αρχαιολόγοι, που εντόπισαν νέα κεφάλια αγαλμάτων από ελληνικές θεότητες στην διάρκεια ανασκαφών κοντά στην Κιουτάχεια της Τουρκίας.

Το κεφάλι του αγάλματος της θεάς Αφροδίτης, της θεάς του έρωτα και της ομορφιάς στην ελληνική μυθολογία, και το κεφάλι του αγάλματος του Διονύσου ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια στα ερείπια της αρχαίας πόλης Αιζανοί.

Η πόλη, στην οποία διενεργούνται ανασκαφές, φιλοξενεί έναν από τους πιο καλά διατηρημένους ναούς, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον θεό Δία.

«Αυτά τα κεφάλια αγαλμάτων, τα οποία ανακαλύψαμε για πρώτη φορά πριν από τρία χρόνια, είναι σε πολύ καλά διατηρημένη κατάσταση. Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών μας, μέχρι στιγμής έχουμε ανακαλύψει δύο κεφάλια αγαλμάτων της Αφροδίτης και τρία κεφάλια αγαλμάτων του Διονύσου», τόνισε ο Coskun.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

28η Οκτωβρίου: Απόλυτη σιωπή για τον Εθνικό Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά

Απόλυτη σιωπή για τον Πατέρα της Νίκης, τον Εθνικό Κυβερνήτη Ιωάννη Μεταξά, τον αποκηρυγμένο από την Αριστερά, που εξουσιάζει την δημόσια ζωή. Αποκηρυγμένος και από την “πεφωτισμένη δεξιά” της Νέας Δημοκρατίας ο Ιωάννης Μεταξάς γιατί ήταν “φασίστας”, δικτάτορας, αντικοινοβουλευτικός. 

Και ας μην σπεύσουν κάποιοι “δεξιούληδες” να πούνε ότι αυτό δεν ισχύει γιατί υπάρχουν τα κείμενα και οι δημόσιες ομιλίες του Ιωάννη Μεταξά, στις οποίες με σφοδρότητα κατηγορεί τον κοινοβουλευτισμό για την διάλυση του Έθνους.

Εορτάζουν, λοιπόν, το ΟΧΙ χωρίς να λένε λέξη γι’ αυτόν που το είπε και για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα ψελλίζουν ψέματα και σοφιστείες ότι δήθεν το ΟΧΙ το είπε ο λαός στα άγρια χαράματα εκείνης της νύχτας. Γιατί, όμως, αυτή η σιωπή για τον Μεταξά και από την Αριστερά και από την “δεξιά” των αστών και των εργολάβων; Την απάντηση δίνει ένα απόσπασμα από σχετικό άρθρο, το οποίο δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα και στο οποίο δίνεται η απάντηση σε αυτό το ΓΙΑΤΙ με τα παρακάτω λόγια:

“Ο ίδιος ο άνθρωπος που είπε το “ΟΧΙ”, ο Ιωάννης Μεταξάς, δεν θα μπορούσε ποτέ να μπει (σε εικόνα στις σχολικές αίθουσες) δίπλα στον Κολοκοτρώνη ή τον Καραϊσκάκη. Ήταν δικτάτορας και το “ΟΧΙ” του έσωσε την υστεροφημία του, αλλά τα στερνά δεν σχωρνούν πάντα τα πρώτα …”

Ιδού, λοιπόν, ο λόγος της σιωπής για τον Ιωάννη Μεταξά και όχι μόνο από την Αριστερά. Και το γεγονός αυτό δείχνει πόσο απόλυτη είναι η κυριαρχία της Αριστεράς στο ψευτορωμαίικο της Μεταπολιτεύσεως και πόσο υποτεταγμένη είναι σε αυτήν και την προπαγάνδα της η δήθεν “δεξιά” της Νέας Δημοκρατίας, την οποία κατά τραγική ειρωνεία ψηφίσανε πολλοί Έλληνες για να φύγει η … Αριστερά!

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος

Μανιάτικη διάλεκτος και Μανιάτικο μοιρολόι

 

https://ellas2.wordpress.com/2017/10/29/μανιάτικη-διάλεκτος-και-μανιάτικο-μο/ 

http://www.draseispoliton.gr/2020/11/blog-post_29.html 

Δεν είναι σωστό, είναι ΑΔΙΚΟ, να δημοσιεύεται ένα κείμενο και για λόγους πολιτικούς(;), να μην υπάρχει η υπογραφή του δημιουργού του. Ίσως το όνομα Ν. Γ. Μιχαλολιάκος να είναι … βαρύ και ασήκωτο. Δεν πειράζει … Πάλι καλά που δημοσιεύεται το άρθρο: 

“Η Γη της Μάνης είναι ποτισμένη από μύθους, θρύλους και παραδόσεις, που γυρίζουν πίσω την μνήμη και την φυλετική ψυχή χιλιάδες χρόνια. Πρώτα απ’ όλα η μανιάτικη διάλεκτος, που είναι γεμάτη από αρχαϊσμούς, που ξεπερνούν ακόμη και την γλώσσα του Ομήρου και φθάνουν στα χρόνια των Μυκηνών, στα χρόνια των θεογέννητων πολεμιστών και της γραμμικής Β’!

Μια λέξη, που μόνο οι Μανιάτες γνωρίζουν είναι η λέξη «καφός» ή «καβούτσος», που σημαίνει «αδελφός»και αντίστοιχα «καφή», που σημαίνει «αδελφή». Η λέξη δεν μοιάζει να έχει προέλευση Ελληνική και ο γράφων είχε αυτήν την αντίληψη μέχρι πριν λίγα χρόνια, πίστευε ότι πρόκειται δηλαδή για κάποια ξένη λέξη, που έχει μπει στο λεξιλόγιο των Μανιατών. Μέχρι που διάβασε ένα βιβλίο για την γραμμική Β’ και το έργο του περίφημου Βέντρις, που απέδειξε ότι είναι γλώσσα Ελληνική. Στην εποχή, λοιπόν, της γραμμικής Β’ (που δεν είχε φωνήεντα), σύμφωνα με την αποκρυπτογράφηση του Βέντρις η λέξις «αδελφός» παριστάνετο με τα γράμματα «Κ-W», που με την προσθήκη φωνηέντων δεν είναι τίποτε άλλο από την λέξη «καφός»!

Ακόμη, λέξεις Ομηρικές και μία προφορά της Ελληνικής εντελώς αρχαϊκή υπάρχει στην διάλεκτο της Μάνης. Την καρδιά οι Μανιάτες την λένε «καρδία», τα παιδιά «παιδία». Δεν λένε παίζουν, αλλά παίζουσι. Υπάρχει αυτούσια η προστακτική στον αρχαίο της τύπο, χρησιμοποιούνται οι λέξεις «τίγαρες», «μήγαρες», «άρμακες», χρησιμοποιείται ακόμη και προφέρεται σε πολλές λέξεις η δασεία σαν «γιοτ» (j). Παράδειγμα η λέξη Ιερός Λιμήν, που οι ντόπιοι το προφέρουν Γιέρο-λιμένας, προφέροντας την δασεία του ιερός σαν γιοτ, ενώ το νεοελληνικό κράτος έχει βάλει πινακίδες «καθαρευουσιάνικες», που γράφουν «Γερολιμήν», μετατρέποντας την λέξη Ιερός στην λέξη γέρος, μη μπορώντας να κατανοήσουν τα αρχαία ακούσματα της Μάνης!

Ιστορίες για «φουσάτα», δηλαδή φαντάσματα, για την ψυχή που περιπλανιέται στα μέρη που αγάπησε 40 μέρες πριν και 40 μέρες μετά τον θάνατο! Παραδόσεις για βρυκόλακες, που φτάνουν στα χρόνια των αρχών του 20ου αιώνος και για νεράιδες, που χορεύουν και τραγουδούν στα ξέφωτα είναι παρούσες όχι μόνον στα παραμύθια των γιαγιάδων της Μάνης, αλλά και σε μαρτυρίες συγκεκριμένων προσώπων.

Στο νοτιότερο σημείο της Μάνης, βρίσκεται το ακρωτήριο Ταίναρον, που οι ντόπιοι αποκαλούν Κάβο Ματαπά και κάποιοι έσπευσαν να πουν επίσης ότι είναι καινούργια, μη Ελληνική, λέξη. Κι όμως, είναι περισσότερο αρχαία από τη λέξη Ταίναρο. Εκεί σε μικρή απόσταση από το ακρωτήριο Ταίναρο υπάρχουν τα απομεινάρια του Ναού του Ποσειδώνος, το Νεκρομαντείο και μία από τις θρυλούμενες εισόδους προς τον Άδη, προς τον κάτω κόσμο, προς το βασίλειο των ψυχών. Εκεί βρισκότανε ο φοβερός Κέρβερος, που νίκησε ο Ηρακλής. Απόλυτα σχετική με την λατρεία του Άδη, μια λατρεία σκοτεινή και μυστηριακή, είναι η αρχαία επιβίωση ότι για να σώσει κανείς την ζωή αγαπημένου του προσώπου, που βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο, πρέπει να θυσιάσει, κάνοντας «αντιψύχι», ένα μαύρο ζώο. Μια παράδοση, που λίγοι γνωρίζουν στην Μάνη και που πολεμήθηκε σκληρά από την Εκκλησία. Η τελετή αυτή δεν είναι τίποτε άλλο από μία θυσία εξευμενισμού προς τον θεό Άδη, που σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία έπρεπε να είναι πάντοτε η θυσία ενός μαύρου ζώου!

Από την Εκκλησία επίσης πολεμήθηκαν και ακόμη και σήμερα θεωρούνται «ειδωλολατρικά» τα μοιρολόγια, γι’ αυτό και οι παπάδες ποτέ δεν επιτρέπουν να μοιρολογιέται ο νεκρός μέσα στην Εκκλησία. Όποιος θέλει να βιώσει τι υπήρξε πραγματικά στο βάθος και στην ουσία του το πνεύμα της τραγωδίας, πρέπει να ζήσει ένα μανιάτικο «κλάμα». Αν και σήμερα είναι πολύ αμφίβολο ότι είναι δυνατόν να επιτύχει κανείς μια τέτοια εμπειρία. Γιατί ο αδίστακτος χρόνος, η μετανάστευση, η ερήμωση της Μάνης έχει πλήξει καίρια έθιμα, που επέζησαν για χιλιάδες χρόνια και σήμερα κανείς βλέπει όλο και περισσότερο να χάνονται.

Γύρω από το νεκρό σώμα του αγαπημένου προσώπου συγκεντρώνονται οι γυναίκες και ίδια απαράλλακτα με τον χορό της αρχαίας τραγωδίας και τις νεκρικές τελετές της Ομηρικής εποχής η κορυφαία μοιρολογιέται τον νεκρό και οι υπόλοιπες κρατούν με το κλάμα τους τον ρυθμό. Σε παλαιότερα χρόνια μοιρολογιόντουσαν και οι άντρες, όπως ακριβώς στην Ιλιάδα μοιρολογιέται ο Αχιλλέας τον αγαπημένο του φίλο Πάτροκλο, αλλά αυτό το έθιμο έχει χαθεί εδώ και τουλάχιστον εκατό χρόνια. Συνταρακτικές είναι οι σκηνές όταν πλησιάζουν στην πόρτα του λυπημένου σπιτιού οι συγγενείς. Όσοι είναι από δεύτερη και τρίτη γενιά απόγονοι κραυγάζουν σπαρακτικά «αφέντη», ενώ οι αδελφοί και οι εξάδελφοι αποκαλούν τον νεκρό, «αδέρφι». Στην έξω Μάνη για τα μοιρολόγια, που αποτελούν γνήσια διαμάντια του δημοτικού λυρικού μας λόγου χρησιμοποιούν στίχο δεκαπεντασύλλαβο, ενώ στην μέσα Μάνη χρησιμοποιούν τον πλέον αρχαϊκό οκτασύλλαβο!

Όσοι έχουν διαβάσει Όμηρο και γνωρίζουν τη ραψωδία εκείνη της Οδύσσειας, όπου ο βασιλεύς της Ιθάκης κάνει θυσία για να πάει το αίμα των σφαχτών στον κάτω κόσμο και να πιουν οι σκοτωμένοι συμπολεμιστές του, που άθλιοι και λεροί βρίσκονται στον κάτω κόσμο, αλλά και ο Μάντης Κάλχας για να του προφητεύση το μέλλον και να μπορέσει να μάθει το τέλος του ταξιδιού του, αξίζει να διαβάσουν τα παρακάτω λόγια από ένα μανιάτικο μοιρολόι, που δείχνει ακριβώς την επιβίωση της αρχαίας ψυχής μετά από τρεις χιλιάδες ολόκληρα χρόνια. Την ώρα ακριβώς την δραματική, που το φέρετρο βγαίνει από την πατρική οικεία, η κορυφαία του «τραγικού χορού» λεει τα παρακάτω λόγια:

«-Κατά μεριά να κάτσωμεν εμείς οι λυπημένοι

να μαζωχτούν τα δάκρυα μας να γίνουνε ποτάμι,

να κάνουνε νεροσυρμή, να παν στον Κάτου Κόσμο,

για να νιφτούν οι άνιφτοι, να πιουν κι οι διψασμένοι,

να πλύνουν κι οι βεργόλιγνες τα σκουρομάντηλά τους,

να ρίξουν κι οι γραμματικοί νερό ‘ς τα καλαμάρια

να πλύνουν και τα ρούχα τους οι ματωκυλισμένοι».

Ατέλειωτα τα μανιάτικα μοιρολόγια και ατέλειωτα όσα θα μπορούσαν να ειπωθούν γι’ αυτά. Όσοι έχουν ζήσει την ατμόσφαιρα και το πάθος από ένα «μανιάτικο κλάμα», πραγματικά τους φαίνονται αστεία αυτά που εμφανίζονται σε διάφορες παραστάσεις σαν… αρχαίες τραγωδίες. Είναι σαν να έχεις γνωρίσει το φως του ήλιου και να αντικρίζεις ύστερα έναν λαμπτήρα ηλεκτρικό.”

Ν. Γ. Μιχαλολιάκος

Το «Γκοβέρνο Μιλιτάρε» του Νικηταρά

“Τι θα κάμετε, θ’ αφήστε

Ν’ αποκτήσωμεν εμείς

Λευθερίαν ή θα την λύστε

Εξαιτίας πολιτικής;”

Δ. ΣΟΛΩΜΟΣ (ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΜΝΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ)

Στα 1838 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μίλησε από τα βράχια της Πνύκας στους μαθητές των Αθηνών. Ανάμεσα στα εμπνευσμένα λόγια που είπε και τα παρακάτω, που δείχνουν με τι φρόνημα γράφτηκε η χρυσή σελίδα δόξης της ιστορίας μας, το 1821: «Όταν αποφασίσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά, ως μία βροχή, έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν το σκοπό, και εκάμαμε την Επανάσταση».

Λένε πολλά, όμως, οι πολιτικοί μας και τα ποδηγετούμενα από τους Μαρξιστές ΜΜΕ για την 25η Μαρτίου. Λένε ότι οι αγωνιστές του 1821 αγωνίστηκαν για να έχουμε σήμερα… “δημοκρατία”! Επιτέλους, κάποιοι πρέπει να αντιληφθούν ότι ο αγώνας για το Έθνος στέκει πάνω από την οποιαδήποτε πολιτική προτίμηση, στέκει πάνω από την οποιαδήποτε άποψη για το πολίτευμα της χώρας. Είναι σίγουροι ότι ο Κολοκοτρώνης, ο Καραϊσκάκης, ο Μάρκος Μπότσαρης όταν έχυναν το αίμα τους για την Ελλάδα είχαν στον νου τους στο σημερινό κοινοβούλιο;

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μέσα από την Ιστορία δείχνει αυτό ακριβώς, το οποίο ανέφερα προηγουμένως. Τον Νοέμβριο του 1823, όταν ο εμφύλιος και η αλληλοσφαγή είχε απλωθεί στην Ελλάδα, ο Νικηταράς σε μια συνομιλία του με τον πολιτικό Ανδρέα Λόντο είχε πει: «Μα την αλήθεια αν δεν αγαπηθήτε ογλίγωρα, είμεθα βιασμένοι οι στρατιωτικοί να κάμωμεν Γκοβέρνο Μιλιτάρε (Διοίκηση Στρατιωτική). Δεν υποφέρεσθε πλέον δια την διχόνοιά σας, με την οποία θέλετε αφανίσει το Γένος».

Τελικά «γκοβέρνο μιλιτάρε» δεν έγινε. Αντίθετα οι πολιτικοί χρησιμοποιώντας το δάνειο του αγώνα πλήρωσαν κάποιους εμπαθείς και επιόρκους για να σφάζουν τους υπολοίπους Έλληνες… Όσο για τον Νικηταρά, που είχε εκείνη ακόμη την εποχή τέτοιες «φασιστικές» αντιλήψεις για «γκοβέρνο μιλιτάρε» τον πλήρωσε με τα πρέποντα η “δημοκρατία”…

Αυτός ο ήρωας, αυτός ο ακέραιος αγωνιστής πέθανε πάμπτωχος μέσα στην θλίψη και την δυστυχία, αφού πρώτα είχαν φροντίσει και να τον φυλακίσουν σαν… συνωμότη! Ένα δεν μπόρεσαν να του αφαιρέσουν: την δόξα από τα Δερβενάκια, από τα Δολιανά και από τις τόσες μάχες, όπου έδωσε με το αίμα του το μεγάλο παρόν του!

Νικόλαου Γ. Μιχαλολιάκου

Σπαράγματα της Ερασμιακής προφοράς και της Γραμμικής Βήτα στην Μανιάτικη διάλεκτο

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του νέου ελληνικού κράτους ήταν η όλη πολιτική του στο γλωσσικό ζήτημα. Εν ονόματι μίας αμφίβολης καθαρολογίας πολέμησε τις τοπικές διαλέκτους, οι οποίες περιείχαν σχεδόν όλο τον πλούτο της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας. Η συνέχεια της γλώσσας και μάλιστα κατά τον τρόπο στον οποίο θα αναφερθώ στην συνέχεια, μαρτυρεί την γνήσια προέλευση των σημερινών Ελλήνων από τους αρχαίους προγόνους τους, αφού στοιχεία σημαντικά της γλώσσας που μιλούσαν οι Έλληνες πριν 4.000 χρόνια επιβιώνουν σήμερα. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Τσακώνικης διαλέκτου, όπου οι χωριάτες ομιλούν ακόμη λίγοι δυστυχώς σήμερα, μία διάλεκτο καθαρά δωρική. 

Στοιχεία αρχαϊκά βρίσκουμε χαρακτηριστικά και στην Ποντιακή και στην Κυπριακή και στην Μανιάτικη διάλεκτο. Επίσης στην Μανιάτικη διάλεκτο βρίσκουμε σπαράγματα λέξεων της γραμμικής β’, όπως και του αρχαίου αλφαβήτου των 26 γραμμάτων και της ερασμιακής προφοράς. Η Ερασμιακή προφορά θεωρήθηκε κακώς, σαν ένα ανθελληνικό εφεύρημα κι ότι ήθελε με τον τρόπο αυτό ο Έρασμος να πει ότι δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Σε καμία περίπτωση δεν ισχύει αυτό, απλά η γλώσσα εξελίσσεται και αλλάζει σε κάποια σημεία η προφορά της μορφή. Σε τηλεοπτικές εκπομπές ο καθηγητής Μπαμπινιώτης έχει πάρει θέση ότι όντως η ερασμιακή προφορά ήταν η προφορά με την οποία ομιλούσαν τα Ελληνικά οι Αρχαίοι πρόγονοί μας και το αποδεικνύει αυτό απαγγέλλοντας αποσπάσματα από τα Ομηρικά Έπη, τα οποία πράγματι με την ερασμιακή προφορά διατηρούν απόλυτα το ποιητικό μέτρο και την προσωδία. 

Θα περιοριστώ επί του προκειμένου σε κάποιες γνώσεις μου για την Μανιάτικη προφορά, στην οποία επιβιώνει η ερασμιακή προφορά. Το ύψιλον σύμφωνα με την ερασμιακή προφορά, προφερόταν ου έτσι λοιπόν στην μανιάτικη διάλεκτο την τρύπα την λένε τρούπα και τα σύκα, σούκα κ.α. πολλά. Ενδεικτική είναι επίσης της Δωρικής διαλέκτου το γεγονός ότι στα Μανιάτικα το και προφέρεται τσε και το ήτα άλφα! Όπως στην λέξη βοή που προφέρεται βοά και στην λέξη αναπνοή που προφέρεται αναπνοά. Όσο για το τελικό ωμέγα των ρημάτων οι Μανιάτες δεν λένε παίζω ή τρέχω ή παίζου ή τρέχου. 

Θησαυρός κυριολεκτικά οι τοπικές διάλεκτοι του λαού μας, που δείχνουν την συνέχεια των Ελλήνων και γνώμη μου είναι ότι η γλώσσα του Παπαδιαμάντη ήταν ότι καλύτερο, αφού κρατούσε την γραμματική της καθαρεύουσας και το συντακτικό και ήταν πλούσια σε λέξεις της διαλέκτου. 

Το κατάντημα της Παιδείας μας σήμερα είναι ότι τα Ελληνόπουλα διαβάζουν κείμενα του Παπαδιαμάντη γραμμένα πριν εκατό σχεδόν χρόνια με μετάφραση στην δημοτική! 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ  

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΗΣ ΩΠΗΣ– Μια απάντηση στους ανιστόρητους που με θράσος ομιλούν περί “Διεθνισμού” του Μεγάλου Μακεδόνος…

Σαν σήμερα, το 323 π.Χ. (κατά μια άλλη εκδοχή στις 10 Ιουνίου) πέθανε στη Βαβυλώνα, σε ηλικία 32 ετών, ο Έλλην Κοσμοκράτορας Αλέξανδρος ο Μέγας.  Αναμφισβήτητα, ο Κοσμοκράτωρ Αλέξανδρος, είναι η μεγαλύτερη προσωπικότης της ιστορίας. Για τον Αλέξανδρο έχουν γραφεί χιλιάδες βιβλία. Κάποιοι θέλουν τον Αλέξανδρο ως τον πρόδρομο και θεμελιωτή ενός κοσμοπολιτισμού και διεθνισμού, βασιζόμενοι σε ένα ψευδές κείμενο του περίφημου Ψευδοκαλλισθένους, κείμενο το οποίο εγράφη τρεις τουλάχιστον αιώνες μετά και είναι ο διαβόητος “ΟΡΚΟΣ ΤΗΣ ΩΠΗΣ”  

Νικητής και κατακτητής ο Αλέξανδρος αποφασίζει να στείλει πίσω στην Πατρίδα όσους από τους στρατιώτες δεν μπορούσαν πλέον να πολεμήσουν λόγω ηλικίας ή σωματικής ανικανότητος. Εκεί λαμβάνει χώρα μία ανταρσία των στρατιωτών εναντίον της επιθυμίας του Βασιλέως των, μία ανταρσία που έγινε στην πόλη Ώπη, μία πόλη χτισμένη δίπλα στον Τίγρη ποταμό. Ας δούμε τι γράφει σχετικώς ο Αρριανός και συγκεκριμένα στο έβδομο βιβλίο στις παραγράφους 8, 9, 10 και 11:

“Μόλις ο Αλέξανδρος έφτασε στην Ώπη, συγκέντρωσε τους Μακεδόνες και τους ανακοίνωσε ότι απολύει από το στράτευμα και στέλνει πίσω στις πατρίδες τους τους στρατιώτες, που δεν μπορούσαν πια να πολεμήσουν εξαιτίας της ηλικίας τους ή της σωματικής τους ανικανότητας, σ’ αυτούς που θα παραμείνουν είπε ότι θα δώσει τέτοιες παροχές που θα τους ζηλεύουν αυτοί που βρίσκονται στην πατρίδα και οι υπόλοιποι Μακεδόνες θα ξεσηκωθούν και θα θελήσουν να περάσουν τους ίδιους κόπους και κινδύνους. Ο Αλέξανδρος έλεγε αυτά με σκοπό να χαροποιήσει τους Μακεδόνες. Αυτοί όμως θεώρησαν ότι τους περιφρονεί πια και ότι του είναι εντελώς άχρηστοι στις πολεμικές του επιχειρήσεις. Εύλογα λοιπόν στενοχωρήθηκαν για μία ακόμη φορά με τις πράξεις του Αλέξανδρου. Σ’ όλη τη διάρκεια της εκστρατείας είχαν πολλές αφορμές να στενοχωρηθούν, πολλές φορές τους είχε λυπήσει η περσική εσθήτα, που φανέρωνε το ίδιο πράγμα, η ανατροφή των βαρβάρων Επιγόνων με τις μακεδονικές συνήθειες, το ανακάτεμα των ξένων ιππέων με τους εταίρους. Δεν σώπασαν λοιπόν, αλλά ζήτησαν να τους διώξει όλους από τον στρατό και να εκστρατεύσει με τον πατέρα του, υπαινίσσονταν τον Άμμωνα, για να τον κοροϊδέψουν”.

Στην συνέχεια οι στρατιώτες μίλησαν με απρεπή τρόπο στον Αλέξανδρο και τότε αυτός διέταξε να συλληφθούν οι πρωταίτιοι της αναταραχής και να εκτελεστούν 13 από αυτούς. Ακολούθως, πήρε τον λόγο και μίλησε στο στράτευμα. Τους θύμισε ποιοι ήσαν στο παρελθόν και πως με την βασιλεία του Φιλίππου και αυτού του ιδίου απέκτησαν τόσα αγαθά και έγιναν κυρίαρχοι αυτών που προηγουμένως ήσαν αφέντες τους. Συγκεκριμένα είπε: “αυτών δε εκείνων των βαρβάρων, υφ’ ων πρόσθεν ήγεσθε και εφέρεσθε αυτοί τε και τα υμέτερα, ηγεμόνας κατέστησεν εκ δούλων και υπηκόων“ (δηλ. εκείνων των ίδιων βαρβάρων, που προηγουμένως έκαναν ό,τι ήθελαν εσάς και τα υπάρχοντά σας, σας έκανε αφέντες από δούλους και υπηκόους τους). Μιλώντας εν συνεχεία, για ό,τι αυτός ο ίδιος προσέφερε σε αυτούς είπε τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

“Εσείς είστε σατράπες, στρατηγοί και ταξίαρχοι. Αν έχω κερδίσει κάτι παραπάνω από σας μέσα από αυτές τις περιπέτειες τι άλλο είναι, έξω από αυτή την πορφύρα και αυτό το διάδημα; Τίποτε δεν έχω κρατήσει για μένα, κανένας δεν μπορεί να δείξει τους θησαυρούς μου, μπορεί όμως να δείξει τη δική σας περιουσία και ό,τι φυλάγεται για χάρη σας, γιατί δεν έχω ανάγκη να φυλάξω τίποτε για τον εαυτό μου … Αυτόν λοιπόν, τον βασιλιά τον παρατάτε και φεύγετε αφήνοντας να τον φυλάνε οι νικημένοι βάρβαροι. Ωραία δόξα θα σας δώσει αυτή η αναφορά ανάμεσα στους ανθρώπους και θα σας κάνει να κερδίσετε τον σεβασμό των θεών! Φύγετε!”.

Στην συνέχεια στην παράγραφο 11 ο Αρριανός αναφέρει:

” Οι Μακεδόνες ξαφνιασμένοι μετά την ομιλία έμειναν μπροστά στο βήμα σιωπηλοί, κανένας εκτός από τους εταίρους και τους σωματοφύλακες δεν ακολούθησε τον βασιλιά, ενώ αποχωρούσε. Οι περισσότεροι έμειναν εκεί και δεν ήξεραν τι να πουν ή τι να κάνουν, δεν ήθελαν όμως και να φύγουν … Ο Αλέξανδρος έμαθε τι συνέβαινε, βγήκε έξω γρήγορα και, μόλις τους είδε ταπεινωμένους και τους άκουσε να φωνάζουν και να θρηνούν, έβαλε και ο ίδιος τα κλάματα. Προχώρησε μπροστά σα να ήθελε να πει κάτι και οι στρατιώτες έμειναν σε στάση ικεσίας. Κάποιος Καλλίνης, αξιοσέβαστο πρόσωπο λόγω ηλικίας και επειδή ήταν διοικητής του εταιρικού ιππικού, είπε τα  παρακάτω: «Βασιλιά, ξέρεις τι είναι αυτό που λύπησε τους Μακεδόνες; Το ότι ήδη έχεις κάνει κάποιους Πέρσες συγγενείς σου και αυτοί οι βάρβαροι αποκαλούνται συγγενείς του Αλέξανδρου και έχουν το δικαίωμα να σε φιλούν. Κανένας Μακεδόνας δεν έχει γευτεί ακόμα αυτήν την τιμή». Τότε ο Αλέξανδρος απάντησε: «Εσάς όλους σας θεωρώ συγγενείς μου και από δω και πέρα έτσι θα σας αποκαλώ». Μόλις τα είπε αυτά, ο Καλλίνης πήγε και τον φίλησε, ακολούθησαν και άλλοι που ήθελαν να τον φιλήσουν. Έτσι οι στρατιώτες πήραν τα όπλα τους και ξαναγύρισαν στο στρατόπεδο φωνάζοντας και τραγουδώντας τον παιάνα. Μετά από αυτά τα γεγονότα ο Αλέξανδρος θυσίασε στους θεούς κατά τις συνήθειές του και διοργάνωσε ένα δημόσιο συμπόσιο …”

Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος της Ώπης τον οποίον θέλουν να εμφανίσουν ορισμένοι ως διεθνιστή και κοσμοπολίτη βασιζόμενοι στο φαιδρό κείμενο του Ψευδο-Καλλισθένους, στο οποίο περιέχεται και ο περίφημος όρκος. Αντίθετα, ο Αλέξανδρος της Ώπης του Αρριανού ομιλεί σαφέστατα για βαρβάρους στους οποίους έγιναν αφέντες οι Έλληνες, βαρβάρους τους οποίους αποκαλεί νικημένους. 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ  

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ: Στην Πύλη του Ρωμανού

Δρόμους διαβαίνοντας παλιούς, πλακόστρωτους, μιας χώρας όμορφης, πανώριας. Περνώντας μέσα από ποτάμια, πέλαγα, κοιλάδες, κορφοβούνια. Παντού, σ’ αραχνιασμένους πύργους και στοιχειωμένα κάστρα, ανάμεσα απ’ ασφοδέλους και ματωμένα λούλουδα. Παντού όπου κι αν πήγα το ίδιο παραμύθι, θρήνος αψύς και γοερός, παντού ο ίδιος: «Ήτανε κάποτε παλιά ένας Βασιλιάς, Μεγάλος, Δυνατός, Δίκαιος, Ωραίος…».

Λόγια ψιθυριστά που ο ασπρομάλλης γέρος στον εγγονό του θε’ να πει και αυτός στον εδικό του κι έτσι πέρασαν από τότε μίζερα χρόνια μαύρα πεντακόσια εξήντα:

«Ήτανε κάποτε παλιά ένας Βασιλιάς…». Το ψιθυρίζουνε με γλώσσα ιερή τα κύματα στα γαλανά ακρογιάλια, στα κορφοβούνια αετοί και κεραυνοί, στους κάμπους οι ανυπόταχτοι απελάτες της Πατρίδας. Και το τραγούδι δε σιγά. Το παραμύθι πέρα από το χρόνο, από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά καθαροαίματη κρατιέται.

«Ήτανε κάποτε ένας Βασιλιάς…». Βογκά το Αίμα αδίκιωτο στις στοιχειωμένες πολιτείες του Μυστρά, του Γερακιού, στης Θεσσαλονίκης το κάστρο και στον Βόσπορο, το αίμα όλων αυτών, που κράτησαν ψηλά το Λάβαρο μιας Αυτοκρατορίας, της Αυτοκρατορίας μας.

«Μια φορά και έναν καιρό ήτανε ένας Βασιλιάς που είχε στην εξουσία του κάστρα πολλά, το πιο όμορφο και δυνατό απ’ όλα ήταν χτισμένο σε ένα όμορφο μέρος δίπλα στη θάλασσα που ήταν σπουδαίο σταυροδρόμι σε Ανατολή και Δύση, σε Νότο και Βορρά.

Το κάστρο αυτό που κάποτε έλεγαν Βυζάντιο και ύστερα Κωνσταντίνου Πόλη είχε γνωρίσει Δόξες πολλές. Για χρόνια χίλια κρατούσε τη Δύναμη του Κόσμου στα σιδερένια χέρια του και ήταν η ελπίδα των ανθρώπων απέναντι στα στίφη των ανθρώπων της Ανατολής.

Πόσοι και πόσοι εχθροί δεν είχανε κινήσει να πάρουνε το κάστρο του Βασιλιά του παραμυθιού μας. Για χίλια ολόκληρα χρόνια όμως αυτό έμενε ασάλευτο στη θέση του και κρατούσε τη Δύναμη του.

Πολλές φορές είχαν κινήσει εχθροί να πάρουνε το κάστρο και άλλες τόσες είχαν γυρίσει ντροπιασμένοι στις μακρινές τους χώρες. Μα μια φορά δεν ήταν σαν τις άλλες. Ο εχθρός ήταν δυνατός, μυριάδες ο στρατός του και ο Βασιλιάς μας με λίγους γενναίους είχε απομείνει. Εξήντα μερόνυχτα ολάκερα ο πόλεμος κρατούσε και η Πόλη άπαρτη έμενε και ολόρθη. Ώσπου μια μέρα θλιβερή, μέρα φαρμακωμένη, η Πόλη έπεσε και οι βάρβαροι μολέψανε τα ιερά της, πήραν τα πλούτη της, σφάξανε νέους, παιδιά και γέρους. Είπαν ακόμη πως σκοτώσανε το Βασιλιά του κάστρου Κωνσταντίνο, μα αυτό είναι ψέμα… Ήμουν εκεί στην Πύλη που την λεν του Ρωμανού και είδα, είδα το Βασιλιά να σφάζει τους εχθρούς με το σπαθί του και έλαμπε και ήταν όλος μια φωτιά που γύρω-γύρω του φεγγοβολούσε λες ο τόπος. Τα χέρια του έσταζαν αίμα. Στα στήθη του Χρυσός Δικέφαλος Αετός Στέμμα γεμάτος από κόκκινες αιμάτινες κουκίδες και λαμπερά πετράδια.

Το μέτωπο του ήταν καθάριο και ήρεμος σαν που αρμόζει σε Θεό όπου μοιράζει Δίκιο μου’ μοιάζε. Τα πόδια του πατάγανε βαριά τη γη, πέτρινοι πύργοι όμοια, σαν να ‘τανε σαραντάπηχος Ακρίτας.

Ξάφνου τον ζώσανε εχθροί πολλοί κι όλοι πιστέψαμε ότι το τέλος είχε πια σιμώσει. Και εκεί όπου ο καθένας μας πάσχιζε στο Βασιλιά κοντά για να βρεθεί, άνοιξαν ξάφνου οι ουρανοί και ο Βασιλιάς από τα μάτια μας εχάθη.

Είπαν οι βάρβαροι πως σκότωσαν το Βασιλιά του Κάστρου Κωνσταντίνο, μα αυτό είναι ψέμα. Το ξέρω, το είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Κάτω από τη Χρυσόπορτα της Πόλης του κοιμάται και προσμένει… Και κάθε που ο Ήλιος γέρνει προς τη Δύση ξυπνά και το σπαθί τροχίζει, τροχίζει το σπαθί του και λέει κάθε νυχτιά το ίδιο τραγούδι:

«Ακολουθείστε με αλαφροΐσκιωτοι.
Πυκνώστε τις φάλαγγες μου εσείς οι ονειροπαρμένοι.
Είμαι το πνεύμα μιας Αυτοκρατορίας όπου ποτέ της δεν εχάθη. Σαλπίσατε Βιγλάτορες τον ερχομό μου τα Λάβαρα ψηλά αποκρισάριοι έρχομαι εκδικητής και τιμωρός».

Και το τραγούδι ακούγεται αχός σε όλη τη χώρα, όλες τις νύχτες, της μεγάλης νύχτας της πατρίδας. Σαλεύουνε στα ξεχασμένα κάστρα οι σκιές, βογκά το αίμα στις στοιχειωμένες πολιτείες, στο Μυστρά, , στον Βόσπορο, στου Ρωμανού την Πύλη, και το τραγούδι δε σιγά, το ψιθυρίζουν κύματα στα γαλανά ακρογιάλια, Αετοί και κεραυνοί στα κορφοβούνια, στις νερομάνες και στους ποταμούς Νεράιδες.

«Ακολουθείστε με αλαφροΐσκιωτοι έρχομαι εκδικητής και τιμωρός».

Ν.Γ.ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ- ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΜΑΪΟΣ 1986