Μάχη πολιτική μέσα από ένα κελί με την γραφίδα, η μάχη της ΜΝΗΜΗΣ

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ – ΕΚΔΟΣΗ 2021: ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΟΜΟΚΟΥ “Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη”…

“Ιουλίου 19 του 2021, ώρα 14.30, Τρίτο Πρόγραμμα και ακούγοντας το Βραμδεμβούργιο κονσέρτο αριθμός 5 του Μπαχ αρχίζω την συγγραφή ενός ακόμη κειμένου μέσα σε ένα κελί των φυλακών Δομοκού, έχοντας σαν… γραφείο ένα τραπέζι πλαστικό, από αυτά που πωλούν στις γειτονιές περιφερόμενοι και… πένα μου ένας στυλός Μπικ.

Έγραψα μέχρι τώρα στις σχεδόν τριακόσιες ημέρες, που είμαι στην φυλακή τέσσερα βιβλία μικρά ή μεγάλα δεν έχει σημασία και σίγουρα δεν είναι ο αριθμός των σελίδων, αυτός ο οποίος καθορίζει εάν ένα βιβλίο είναι μικρό ή μεγάλο.Συνεχίζω να μάχομαι με την γραφίδα μου, διεκδικώντας το δικαίωμά μου στην Αλήθεια, την Δικαιοσύνη, η οποία στην περίπτωσή μου στις 7 Οκτωβρίου του 2020 είχε την μορφή ενός χυδαίου οχλοκρατικού “happening” με πρωταγωνιστές τους μπολσεβίκους και τους χρυσοκάνθαρους των πουλημένων στους ολιγάρχες ΜΜΕ. Σε αυτό το συμβάν έξω από το Εφετείο συμμετείχαν εκπρόσωποι όλων των κομμάτων και της ΝΔ βεβαίως.

Τέσσερα βιβλία μέχρι τώρα και… σιωπή(!) από εχθρούς και “φίλους”. Κάποτε έπαιρναν ένα κομμάτι από μία φράση μου, μία λέξη μου, μία κίνηση του χεριού μου και την έκαναν θέμα στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, χτύπημα πρωτοσέλιδο στις κατακίτρινες φυλλάδες τους. Τώρα σιωπή… Τώρα η σιωπή γι’αυτούς είναι χρυσός γιατί αυτό που πρέπει να γίνει, αυτό που επιδιώκουν είναι να ξεχαστώ, να σβηστεί κάθε μνήμη μου, επιβάλλεται η “ΜΝΗΜΗ ΘΑΝΑΤΟΥ”. Εάν είχα πεθάνει θα έσβηναν ακόμη και το όνομά μου από την ταφόπλακα. Πάλι καλά… Σε άλλους σκόρπισαν τις στάχτες τους σε υπονόμους και ρυπαρά ρυάκια αποβλήτων. Όσο αναπνέω θα συνεχίσω να δίνω την μάχη της ΜΝΗΜΗΣ για πολλούς ή λίγους δεν έχει σημασία, ποτέ μου δεν μέτρησα τις Αξίες με αριθμούς.
Για πολλούς ή λίγους δεν έχει σημασία, αφού ίσως να ανήκω σε αυτούς που όπως λέει ο ποιητής είναι πλέον “Από Θεούς και ανθρώπους μισημένοι, σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί…”. Θα συνεχίσω να γράφω ακόμη και εάν ένας μόνο διαβάζει τα κείμενά μου, ένας τα νοιώθει, ακόμη και εάν αυτός δεν έχει ακόμη γεννηθεί. Όλα αυτά γιατί εξ ίσου σημαντικός με τον πόλεμο της πολιτικής είναι ο πόλεμος της μνήμης.

Στις ατέλειωτες ώρες της αιχμαλωσίας μου μέσα στα πλαίσια του“εξοστρακισμού” μου στις φυλακές Δομοκού διαβάζω βιβλία πολλά. Σε αυτό για να είμαι ειλικρινής δεν άλλαξε και πολύ τις συνήθειές μου η απόφαση κράτους και παρακράτους, η οποία με έφερε σε ένα κελί.

Ανάμεσα σε αυτά και το θαυμάσιο και αποκαλυπτικό βιβλίο του PATRICK RADDEN KEEFE “ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΛΕΞΗ – Βία και προδοσία στη Βόρεια Ιρλανδία – Η κρυφή ιστορία του ΙRA” (Μετάφραση: Κώστας Πανσέληνος – ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ). Πριν την παράθεση του κειμένου παρατίθεται στο βιβλίο η ρήση: “Όλοι οι πόλεμοι διεξάγονται δύο φορές, την πρώτη φορά στο πεδίο της μάχης και τη δεύτερη στη μνήμη” VIET THANH NGUYEN. Και πράγματι έτσι είναι και το ζήσαμε αυτό πρόσφατα στην Πατρίδα μας με τις εκδηλώσεις δήθεν τιμής και μνήμης για τα 200 χρόνια του 1821.

Εκδηλώσεις στις οποίες εθνικοί ολετήρες και πρωταγωνιστές του διχασμού και κήρυκες της ξενοκρατίας (όπως ο Μαυροκορδάτος), της ξενοκρατίας η οποία κρατάει μέχρι τις ημέρες μας, αναδεικνύονται και παρουσιάζονται σαν ήρωες και πρωτοπόροι της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Δύο φορές, λοιπόν, γίνεται ένας πόλεμος. Την πρώτη φορά στο πεδίο της όποιας μάχης, μάχης στρατιωτικής ή πολιτικής, αφού η πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο από την συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα (Κλαούζεβιτς). Ο πόλεμος ο πολιτικός της Χρυσής Αυγής για εμένα δεν έχει τελειώσει και μόνο το μέλλον θα δείξει εάν έχω δίκιο ή άδικο. Αυτό, το οποίο είναι δεδομένο, είναι ότι ήδη έχει αρχίσει ο πόλεμος της “μνήμης”. Δεκάδες βιβλία, κινηματογραφικές ταινίες, χιλιάδες δημοσιεύματα σε Ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ και βεβαίως ατελείωτες ώρες τηλεοπτικού χρόνου έχει διαθέσει ο εχθρός, το Σύστημα, προκειμένου να κερδίσει τον “πόλεμο της Μνήμης” κατά της Χρυσής Αυγής. Ποταμός ψευδών, συκοφαντίες πρωτοφανείς και πλήρης απαξίωση του προσώπου μου και σιωπή. Και δεν είναι μόνον οι δυνάμεις του κατεστημένου, τα “τεθωρακισμένα” της παγκοσμιοποίησης, που κτυπούν ανελέητα το Κίνημά μας, είναι και οι… πελταστές και ακροβολιστές από φίλιες υποτίθεται δυνάμεις (“εθνικοπατριωτικές”) μέχρι και πρώην συναγωνιστές, οι οποίοι με θέρμη συμμετέχουν στον πόλεμο της μνήμης, προκειμένου να επιβάλλουν και να παγιώσουν το ψεύδος ότι η Χρυσή Αυγή ήταν ένα τίποτε και εγώ προσωπικά… ανύπαρκτος, και ότι απλά κατά τύχη(!) βρέθηκα στην θέση που ήμουν, ότι ήμουν ένα… φάντασμα, ότι δεν υπήρχα και επίσης πως ό,τι έκανα ήταν πάντα ένα λάθος.

Μάχη πολιτική μέσα από το κελί μίας φυλακής είναι πράγματι δύσκολο να δώσω, θα δώσω όμως με ό,τι μέσον διαθέτω, με την γραφίδα μου την μάχη της ΜΝΗΜΗΣ, θα πω την Αλήθεια ενάντια στα ψέματα εχθρών και “φίλων” έστω για το μέλλον, γι’ αυτούς τους ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΥΣ (“Ω διαλεχτοί και ώ εκλεκτοί και αρίφνητοι, ΑΥΡΙΟ ΙΣΩΣ, ειν ́ εδώ πέρα μιά αλήθεια που την κτυπά το μίσος… Κ. Παλαμάς), γι’ αυτούς που σε ένα υπέρλαμπρο μέλλον θα αποφασίσουν να αντισταθούν στον ζόφο και το σκοτάδι και θα αναζητήσουν την Αλήθεια για το τι υπήρξε η Χρυσή Αυγή πέρα από τα παραμύθια και την προπαγάνδα ενός ολόκληρου καθεστώτος.”

Ο Λένιν, ο Τρότσκι, το ΚΚΕ και η προδοσία του 1922 – Από το βιβλίο του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου “1922 ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ”

“Για την Μικρασιατική καταστροφή με υπερηφάνεια δηλώνουν οι κομμουνιστές ότι είχαν συμμετοχή. Και όμως δεν ακούστηκε λέξη για την μεγάλη προδοσία στην Ελλάδα του 2022, που έχει καταντήσει το τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης.”

23 Απριλίου του 1920 στην Άγκυρα συνεδρίασε η μεγάλη εθνοσυνέλευση της Τουρκίας και σχηματίστηκε η πρώτη κυβέρνηση του Κεμάλ. Μία από τις πρώτες του ενέργειες ήταν να στείλει επιστολή στον Λένιν ζητώντας διπλωματικές σχέσεις και στρατιωτική και οικονομική βοήθεια. Ο Υπουργός Εξωτερικών των μπολσεβίκων Τσιτσέριν απαντούσε ως εξής:

“Η Σοβιετική κυβέρνηση δίνει χέρι φιλίας σε όλους τους λαούς του κόσμου πιστή στην αρχή του δικαιώματος της αυτοδιαθέσεως”.

Δήλωση έκανε και ο Λένιν, στην οποία τόνιζε:

“Ο Μουσταφά Κεμάλ φαίνεται ότι είναι υπέροχος οργανωτής και έξυπνος και με την επανάστασή του τα έβαλε με τους ιμπεριαλιστές επιδρομείς. Ο λαός πιστεύει σε αυτόν. Είναι ανάγκη να βοηθηθεί και αυτό είναι σημαντική βοήθεια προς τους Τούρκους εργάτες και αγρότες.”

Όταν λίγους μήνες μετά υπεγράφη η Συνθήκη των Σεβρών το ΣΕΚΕ – ΚΚΕ με προκήρυξή του κατήγγειλε την συνθήκη τονίζοντας:

“Σύντροφοι προλετάριοι η κυβερνώσα αστική τάξις επωφελείται της υπογραφής της ειρήνης με την Τουρκία δια να παρασύρει τας εργαζόμενας λαϊκάς μάζας εις σωβινιστικάς και πατριωτικάς εορτάς με το πρόσχημα της απελευθερώσεως των υποδούλων αδελφών”.

Τον Οκτώβριο του 1920 η προεκλογική συγκέντρωση του κομμουνιστικού κόμματος στην Αθήνα μετετράπη σε διαδήλωση με το σύνθημα “Κάτω ο πόλεμος”. Ταυτόχρονα κυκλοφορεί στο μέτωπο προκήρυξη προς τους οπλίτες και συλλαμβάνεται ο κομμουνιστής Παντελής Πουλιόπουλος με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Σε όλη την διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας, οι κομμουνιστές ήταν η πέμπτη φάλαγγα και καλούσαν τους στρατιώτες σε λιποταξία ενώ ο Λένιν την ίδια ώρα που οι Ρώσσοι πέθαιναν από την πείνα έδινε 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό στον σφαγέα του Μικρασιατικού Ελληνισμού Κεμάλ Αττατούρκ.

Οι κομμουνιστές της Ελλάδος σε επίσημα κείμενά τους υπερηφανεύονται ότι επεδίωξαν την «αστικοτσιφλικάδικη ήττα της Ελλάδος στην Μικρά Ασία». Ο λόγος για τον οποίον οι μπολσεβίκοι τάχθηκαν κατ’ ουσίαν στο πλευρό του Κεμάλ, ήταν η απόφαση του Λένιν να στηρίξει με κάθε τρόπο τους νεότουρκους…

…Ας δούμε με την γλώσσα των αριθμών το πολεμικό υλικό που έδωσε η Σοβιετική Ένωση στον Κεμάλ το κρίσιμο έτος 1921 μέχρι τον Μάρτιο, πριν δηλαδή από την ελληνική επίθε- ση για κατάληψη της Αγκύρας. Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο 1921 παρελήφθησαν από τα στρατεύματα του Κεμάλ χίλιες βόμβες, 4.000 χειροβομβίδες και 4.000 εγκαιροφλεγείς σφαίρες. Τον Μάρτιο του 1921 οι σοβιετικοί έδωσαν στον Κεμάλ 33.000 τυφέκια, 58 εκατομμύρια φυσίγγια, 300 πολυβόλα, 54 κανόνια, 130.000 οβίδες και άλλες μεγάλες ποσότητες πολεμικού υλικού. Στις 23 Μαρτίου απέστειλε επίσης δωρεάν για τις ανάγκες του Κεμαλικού στρατού 30 δεξαμενές με πετρέλαιο, δυο δεξαμενές βενζίνης και 8 δεξαμενές κηροζίνης. Όλοι γνωρίζουμε ότι στη μεγάλη ελληνική επίθεση του 1921 ο ελληνικός στρατός είχε μεγάλες ελλείψεις πολεμικού υλικού, ενώ ο στρατός του Κεμάλ αφθονία. Κι όμως κάποιοι σήμερα, κάποιοι μαρξιστογενείς έχουν το θράσος να μιλούν για την γενοκτονία των Ποντίων, μία γενοκτονία που υπήρξε κυρίως έργο και αποτέλεσμα της ενισχύσεως του Κεμάλ από τους κομμουνιστές.

Οι μπολσεβίκοι δεν μετανόησαν ποτέ για την γραμμή τους, γραμμή προδοτική και αντεθνική. Χρόνια μετά (το 1935) την καταστροφή έγραφε ο Ζαχαριάδης στον Ριζοσπάστη:

«Αν δεν νικιόμασταν στη Μικρασία, η Τουρκία θα ήταν σήμερα πεθαμένη και εμείς Μεγάλη Ελλάδα. Τη “λευτεριά” μας θα τη στηρίζαμε στην υποδούλωση του τουρκικού λαού. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούομε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μ. Ασία πήγε όχι σαν εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των Εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγαινε εκεί όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στον τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο. Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία, μα και την επιδιώξαμε».

Για την Μικρασιατική καταστροφή με υπερηφάνεια δηλώνουν οι κομμουνιστές ότι είχαν συμμετοχή. Και όμως δεν ακούστηκε λέξη για την μεγάλη προδοσία στην Ελλάδα του 2022, που έχει καταντήσει το τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης.

"Πως φτάσαμε εδώ;"

 

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ “Ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΥΚΝΟΣ”

Πως φτάσαμε εδώ; Η εφιαλτική πραγματικότητα του καιρού μας είναι η μοιραία απόληξη κάθε “νεωτερικότητας”. Όλα άρχισαν με τις μηχανές, που έγιναν όχι για την ευημερία των λαών, αλλά για να κερδίζουν περισσότερα οι έμποροι του χρήματος. Αυτής της “νεωτερικότητας” κατάληξη είναι μέσα από τον Κρόμβελ, τους πουριτανούς, τους Γιακωβίνους και τους κομμουνάριους, μέσα και από μπολσεβικισμό και φιλελευθερισμό, μέσα από όλα αυτά και μετά την κατάρρευση ενός ψευδούς δυϊσμού, την οποία κατάρρευση την οποία έφερε στο φως η πτώση των Σοβιέτ στα 1990. Από τότε άρχισε η επέλαση της παγκοσμιοποίησης στο όνομα ενός απόλυτου φιλελευθερισμού. Μη γελιέστε, όμως, η παγκοσμιοποίηση είναι φιλελευθερισμός, αλλά ταυτόχρονα είναι και ο μπολσεβικισμός του 21ου αιώνος. Γράφει γι’ αυτό ακριβώς ο αείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης:
“Συχνότατα λησμονείται ότι ο μαρξιστικός οικονομισμός συνιστά άμεσον απότοκο και άμεση κληρονομιά του φιλελευθερισμού, ο οποίος πρώτος στην ιστορία προέταξε με απόλυτο τρόπο την οικονομική δραστηριότητα…”. (ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ – ΠΡΟΛΟΓΟΣ). 

Σήμερα μαρξιστές και φιλελεύθεροι ακολουθούν σε πλήρη σύμπνοια ένα παγκόσμιο οικονομικό όραμα, όραμα γι’ αυτούς και εφιάλτης για τις Πατρίδες, τα Έθνη, τους Λαούς. Φυσική στον καιρό μας η συμπόρευσή τους, όμως αυτό φαινότανε παράλογο στα χρόνια του μεταπολέμου πριν την πτώση των Σοβιέτ, στα χρόνια του λεγόμενου “ψυχρού πολέμου” από το 1945 ως το 1990. Τότε έπρεπε οι μεν μπολσεβίκοι να θεωρούν ως απόλυτο κακό τον φιλελευθερισμό. Πόσο το πίστευαν αυτό το βλέπουμε στην κομμουνιστική Κίνα του 21ου αιώνος, την πιο σκληρή σήμερα καπιταλιστική χώρα του κόσμου. Από την πλευρά τους οι φιλελεύθεροι του αντισοβιετικού μπλοκ έπρεπε να υψώσουν τείχη ενάντια στον κομμουνισμό και χρησιμοποίησαν γι’ αυτό και Αξίες και Ιδέες ΕΘΝΙΚΕΣ, τις οποίες, όμως λησμόνησαν μετά την πτώση της μητροπόλεως του μπολσεβικισμού. Παρίσταναν δηλαδή οι φιλελεύθεροι τους Ιδεαλιστές και τους πιστούς του Έθνους μόνο και μόνον για να αντιπαρατεθούν με τους μαρξιστές και όχι γιατί το πίστευαν και αυτό αποδείχθηκε μετά την Περεστρόικα. Διαβάζουμε επί του θέματος:
“Την εποχή του Ψυχρού Πολέμου οι “φιλελεύθεροι” αντίπαλοι του μαρξισμού ήσαν υποχρεωμένοι να πολεμούν τον “υλισμό” υπογραμμίζοντας τους “πνευματικούς”, “πολιτικούς”, “εθνικούς” και λοιπούς μη οικονομικούς παράγοντες. Σήμερα, όμως, ο δυτικός καπιταλιστικός φιλελευθερισμός δεν χρειάζεται ν’ ασκεί ιδεολογική πολεμική απ’ αυτήν τη σκοπιά, και μπορεί να δείχνει απροκάλυπτα – ενίοτε και αδιάντροπα – το οικονομιστικό του πρόσωπο, ιεραρχώντας με οικονομιστικά κριτήρια όχι μόνο τους ιστορικούς παράγοντες, αλλά και τις ίδιες τις “πνευματικές αξίες””. Π. ΚΟΝΔΥΛΗΣ
Ιδού, λοιπόν, ο λόγος για τον οποίον εγκατέλειψαν οι “δεξιοί” φιλελεύθεροι της Δύσεως τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, που ποτέ τους δεν πίστευαν, για Εθνικά Ιδανικά, Πατρίδα, Ιστορία και Σημαία. Μοναδικός τους θεός το χρήμα! Ιδού και ο λόγος για τον οποίον οι επαγγελματίες “εθνικόφρονες” στην Ελλάδα της “μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης” ξέχασαν το “Πατρίς – 

Θρησκεία – Οικογένεια” και μιλάνε σήμερα για ανάπτυξη (κατά προτίμησιν πράσινη), για δικαιώματα ΛΟΑΤΚΙ, για “διαφορετικότητα” και για τους Αφρικανούς και Ασιάτες λαθρομετανάστες, που θέλουν να τους κάνουν… “Έλληνες”! Οι μάσκες πέσανε και φάνηκε ξεκάθαρα ότι ο φιλελευθερισμός της εποχής της “πολιτικής ορθότητας” είναι εχθρός του Έθνους.

Πριν την Χρυσή Αυγή

 

Κάποιοι έγιναν γνωστοί με την Χρυσή Αυγή, όμως η Χρυσή Αυγή έγινε γνωστή από την Εθνικιστική δράση μου πριν ακόμη την ίδρυσή της. ΔΙΑΒΑΣΤΕ από το βιβλίο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου “Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ”:

“Πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες από το 1976 σε ηλικία 19 ετών. Πολύ πριν υπάρξει η Χρυσή Αυγή και αυτοί που έγιναν νοματαίοι με την Χρυσή Αυγή. 1979 δίκη στην Σανταρόζα με τον Εισαγγελέα να προτείνει αθώωση και το δικαστήριο να με στέλνει φυλακή. Ενηλικίωση μέσα στην φυλακή. Στις φυλακές Κορυδαλλού. Οι “συναγωνιστές” εξαφανίζονται… συνηθισμένο το βουνό στα χιόνια. Η Ν.Δ. τελειώνει και έρχεται το ΠΑΣΟΚ. 1979 ελεύθερος. 

Όλα αυτά συνέβαιναν το 1978, πολλά χρόνια πριν γίνει γνωστή η Χρυσή Αυγή, πριν ακόμη καν ιδρυθεί η Χρυσή Αυγή, η οποία ήταν άγνωστη. Όμως δεν ήμουν άγνωστος εγώ. Την πρώτη φορά στα τέλη του 1976 με την προφυλάκισή μου για τα επεισόδια στην κηδεία του Αστυνόμου Μάλλιου και την δεύτερη τον Ιούλιο του 1978 με την σύλληψή μου σαν “τρομοκράτη” είχα περίοπτη θέση στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, οι οποίες ήσαν οι πλέον μαζικές πηγές ενημερώσεως εκείνης της εποχής, εποχής κατά την οποίαν δεν υπήρχε ούτε διαδίκτυο, ούτε η λεγόμενη “ελεύθερη” τηλεόραση και ραδιοφωνία των νταβατζήδων. Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, λοιπόν, από κάποιους εμπαθείς “ευεργετηθέντες αχαρίστους” δεν έγινα εγώ γνωστός με την Χρυσή Αυγή, όπως αυτοί χωρίς εξαίρεση, αλλά η Χρυσή Αυγή από εμένα. 

Έχει φθάσει ο Ιανουαρίους του 1979 και περιμένουμε την δίκη μας στην οδό Σανταρόζα. Εν τω μεταξύ οι βόμβες συνεχίζονται και συλλαμβάνονται δέκα περίπου άτομα με όπλα και εκρηκτικά, ενώ καταζητούνται και επικηρύσσονται τρία άτομα. Υπάρχουν και καταθέσεις από τους συλληφθέντες, οι οποίες ενοχοποιούν συγκρατούμενούς τους, ενώ προκύπτει σαφώς ότι είχε γίνει διείσδυση ανθρώπων των μυστικών υπηρεσιών ανάμεσά τους. Η νέα αυτή εξέλιξη οδηγεί σε κατάρρευση των κατηγοριών εναντίον μας και οδηγεί σε αναβολή της δίκης μας. 

Αντί να κάνει το αυτονόητο η δικαιοσύνη και να μας απαλλάξει από τις κατηγορίες και να αφεθούμε ελεύθεροι συνεχίζει κανονικά να μας κατηγορεί για πράξεις για τις οποίες έχει ήδη συλλάβει άλλους με στοιχεία και τεκμήρια. Τεκμήρια για την ενοχή μου δεν υπάρχουν. Δεν βρέθηκαν στην κατοικία μου ούτε όπλα, ούτε εκρηκτικά, ούτε οι περίφημοι ηλεκτρικοί πυροκροτητές για τους οποίους είχε καταθέσει ένας από τις συγκατηγορουμένους μου, ο οποίος ΑΜΕΣΩΣ στον Ανακριτή είχε αναιρέσει την κατάθεσή του και είχε πει ότι ήταν προϊόν πιέσεως και εκβιασμού από την αστυνομία. Η δίκη γίνεται δύο μήνες μετά και δεν προκύπτει σε αυτήν ουδέν επιβαρυντικό στοιχείο για εμένα. Ο Εισαγγελέας, συγχωρεμένος σήμερα Παπαδάκης το όνομά του, προτείνει την αθώωση μου. Το δικαστήριο αποσύρεται για να αποφασίσει και για μία τόσο απλή υπόθεση συνεδριάζει έξι ολόκληρες ώρες. Όπως μάθαμε αργότερα έπεσαν τηλέφωνα, τηλέφωνα που ήταν εντολές, από υπουργούς της κυβερνήσεως. Τελικά από τους τέσσερις κατηγορουμένους που ήμασταν οι δύο αθωώνονται, ο ένας καταδικάζεται σε ποινή δώδεκα μηνών, η οποία είναι εξαγοράσιμη και εγώ σε δεκατρείς μήνες φυλακή, ποινή ΜΗ ΕΞΑΓΟΡΑΣΙΜΗ! Από όλη αυτήν την υπόθεση δηλαδή, από έντεκα κατηγορούμενος, ΜΟΝΟ ένας πηγαίνει στην φυλακή και αυτός είμαι εγώ. Και όμως τα επόμενα χρόνια βρέθηκαν άνθρωποι που με κατηγόρησαν, εμένα τον μοναδικό που πήγα φυλακή γιατί ήθελαν να με τσακίσουν και να με κάνουν να σιωπήσω, ότι εγώ έφταιγα για την δίωξη και αυτό ενώ υπήρχαν οι καταθέσεις με τις υπογραφές, που με κατηγορούσαν. Έχω γνωρίσει, λοιπόν, εδώ και πολλά χρόνια και τον φθόνο και την παλιανθρωπιά και την αχαριστία και την συκοφαντία. Είναι η μοίρα κάθε μαχητή, που θέλει να μείνει αγνός και πιστός στην Σημαία του να δεχθεί όλη αυτήν την ρυπαρή και ύπουλη επίθεση. 

Επιστροφή στον Κορυδαλλό, λοιπόν, μόνον εγώ, μόνο για εμένα. Ήθελαν να μου δώσουν ένα μάθημα, ήθελαν “να συμμορφωθώ προς τα υποδείξεις τους”, αλλά δεν τα κατάφεραν. Στις 16 Δεκεμβρίου του 1978 συμπλήρωσα τα 21 μου έτη. 

Ενηλικιωνόμουν σύμφωνα με τα τότε κρατούντα και ενηλικιώθηκα μέσα στο κελί μίας φυλακής. Και έπρεπε να περάσουν σαράντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια για να συμπληρώσω τα εξηνταπέντε μου χρόνια πάλι φυλακισμένος. Μην ακούτε, όμως, τι λένε οι “κακοί”… φασίστες(!) και να ξέρετε ότι η δημοκρατία ποτέ δεν εκδικείται! Έτσι λένε… Και λένε ψέματα! Και άφησε εμένα και τα σχεδόν πεντακόσια (500!) χρόνια φυλακής, που τιμώρησε η “δικαιοσύνη” όσους συμμετείχαν (έτσι λένε χωρίς κανένα στοιχείο!) σε ένα έγκλημα, το οποίο έγινε σε έναν τόπο στον οποίο το θύμα ευρέθη τυχαία και έγινε μία παρεξήγηση χωρίς πολιτικό περιεχόμενο. Που ήξεραν όλα αυτά οι 18 βουλευτές της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι καταδικάστηκαν; Πως γνώριζαν που θα πάει ποιος εκείνο το βράδυ σε έναν Ευρωπαϊκό αγώνα του Ολυμπιακού για να οργανώσουν δήθεν ένα έγκλημα; Και εάν η Χρυσή Αυγή ήταν όπως μας καταδίκασαν “εγκληματική οργάνωση” γιατί επί τόσα χρόνια δεν είχε γίνει τίποτε αλλού στην Ελλάδα, όπου υπήρχαν περισσότερα από 100 γραφεία της; Επιστρέφω όμως στον Κορυδαλλό του 1978 πριν 44 χρόνια σε ένα κελί της “δημοκρατίας” τους… 

Κυκλοφορεί η νέα ποιητική συλλογή με τίτλο “Κίονες και Αίμα – Στο Φως του Αποσπερίτη”, του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου

 

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ

Στις Πίνδου τα τραχιά βουνά
ανάμεσα σε βράχια σκληρά και χιόνια
Έλληνας Στρατιώτης προς τα ουράνια κοιτά
και με πάθος προσεύχεται ευλαβικά.

Χιλιάδες χρόνια πριν στον Μαραθώνα
και μέσα από τα κύματα στην Σαλαμίνα
μία μορφή με δόρυ τα πλοία παραστέκει
και δίπλα τους γενναία πολεμά.

Είναι της Ιωνικής Μητρόπολης η Σεβαστή Θεά
των Αθηναίων η Βασίλισσα η Αθηνά,
που στέκεται ακοίμητος του Έθνους μας φρουρός
και των βαρβάρων σκληρός τιμωρός.

Χιλιάδες χρόνια έχουν περάσει από τότε
και εκεί στα όρη τα άγρια των Σελλών
στης Πίνδου τις κορφές τις αψηλές
Έλληνες πολεμάνε τους κατακτητές.

Και σαν από θαύμα στρατιώτης νιος
στα ουράνια ψηλά θωρεί μεσ’ την αστροφεγγιά
και βλέπει με πίστη και ζεστή καρδιά
να τονε παραστέκει Στρατηγός Υπέρμαχος η Παναγιά.

Aπόσπασμα από τα προλεγόμενα του βιβλίου: “Χώρισα τα κείμενα αυτά, που αν θέλετε τα λέτε ποιήματα, σε τέσσερα τμήματα. Το πρώτο αφορά την Αρχαία Ελλάδα, το Αιώνιο Ιδανικό, της οποίας η σημερινή Ελλάδα αποτελεί γνήσια συνέχεια, αλλά και θλιβερό απομεινάρι. Το δεύτερο μέρος αφορά την δίωξή μου την πολιτική, την οποία με σοφιστείες και χωρίς στοιχεία την μετέτρεψαν σε ποινική και φυσικά την πολιτική σκευωρία κατά της Χρυσής Αυγής, του πρωτοπόρου σε παγκόσμιο επίπεδο στον μεταπόλεμο Εθνικιστικού Κινήματος. Το τρίτο μέρος είναι αφιερωμένο στις ρίζες μου, στην Αγαπημένη μου Μάνη, η οποία έπαιξε ρόλο καθοριστικό στην διαμόρφωση του χαρακτήρα μου. Τέλος υπάρχουν και στίχοι εμπνευσμένοι από την αθάνατη Ελληνική Ιστορία για μορφές ξεχωριστές, ήρωες και ημίθεους από την εποχή της Γραμμικής Β ́ και των Μυκηνών μέχρι την Επανάσταση του 1821 και τους νεώτερους ακόμη χρόνους.

Ν.Γ. Μιχαλολιάκος – ΙΟΥΛΙΟΣ 2023″

Κυκλοφορεί η νέα ποιητική συλλογή με τίτλο “Κίονες και Αίμα – Στο Φως του Αποσπερίτη”, του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου, την οποία μπορείτε να προμηθευτείτε με ένα απλό τηλεφώνημα στο 6942416220 ή μέσω email koinonikosethnikismos@gmail.com.

“21ος αιών - Πατρίδα ή Χάος”

“Πολλά τα ψέματα και το πιο μεγάλο από όλα αυτά η αντίληψη που καλλιεργήθηκε για διακόσια σχεδόν χρόνια ότι η Ελλάς οφείλει να είναι στο πλευρό της μεγάλης ναυτικής δυνάμεως, που κυριαρχεί στην Μεσόγειο, προκειμένου να έχει εξασφαλισμένη την ανεξαρτησία της.  Μια τέτοια αντίληψη της Ιστορίας είναι σαφές ότι είναι αντίληψη ΥΠΟΤΑΓΗΣ γιατί η Ελλάς είναι εύκολο κανείς να διαπιστώσει και με μια απλή ματιά στον χάρτη ότι είναι μια χώρα ναυτική και η θάλασσα είναι ο χώρος, που περισσότερο προσφέρεται για να της δώσει δύναμη και κυριαρχία και να την καταστήσει μεγάλο κράτος. Ακόμη, από την μελέτη της Ιστορίας προκύπτει ότι όποτε η Ελλάς, είτε στην Αρχαιότητα, είτε στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας παραμέλησε την ναυτική της ισχύ, γνώρισε στην συνέχεια τον όλεθρο και την καταστροφή.”

- Από το βιβλίο του Ν.Γ. Μιχαλολιάκου “21ος αιών - Πατρίδα ή Χάος”

1922 ΑΛΗΘΕΙΕΣ και ΨΕΜΑΤΑ

Εκατό χρόνια συμπληρώθηκαν εφέτος από την Μικρασιατική καταστροφή και ουδεμία αναφορά έγινε στην μεγάλη προδοσία των κομμουνιστών, την σημαντική αυτή ιστορική περίοδο. Κανείς δεν λέει λέξη στο τέλος θα τους αγιοποιήσουν ακόμη και για τα εγκλήματα που έχουν κάνει εις βάρος της Ελλάδος. Αυτοί δεν είναι ποτέ προδότες ακόμη και όταν προδίδουν! Προδότες είμαστε εμείς οι Χρυσαυγίτες γιατί είμαστε λέει “ναζιστές” και οι Γερμανοί πολέμησαν κατά της Ελλάδος! Μόνο που συμβαίνουν δύο πράγματα. Εμείς γεννηθήκαμε πολύ μετά τον πόλεμο αυτόν αφ’ ενός, αφ’ έτερου οι Έλληνες “ναζιστές” του Μεταξά, της 4ης Αυγούστου, πολέμησαν τους Γερμανούς. Αυτοί όμως τότε ήταν υπέρ του σφαγέα των Ελλήνων του Κεμάλ. Σας παραθέτω ένα απόσπασμα από βιβλίο που κυκλοφορεί και το οποίο λέει τις αλήθειες, που δεν λέγονται για την Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή.

Ο Λένιν, ο Τρότσκι, το ΚΚΕ και η προδοσία του 1922 

23 Απριλίου του 1920 στην Άγκυρα συνεδρίασε η μεγάλη εθνοσυνέλευση της Τουρκίας και σχηματίστηκε η πρώτη κυβέρνηση του Κεμάλ. Μία από τις πρώτες του ενέργειες ήταν να στείλει επιστολή στον Λένιν ζητώντας διπλωματικές σχέσεις και στρατιωτική και οικονομική βοήθεια. Ο Υπουργός Εξωτερικών των μπολσεβίκων Τσιτσέριν απαντούσε ως εξής: 

“Η Σοβιετική κυβέρνηση δίνει χέρι φιλίας σε όλους τους λαούς του κόσμου πιστή στην αρχή του δικαιώματος της αυτοδιαθέσεως”. 

Δήλωση έκανε και ο Λένιν, στην οποία τόνιζε: 

“Ο Μουσταφά Κεμάλ φαίνεται ότι είναι υπέροχος οργανωτής και έξυπνος και με την επανάστασή του τα έβαλε με τους ιμπεριαλιστές επιδρομείς. Ο λαός πιστεύει σε αυτόν. Είναι ανάγκη να βοηθηθεί και αυτό είναι σημαντική βοήθεια προς τους Τούρκους εργάτες και αγρότες.” 

Όταν λίγους μήνες μετά υπεγράφη η Συνθήκη των Σεβρών το ΣΕΚΕ - ΚΚΕ με προκήρυξή του κατήγγειλε την συνθήκη τονίζοντας: 

“Σύντροφοι προλετάριοι η κυβερνώσα αστική τάξις επωφελείται της υπογραφής της ειρήνης με την Τουρκία δια να παρασύρει τας εργαζόμενας λαϊκάς μάζας εις σωβινιστικάς και πατριωτικάς εορτάς με το πρόσχημα της απελευθερώσεως των υποδούλων αδελφών”. 

Τον Οκτώβριο του 1920 η προεκλογική συγκέντρωση του κομμουνιστικού κόμματος στην Αθήνα μετετράπη σε διαδήλωση με το σύνθημα “Κάτω ο πόλεμος”. Ταυτόχρονα κυκλοφορεί στο μέτωπο προκήρυξη προς τους οπλίτες και συλλαμβάνεται ο κομμουνιστής Παντελής Πουλιόπουλος με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Σε όλη την διάρκεια της μικρασιατικής εκστρατείας, οι κομμουνιστές ήταν η πέμπτη φάλαγγα και καλούσαν τους στρατιώτες σε λιποταξία ενώ ο Λένιν την ίδια ώρα που οι Ρώσσοι πέθαιναν από την πείνα έδινε 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό στον σφαγέα του Μικρασιατικού Ελληνισμού Κεμάλ Αττατούρκ.

Οι κομμουνιστές της Ελλάδος σε επίσημα κείμενά τους υπερηφανεύονται ότι επεδίωξαν την «αστικοτσιφλικάδικη ήττα της Ελλάδος στην Μικρά Ασία». Ο λόγος για τον οποίον οι μπολσεβίκοι τάχθηκαν κατ’ ουσίαν στο πλευρό του Κεμάλ, ήταν η απόφαση του Λένιν να στηρίξει με κάθε τρόπο τους νεότουρκους… 

…Ας δούμε με την γλώσσα των αριθμών το πολεμικό υλικό που έδωσε η Σοβιετική Ένωση στον Κεμάλ το κρίσιμο έτος 1921 μέχρι τον Μάρτιο, πριν δηλαδή από την ελληνική επίθε- ση για κατάληψη της Αγκύρας. Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο 1921 παρελήφθησαν από τα στρατεύματα του Κεμάλ χίλιες βόμβες, 4.000 χειροβομβίδες και 4.000 εγκαιροφλεγείς σφαίρες. Τον Μάρτιο του 1921 οι σοβιετικοί έδωσαν στον Κεμάλ 33.000 τυφέκια, 58 εκατομμύρια φυσίγγια, 300 πολυβόλα, 54 κανόνια, 130.000 οβίδες και άλλες μεγάλες ποσότητες πολεμικού υλικού. Στις 23 Μαρτίου απέστειλε επίσης δωρεάν για τις ανάγκες του Κεμαλικού στρατού 30 δεξαμενές με πετρέλαιο, δυο δεξαμενές βενζίνης και 8 δεξαμενές κηροζίνης. Όλοι γνωρίζουμε ότι στη μεγάλη ελληνική επίθεση του 1921 ο ελληνικός στρατός είχε μεγάλες ελλείψεις πολεμικού υλικού, ενώ ο στρατός του Κεμάλ αφθονία. Κι όμως κάποιοι σήμερα, κάποιοι μαρξιστογενείς έχουν το θράσος να μιλούν για την γενοκτονία των Ποντίων, μία γενοκτονία που υπήρξε κυρίως έργο και αποτέλεσμα της ενισχύσεως του Κεμάλ από τους κομμουνιστές. 

Οι μπολσεβίκοι δεν μετανόησαν ποτέ για την γραμμή τους, γραμμή προδοτική και αντεθνική. Χρόνια μετά (το 1935) την καταστροφή έγραφε ο Ζαχαριάδης στον Ριζοσπάστη: 

«Αν δεν νικιόμασταν στη Μικρασία, η Τουρκία θα ήταν σήμερα πεθαμένη και εμείς Μεγάλη Ελλάδα. Τη “λευτεριά” μας θα τη στηρίζαμε στην υποδούλωση του τουρκικού λαού. Αυτό εμείς δεν το δεχόμαστε. Το αποκρούομε κατηγορηματικά. Η αστικοτσιφλικάδικη Ελλάδα στη Μ. Ασία πήγε όχι σαν εθνικός απελευθερωτής μα σαν ιμπεριαλιστική δύναμη, όργανο των Εγγλέζων μεγαλοκαρχαριών. Πήγαινε εκεί όχι μόνο για να διαιωνίσει την ξενική κυριαρχία πάνω στον τουρκικό λαό μα και να κάνει την Τουρκία αντισοβιετικό ορμητήριο. Γι’ αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία, μα και την επιδιώξαμε». 

Εκατό χρόνια συμπληρώνονται από την Μικρασιατική καταστροφή στην οποία με υπερηφάνεια δηλώνουν οι κομμουνιστές ότι είχαν συμμετοχή. Και όμως δεν θα ακουστεί λέξη στην Ελλάδα του 2022, που έχει καταντήσει το τελευταίο Σοβιέτ της Ευρώπης.

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΟΜΟΚΟΥ 2

 “Ελλάδα του 2022, το εθνικιστικό Κίνημα στην φυλακή, εξελίξεις να διαγράφονται σοβαρές παγκόσμιες και ένας νέος σκυλοκαβγάς στον ορίζοντα για το ποιος τελικά θα είναι ο διαχειριστής των ξένων στην Πατρίδα μας. Και η αιχμαλωσία συνεχίζεται… άδικα! Κάναμε ένα απόλυτα ΝΟΜΙΜΟ πολιτικό αγώνα, που δεν ταίριαζε όμως στα βρώμικα συμφέροντα του κατεστημένου. Είμαστε φυλακή γιατί δεν θελήσαμε να είμαστε με κανέναν από τους μαστροπούς που εκπορνεύουν τα Ιερά και τα Όσια της Φυλής μας! Γιατί κτίσαμε ένα Κίνημα αληθινά Εθνικιστικό και όχι μία παρακρατική συμμορία ρουφιάνων των υπηρεσιών, που τους εμφανίζουν σαν ακροδεξιούς, αλλά στην πραγματικότητα υπηρετούν τα συμφέροντά τους, τα βρώμικα συμφέροντα της ξενοκρατίας.” 

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το καινούργιο βιβλίο που κυκλοφορεί με τίτλο "ΦΥΛΑΚΕΣ ΔΟΜΟΚΟΥ 2 - Η Αλήθεια Δεν Φυλακίζεται".

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ - ΙΔΡΥΤΗΣ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

Ιούλιος 1974: Αττίλας και "Μεταπολίτευση"

 

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ν.Γ.Μιχαλολιάκου “Τα πρώτα χρόνια”

“Το βιβλίο αυτό δεν απευθύνεται στα άτομα εκείνα που βλέπουν την εθνική και κοινωνική ιδέα με ενδιαφέρον φιλολογικό, αποστασιοποιημένοι από την σκληρή προσπάθεια των νέων Ελλήνων Εθνικιστών, αλλά σε αυτούς που συμμετείχαν και συμμετέχουν στην προσπάθεια της Χρυσής Αυγής.

Απευθύνεται ακόμα σε αυτούς που νιώθουν τους θανάσιμους κινδύνους που απειλούν σήμερα την Πατρίδα μας, την Φυλή μας και τον Πολιτισμό μας και νιώθουν ότι μόνο με τρόπο ριζικό και επαναστατικό είναι δυνατόν να ανατραπεί η θανάσιμη πορεία προς το τέλος και την παρακμή του μεγάλου μας Έθνους. Απευθύνεται, ως εκ τούτου, κυρίως στους νέους ανθρώπους, που από την φύση τους είναι ιδεαλιστές και πρόθυμοι να κάνουν θυσίες για μια Μεγάλη Ιδέα και όχι στους βολεμένους, που με χίλια προσχήματα επιχειρούν να μας πείσουν ότι τίποτε δεν είναι δυνατόν να γίνει και όλα έχουν κριθεί…

Θέλω μέσα από αυτό το βιβλίο να μιλήσω στους επαναστάτες και στους επαναστατημένους, σε αυτούς που γνωρίζουν γιατί πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά και σε αυτούς που η ανάγκη τους σπρώχνει να θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα! Αποτελεί δεδομένο γενικό, θα έλεγα κοινή συνείδηση ολόκληρου του λαού σήμερα, ότι τα πράγματα «δεν πάνε άλλο», ότι κάτι πρέπει να γίνει, όμως ποτέ η λαϊκή δυσαρέσκεια δεν έγραψε ιστορία…

Όταν έθαβαν τους Ήρωες κρυφά σαν κλέφτες

“Στα τέλη του 1973 άρχισαν να εκφράζονται ανοικτά οι τουρκικές διεκδικήσεις σε Αιγαίο και Κύπρο. Η ανακάλυψη του πετρελαίου είχε ανοίξει την όρεξη στους επίβουλους γείτονές μας, ενώ από την άλλη πλευρά, από την πλευρά δηλαδή της Ελλάδος φαινόταν πως υπήρχε αποφασιστικότης για την αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής και επί πλέον, παρ’ όλη την ψευδολογία που σκόπιμα έχει καλλιεργηθεί από τον καραμανλισμό της τελευταίες δύο δεκαετίες η Ελλάδα είχε το πλεονέκτημα και ήταν πάνοπλη για να αντιμετωπίσει τους Τούρκους…

Αυτό που μου έμεινε από τις τραγικές εκείνες ημέρες του Ιουλίου του 1974 είναι οι πανηγυρισμοί στους δρόμους των Αθηνών ενός ανέμελου όχλου για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, την ίδια στιγμή που στην Κύπρο μας τα στρατεύματα του Αττίλα έσφαζαν, βίαζαν, λεηλατούσαν και μια χούφτα γενναίων ανδρών έχυναν το αίμα τους και έδιναν τον υπέρ Πατρίδος αγώνα χωρίς καμία βοήθεια από την Πατρίδα.

Την ίδια στιγμή, που ο όχλος πανηγύριζε στις λεωφόρους της πρωτεύουσας του Ελληνισμού, ο νέος κυβερνήτης της χώρας δήλωνε ότι «η Κύπρος είναι μακριά» και ακόμη και μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει δώσει απαντήσεις γιατί τα Φάντομ δεν πήγαν ποτέ στην Κύπρο, γιατί τα υποβρύχια που βρισκόντουσαν έξω από την Κυρήνεια τις ώρες της αποβάσεως των τουρκικών στρατευμάτων έλαβαν διαταγή να γυρίσουν πίσω. Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ένα νεκρώσιμο σε έναν δρόμο της περιοχής Πατησίων, που έγραφε επάνω αντισυνταγματάρχης πυροβολικού Εμμανουήλ Χατζηδάκης, έπεσε υπέρ πατρίδος και μια μεγάλη απορία στα νεανικά μου μάτια: Γιατί θάβουν κρυφά τους Ήρωες; Γιατί οι εφημερίδες δεν γράφουν λέξη για όσα συμβαίνουν στην Κύπρο μας;

Αργότερα έμαθα κι άλλα, έμαθα για τις χρυσές σελίδες δόξης που έγραψαν οι αξιωματικοί και οι άνδρες των ενόπλων δυνάμεών μας στο νησί του Ευαγόρα, έμαθα για τον Λοχαγό Σταυριανάκο που επετέθη στα τουρκικά στρατεύματα και σκοτώθηκε, τραγουδώντας το «σκέπασε μάνα σκέπασε γαλανομάτα κόρη καθώς εσκέπασες και μας και τα άλλα τα παιδιά σου», ήρωες μέχρι σήμερα λησμονημένοι, αφού ήρωες για αυτούς που μας εξουσιάζουν ήταν οι μεγάλοι… δημοκράτες της μεταπολιτεύσεως και οι ψευτοαντιστασιακοί της τελευταίας στιγμής.”

“Όσοι Ζωντανοί”

“Βαρύ το στίγμα εκείνου του Ιουλίου και του Αυγούστου του 1974 και η ξεχωριστή δόξα και πολεμική αρετή εκείνων των γενναίων ανδρών δεν φθάνει για να ξεπλύνει την εθνική ντροπή μιας ήττας, δεν φθάνει για να ξεπλύνει τις Ελληνικές σημαίες που βρίσκονται στο πολεμικό μουσείο των Τούρκων και την συνεχιζόμενη κατοχή στην Κυρήνεια και την Αμμόχωστο. Όμως, ποιος τα θυμάται αυτά σήμερα… Κάθε 24 Ιουλίου στο προεδρικό μέγαρο γίνεται μια μεγάλη δεξίωση για την αποκατάσταση της «δημοκρατίας» και όλοι φροντίζουν να λησμονηθεί πως αυτή η «δημοκρατία» ήλθε και πάλι στην Ελλάδα μέσα από μια εθνική καταστροφή, μια εθνική καταστροφή γεμάτη ερωτηματικά, ερωτηματικά στα οποία ακόμη δεν έχει απαντήσει κανείς.

Με βαρύ λοιπόν, το φορτίο της εθνικής ντροπής οι Εθνικιστές, όσοι είχαν απομείνει όρθιοι και ζωντανοί, πασχίζουν να μαζέψουν τις δυνάμεις τους. Το κόμμα της 4ης Αυγούστου αρχίζει και πάλι να λειτουργεί, ενώ ιδρύεται και το «Κίνημα» και σημαντικό πυρήνα συσπειρώσεως των εθνικών δυνάμεων αποτελεί η Εθνική Φοιτητική Ένωσις Κυπρίων, που ακόμη βρίσκεται στα χέρια των Ενωτικών. Αυτό όμως μέχρι το φθινόπωρο όπου γίνονται εκλογές και παρόλο το γεγονός ότι την πλειοψηφία κερδίζουν οι ενωτικοί, με ένα πραξικόπημα στην κυριολεξία η ΕΦΕΚ περνά στα χέρια των Μακαριακών.

Μάλιστα, έλαβαν χώρα με αφορμή τις εκλογές αυτές και σοβαρά επεισόδια στα γραφεία των Κυπρίων φοιτητών. Από την μια μεριά ήταν οι Εθνικιστές, κρατώντας Ελληνικές Σημαίες και τραγουδώντας εμβατήρια του Στρατού μας και από την άλλη ένα τεράστιο πλήθος κάθε λογής αριστερού στοιχείου και με την αστυνομία απούσα. Ήταν ένα πρώτο σημάδι για το τι έμελλε να ακολουθήσει, για το μέχρι πού επρόκειτο να φθάσει η «αντιχουντική» και αντιεθνικιστική υστερία του καραμανλικού κράτους.”

“Το κράτος της «δεξιάς» προωθούσε το πνεύμα της αριστεράς”

“Τα πρώτα χρόνια της μεταπολιτεύσεως, όπως όλοι όσοι τα έζησαν γνωρίζουν, υπήρξε πανταχού παρούσα η λεγόμενη μόδα της αριστεράς. Από το πουθενά άρχισαν να εμφανίζονται κουλτουριάρηδες μουσάτοι με αμπέχονα, που μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν κρυμμένοι στην τρύπα τους, και να παριστάνουν τους αντιστασιακούς και τους επαναστάτες. Ταυτόχρονα, το κράτος της «δεξιάς» προωθούσε αυτό το πνεύμα και είχε επιδοθεί σε έναν απηνή διωγμό κάθε εθνικιστικού στοιχείου που τολμούσε να παραμείνει ανεξάρτητο και δεν στοιχιζόταν στις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας…

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα η αντίσταση των εθνικιστικών δυνάμεων, που βεβαίως υπήρξαν, ήταν από μηδαμινή έως ελάχιστη. Χιλιάδες αξιωματικοί εδιώχθησαν από τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, ενώ όσοι ήσαν εθνικιστές και φοιτούσαν στα Πανεπιστήμια εμποδίζοντο από ομάδες μαρξιστών ακόμη και να δώσουν εξετάσεις στις σχολές τους. Από την άλλη πλευρά, τα στελέχη του καθεστώτος της 21ης Απριλίου στην συντριπτική τους πλειοψηφία, αρχής γενομένης από υπουργούς και αξιωματούχους μέχρι και τα στελέχη των υπηρεσιών, άλλαξαν μέσα σε μια μέρα πορεία και από υμνητές του στρατιωτικού καθεστώτος μετεβλήθησαν σε υπέρμαχους της μεταπολιτεύσεως.

Ήταν ξαφνικά σαν να μην υπήρξε ποτέ το καθεστώς της 21ης Απριλίου, παρ’ όλο που για επτά ολόκληρα χρόνια διοικούσε το κράτος και ευεργέτησε αναμφισβήτητα εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Όμως τα στερνά τιμούν τα πρώτα και έτσι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που είχαν απολαύσει αγαθά και αξιώματα από το στρατιωτικό καθεστώς, ξαφνικά ένιωσαν μέσα τους ισχυρό το ένστικτο της επιβίωσης και πήγαν με την πλευρά αυτού που ήταν στην παρούσα περίσταση δυνατός.

Έτσι, οι τέως χουντικοί έγιναν στο μεγαλύτερο μέρος τους δημοκράτες και αρκετοί από αυτούς ευρίσκονται μέχρι και σήμερα σε κόμματα της αριστεράς!”

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος - Ιδρυτής Λαϊκού Συνδέσμου Χρυσή Αυγή 

"Nullum crimen sine lege"

"Nullum crimen sine lege"

 

(Απόσπασμα από το βιβλίο ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ ΣΚΕΨΗΣ)

 

  "...Είμαστε στις αρχές του 1948 και δεν έχουν περάσει ούτε δύο χρόνια από το τέλος της Δίκης της Νυρεμβέργης και τον απαγχονισμό των ενόχων, οι οποίοι καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ο Καρλ Σμιτ, κορυφαίος καθηγητής του Δικαίου αισθάνεται οργή και θεωρεί ΕΓΚΛΗΜΑ έναντι σε κάθε Αρχή του Δικαίου αυτήν την δίκη και αναφέρεται σε αυτήν στο μυστικό του ημερολόγιο, τονίζοντας ότι με αυτήν παραβιάσθηκε η βασική αρχή του δικαίου ότι “δεν υπάρχει έγκλημα, εάν αυτό δεν έχει εκ των προτέρων οριστεί ως έγκλημα με νόμο”. (“Nullum crimen sine lege”).

 Εγκλήματα πολέμου; Ναι, σίγουρα έγιναν και από τους Γερμανούς, αλλά όχι μόνον. Και είναι τουλάχιστον κυνικό λίγους μόνον μήνες μετά το ολοκαύτωμα σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι όχι μόνο να μιλάνε για εγκλήματα πολέμου οι Αμερικανοί, αλλά και να στήνουν κατηγορητήρια, δίκες και αγχόνες. Και να ΄τανε μόνο οι ατομικές βόμβες κατά της Ιαπωνίας; Πριν από αυτές είχαν με μαζικούς βομβαρδισμούς δολοφονήσει περισσότερους από δύο εκατομμύρια άμαχους Ιάπωνες, ρίχνοντας εμπρηστικές βόμβες σε μεγάλα αστικά κέντρα με… ξύλινες κατοικίες! Αλλά και στην Ευρώπη το Αμβούργο και η Δρέσδη γνώρισαν το made in USA “δίκαιο” του πολέμου και μη ξεχνάμε και τα δικά μας, τον βομβαρδισμό του Πειραιά τον Ιανουάριο του 1944, που ελάχιστα έπληξε τους Γερμανούς και άφησε πίσω του χιλιάδες Έλληνες νεκρούς. Και ήταν ο Πειραιάς μία “πρόβα τζενεράλε” για Δρέσδη και Αμβούργο. Εγκλήματα πολέμου;… Ναι, σίγουρα και από τους Γερμανούς, αλλά έχουν διαβάσει ποτέ τους αυτοί που τα λένε για τους Ναπολεόντειους πολέμους και τις σφαγές σε Ισπανία, Ιταλία και Αυστρία, σφαγές από Γάλλους “δημοκράτες”; Και τι να πει κανείς για το Βιετνάμ, όπου 20 μόλις χρόνια μετά την Νυρεμβέργη οι Αμερικανοί πυρπολούσαν χωριά και χωράφια και εκτελούσαν αμάχους;

   Ως ΝΟΜΙΚΟΣ, λοιπόν, έφριττε κυριολεκτικά ο Καρλ Σμιτ με τα όσα είχαν γίνει, τα οποία καταργούσαν βίαια και αυθαίρετα αρχές του Δικαίου χιλιάδων χρόνων. Καταργούσαν την βασική Αρχή του Δικαίου ότι χωρίς Νόμο, που να προβλέπει το έγκλημα δεν μπορεί να υπάρξει ποινή. Θεωρούσε και θα ήταν πλέον έντιμη μία εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες από το να στηθεί ένα ολόκληρο “θέατρο”, που παρίστανε το δικαστήριο και χαρακτηριστικά γράφει στα 1947 ότι όποιος τελικά κερδίσει έναν πόλεμο δεν ξεχωρίζει τον νικημένο εχθρό από έναν εγκληματία.

   “Ο εχθρός δεν είναι “a priori” εγκληματίας”, γράφει ο Καρλ Σμιτ αναφερόμενος στα όσα ακολούθησαν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην περίπτωσή μας (Δίκη Χρυσής Αυγής - “Νέα Νυρεμβέργη”) αυτό ακριβώς συνέβη. Μας θεώρησαν εκ των προτέρων (“a priori”) εγκληματίες πριν ακόμη γίνει το έγκλημα, ένα έγκλημα εντελώς άσχετο με την πολιτική δράση του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή. Χαρακτηριστικό είναι ότι υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας και δημοσιογράφοι έγραφαν σε εφημερίδες και έλεγαν σε δελτία ειδήσεων τηλεοπτικών σταθμών ότι είναι το Κίνημά μας “εγκληματική οργάνωση” χωρίς να έχει γίνει ακόμη έγκλημα, χωρίς να υπάρχει δίωξη από δικαστική αρχή εναντίον μας και όταν έγινε αυτή υπήρξε πρωτοβουλία όχι ενός εισαγγελέως, αλλά ενός υπουργού της Νέας Δημοκρατίας (Ν. Δένδιας), ο οποίος κατέθεσε αναφορά στον Άρειο Πάγο. Επρόκειτο ξεκάθαρα για δίωξη πολιτική, χωρίς να κρατηθούν καν τα προσχήματα. Επειδή ήμασταν ο εχθρός τους, ο πολιτικός, έπρεπε να διωχθούμε ως… εγκληματίες! 

   Πράξεις βίας μέσα στα πλαίσια της πολιτικής αντιπαραθέσεως δυστυχώς στην μεταπολιτευτική Ελλάδα έχουν γίνει πολλές και ακόμη και δολοφονίες. ΠΟΤΕ, όμως, δεν εδιώχθη με την κατηγορία της “εγκληματικής οργανώσεως” το οποιοδήποτε κόμμα. Χαρακτηριστικά θυμάμαι το γεγονός ότι στην προεκλογική περίοδο του 1985 ένας νεαρός οπαδός της ΕΠΕΝ είχε μαχαιρώσει και δολοφονήσει σε ένα χωριό της Λακωνίας έναν οπαδό της αριστεράς. Δεν εδιώχθη, όμως, η ηγεσία της ΕΠΕΝ ούτε ο τότε επικεφαλής της Νεολαίας της ΕΠΕΝ, Μάκης Βορίδης, που ήταν από αυτούς που πρωτοστάτησαν και παρασκηνιακά, πλέον ως υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και με δημόσιες δηλώσεις του για την δίωξη του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος σαν “εγκληματικής οργανώσεως”. Και γράφει για το θέμα αυτό στην “ΜΑΥΡΗ ΔΙΑΘΗΚΗ” του (στο “Glossarium”) ο Καρλ Σμιτ το 1950:

   “Αυτοί που ορίζουν τι λογίζεται ως έγκλημα είναι χειρότεροι από τους εγκληματίες! Όποιος ανευρίσκει εγκληματίες κατά βούληση και αυθαιρέτως, κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας του, είναι χειρότερος από εκείνον τον οποίον αποκαλεί “εγκληματία””.

   Αυτό ακριβώς συνέβη με την Χρυσή Αυγή. Δεν υπήρχε Νόμος, που να ορίζει ότι είναι ποινικά υπόλογη η ηγεσία ενός πολιτικού κόμματος για το έγκλημα ενός οπαδού του. Δεν έχει συμβεί αυτό σε καμία χώρα του πολιτισμένου κόσμου, που υπάρχει ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Εντελώς ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ όρισαν σαν “έγκλημα” την συμμετοχή σε ένα κόμμα και αυτό φαίνεται καθαρά από το γεγονός ότι καταδικάστηκαν ΟΛΟΙ οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής χωρίς εξαίρεση γι’ αυτήν την κατά φαντασίαν “εγκληματική οργάνωση”!

   Και το χειρότερο από όλα, η απόλυτη αυθαιρεσία μίας φανερής τυραννίας, αυτό που ο Καρλ Σμιτ αποκαλεί “αυτονομιμοποίηση της νομιμότητας”, δηλαδή το να επαναλαμβάνουν με θράσος και επιμονή πως ό,τι έκαναν σε βάρος μας, πως η φυλάκισή μας είναι απόλυτα “νόμιμη” γιατί με κάθε τρόπο προσπάθησαν να εμφανίσουν μία επίφαση ότι όλα έγιναν όπως από τον νόμο προβλέπεται και αυτό ενώ είναι προφανές ότι κατάργησαν στην περίπτωσή μας κάθε αρχή του Δικαίου και βεβαίως και το σεβαστό για κάθε κατηγορούμενο ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΟΣ. Ποιο τεκμήριο της αθωότητος όταν όχι από τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν και με προφυλάκισαν, όντας βουλευτής χωρίς να έχει γίνει άρση της ασυλίας μου, αλλά από τον Μάιο του 2012, όταν δηλαδή εισήλθε πανηγυρικά η Χρυσή Αυγή στην βουλή με 7% μας είχε ολόκληρο το πολιτικό Σύστημα χαρακτηρίσει εγκληματίες; Το τεκμήριο της αθωότητας, που είναι σεβαστό για κάθε κατηγορούμενο σε ένα κράτος Δικαίου για εμάς είχε καταργηθεί πολύ πριν ακόμη την δίωξή μας, για λόγους φτηνής μικροπολιτικής γιατί δεν ανήκαμε στην “παρέα” τους, γιατί δεν είμαστε μέρος του κόμματος των πολιτικών κομμάτων και ούτε θελήσαμε να γίνουμε. Και αυτό το απόλυτα αρρωστημένο κλίμα μέσα σε μία πολιτεία σάπια, που βεβαίως και δεν είναι Κράτος Δικαίου, το ζήσαμε τις τελευταίες ημέρες πριν την ανακοίνωση της καταδίκης μας της 7ης Οκτωβρίου 2020. Δεν υπήρξε ούτε ένας (ακόμη και τα τελευταία σκουπίδια αυτού του άθλιου προτεκτοράτου), που να μην βγει τις ημέρες εκείνες, καταργώντας κάθε έννοια μίας πολιτικά ανεξάρτητης υποτίθεται Δικαιοσύνης, που να μη βγει και να απαιτήσει την εξόντωσή μας. Και μετά την καταδίκη μας ΟΛΟΙ χωρίς εξαίρεση κόμπαζαν ότι αυτοί μας καταδίκασαν. Όλοι τους και ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας και το ΚΚΕ, όλοι τους έλεγαν ότι δικό τους έργο είναι η κάθειρξή μας και τα κελιά των φυλακών Δομοκού, φυλακών τύπου Γ΄ υψίστης ασφαλείας. Υπήρχαν, όμως, και αρκετοί, που όταν άρχισε το “πογκρόμ” εναντίον μας είχαν μιλήσει και είχαν πει ότι δεν στέκει νομικά η δίωξή μας. Μετά την καταδίκη μας σιώπησαν άπαντες…  Όπως σιωπούν και αυτοί που ψιθυρίζουν εμπιστευτικά ότι δεν έπρεπε να καταδικαστούμε.

   Για όλα αυτά, που είχαν γίνει και στο παρελθόν, είναι που μιλάει κρυφά στο ημερολόγιό του ο κορυφαίος ίσως Νομικός του 20ου αιώνος, ο Καρλ Σμιτ, μη τολμώντας να τα δημοσιοποιήσει και αφήνοντας εντολή να δουν το φως μετά τον θάνατό του. Για ΟΛΑ! Για την “αυτονομιμοποίηση της νομιμότητος”, για το “ουδεμία ποινή άνευ νόμου”, για την “δικαιοσύνη που έγινε λάφυρο των νικητών”, γι’ αυτούς που “αυθαίρετα ορίζουν τι είναι έγκλημα”. Δεν είπαν, λοιπόν, τυχαία “νέα Νυρεμβέργη” την δίκη της Χρυσής Αυγής. Όμως, εμείς ποιον παγκόσμιο πόλεμο κάναμε για να αξίζουμε αυτήν την αδικία; Αφήνω κατά μέρος τον ποταμό των αποκαλύψεων για τα όσα έγιναν εν κρυπτώ και παραβύστω, για το άθλιο παρασκήνιο πίσω από την δίωξή μας, την φυλάκισή μας και την καταδίκη μας. Εντολή του ίδιου του τότε πρωθυπουργού Σαμαρά για την προφυλάκισή μας με αποδείξεις και ηχητικό υλικό-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ, για το οποίο ζήτησε Εισαγγελέας την άρση της ασυλίας του, αλλά ποτέ το θέμα δεν ήλθε στην βουλή! Ομολογία πλήρης του τότε Γενικού Γραμματέως της κυβερνήσεως Τάκη Μπαλτάκου ότι ήταν επιλογή πολιτική η δίωξή μας. Παραδοχή μέσα στην ίδια την βουλή του τότε υπουργού δικαιοσύνης Αθανασίου ότι τηλεφώνησε στην προϊσταμένη δικαστικό των ανακρίσεων το ίδιο βράδυ που αποφασίστηκε η προφυλάκισή μου από την Ευρώπη, όπου ευρίσκετο, προκειμένου, όπως είπε, να… ενημερωθεί! Ιδού η “αυτονομιμοποίηση της νομιμότητας”, η χοντροκομμένη πολιτική σκευωρία να εξουδετερώσουν τον πολιτικό τους αντίπαλο, τον “εχθρό”, βαπτίζοντάς τον… εγκληματία! Και είναι αλήθεια ότι είχαν λόγο σοβαρό εναντίον μας τότε, λόγο πολιτικό ή μάλλον μικροπολιτικό, αφού η Χρυσή Αυγή είχε αγγίξει στις δημοσκοπήσεις το 20% και συγκεκριμένα έρευνα την εμφάνιζε με ποσοστό 18%.

   Η αναφορά μου στην υπόθεση της δίκης και καταδίκης της Χρυσής Αυγής σε σχέση με τα όσα γράφει ο Καρλ Σμιτ δεν είναι   τυχαία για δύο λόγους. Ο πρώτος και προφανής γιατί ευρίσκομαι  με μία βαρειά καταδίκη έγκλειστος σε ένα κελί. Καταδίκη ΑΔΙΚΗ και με το μοναδικό όπλο, το οποίο διαθέτω, την γραφίδα μου, θέλω να υπερασπιστώ την αθωότητα όχι μόνον την δική μου, αλλά και όσων καταδικάστηκαν με την κατηγορία της “εγκληματικής οργανώσεως”, αλλά και την αθωότητα μιας ολόκληρης Ιδεολογίας, του Εθνικισμού, που χωρίς αυτό να προβλέπεται από τον Νόμο θεωρήθηκε… έγκλημα! Ο δεύτερος λόγος είναι ο βαθύς Νομικός λόγος του Καρλ Σμιτ, ο οποίος περιγράφει πλήρως και απογυμνώνει την υποκρισία ενός ολόκληρου Συστήματος, της Δυτικής “δημοκρατίας” του Αγγλοσαξωνικού κοινοβουλευτισμού, το οποίο θέλει να εμφανίζει την δικαιοσύνη σαν μία ανεξάρτητη από την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία εξουσία. Και όπως όλα τα προϊόντα της Δύσεως ήλθαν στην Ελλάδα-προτεκτοράτο σαν κακέκτυπα έτσι και η δικαιοσύνη, η οποία όπου υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα όχι μόνο δεν είναι τυφλή, ως οφείλει, αλλά βλέπει τα πάντα με φακούς άθλια στρεβλωμένους σύμφωνα πάντα με αυτόν, ο οποίος κατά περίστασιν είναι δυνατός. Ένας “πόλεμος” ήταν και ο πολιτικός αγώνας της Χρυσής Αυγής ενάντια σε ένα ολόκληρο Σύστημα, το οποίο προκειμένου να μας σταματήσει έκανε ακριβώς αυτό που γράφει ο Καρλ Σμιτ, δηλαδή θεώρησε τον “εχθρό”, τον πολιτικό αντίπαλο, εγκληματία! Και δεν είχε το στοιχειώδες ήθος να είναι ειλικρινής, να πει ότι θέτει την Χρυσή Αυγή εκτός νόμου γιατί είναι ενάντια στην δημοκρατία, όπου δημοκρατία δεν είναι βεβαίως το κράτος του Δήμου, αλλά ένα άθλιο συνονθύλευμα ταπεινών συμφερόντων όχι μόνον της εντόπιας ολιγαρχίας, αλλά και του ξένου παράγοντα.

   Πολύ πριν μας φυλακίσουν και ασκήσουν εναντίον μας δίωξη για “εγκληματική οργάνωση” ο πρώην υπουργός δικαιοσύνης Ρουπακιώτης έχει δηλώσει ότι υπήρχαν ισχυρές πιέσεις από το πανίσχυρο σιωνιστικό λόμπυ των ΗΠΑ να τεθεί η Χρυσή Αυγή εκτός νόμου! Και ήταν το ίδιο λόμπυ, στο οποίο θριαμβευτικά ανήγγειλε ο ίδιος ο τότε πρωθυπουργός Σαμαράς τον Σεπτέμβριο του 2013 την σύλληψή μου και ήταν το ίδιο λόμπυ που χαιρέτισε με ενθουσιασμό την καταδίκη μας. Θα μπορούσαν ευθέως να μας θέσουν εκτός νόμου χωρίς να δώσουν χαρακτήρα ποινικό στην δίωξη μας. Ο ίδιος ο Ευάγγελος Βενιζέλος στο περιστύλιο της Βουλής μου είχε πει, παρουσία του συμπατριώτη μου πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Γρηγοράκου, ότι η δική του γνώμη ήταν ότι θα έπρεπε να τεθούμε εκτός νόμου βάσει του άρθρου 29 του Συντάγματος, εάν δεν κάνω λάθος, το οποίο ρητά αναφέρει ότι τα κόμματα πρέπει να υπηρετούν την δημοκρατική λειτουργία του πολιτεύματος. Αυτό θα ήταν περισσότερο έντιμο και θα έδειχνε πολιτική τόλμη. Η Νέα Δημοκρατία, όμως, επέλεξε άλλη οδό, ακολουθώντας πιστά τις συμβουλές του Μακιαβέλι, όπως τις παραθέτει στον “Ηγεμόνα” του, όπου συμβουλεύει τον κυβερνήτη ενός κράτους να φυλακίζει και να καταδικάζει τους πολιτικούς του αντιπάλους σαν κοινούς εγκληματίες! Απόλυτα σχετική με τα παραπάνω ήταν και η πρόταση, η οποία διατυπώθηκε σε πλήθος δημοσιευμάτων, να διωχθούμε για απόπειρα ανατροπής του πολιτεύματος! Κρίθηκε, όμως, τελικά ότι μία αυτής της μορφής δίωξη θα έδειχνε καθαρά τον χαρακτήρα της, χαρακτήρα πολιτικό και αυτό επέλεξαν στους τύπους να το αποφύγουν, όμως, με την στάση τους το υιοθέτησαν πλήρως. Τι έννοια έχει το “η δημοκρατία ενίκησε” μετά την καταδίκη μας, εάν η δίωξή μας δεν είναι πολιτική; Τι έννοια είχαν τα δελτία τύπου των κομμάτων του λεγόμενου “δημοκρατικού” τόξου, με τα οποία ζητούσαν την καταδίκη μας, εάν η δίκη μας δεν είχε χαρακτήρα πολιτικό; Εάν η δίωξή μας δεν ήταν πολιτική, τι έννοια είχε η “αντιφασιστική” συγκέντρωση στο Εφετείο στις 7 Οκτωβρίου του 2020; Τι έννοια είχαν τα χειροκροτήματα στους δικαστές;..."

1922 : Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΣΜΟΣ- ΚΕΜΑΛ ΚΑΙ ΛΕΝΙΝ

 

ΤΟ ΚΑΤΩΘΙ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΙΤΛΟ: “Υπερασπίζοντας την Εθνική Μνήμη”, Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ Β’ ΕΚΔΟΣΗ 2013, σελ. 60.

Ο Λένιν την ίδια ώρα που οι Ρώσσοι πέθαιναν από την πείνα έδινε 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό τον σφαγέα του Μικρασιατικού Ελληνισμού Κεμάλ Αττατούρκ

Οι κομμουνιστές της Ελλάδος σε επίσημα κείμενά τους υπερηφανεύονται ότι επεδίωξαν την «αστικοτσιφλικάδικη ήττα της Ελλάδος στην Μικρά Ασία». Ο λόγος για τον οποίον οι μπολσεβίκοι τάχθηκαν κατ’ ουσίαν στο πλευρό του Κεμάλ, ήταν η απόφαση το Λένιν να στηρίξει με κάθε τρόπο τους εβραϊκής καταγωγής νεότουρκους. Άλλωστε, τόσο οι περισσότεροι νεότουρκοι, όσο και οι περισσότεροι ηγέτες των μπολσεβίκων ήσαν εβραίοι.

Εάν η Ρωσία είχε μείνει αυτοκρατορία και δεν είχε γίνει Σοβιετική Ένωση, σήμερα θα υπήρχε μία μεγάλη Ελλάδα των 30 εκατομμυρίων και ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας και του Πόντου δεν θα είχε ξεριζωθεί. Η ενίσχυση του Κεμάλ με όπλα και πολεμικό υλικό δεν ήταν δυνατή από την Δύση γιατί τα παράλια της Μικράς Ασίας τα ήλεγχε η Ελλάδα και η ενίσχυση αυτή ήλθε από τον στρατό που διοικούσε ο κορυφαίος μπολσεβίκος εβραίος Τρότσκι-Μπρονστάιν. Σχετικά με το θέμα γράφει ο καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Κώστας Φωτιάδης.

«Την ίδια μέρα υπογράφτηκε και η συμφωνία για τη χορήγηση δωρεάν οικονομικής και στρατιωτικής βοήθειας στον Μουσταφά Κεμάλ. Σε μια περίοδο που ο σοβιετικός λαός πέθαινε καθημερινά από την πείνα, ο Λένιν δεν δίστασε να δωρίσει 10 εκατομμύρια χρυσά ρούβλια και ανυπολόγιστης αξίας οπλισμό στο δικτάτορα Μουσταφά Κεμάλ, όχι για να πολεμήσει τους ιμπεριαλιστές, όπως υποκριτικά δήλωνε ο ίδιος και οι συνεργάτες του, αλλά για να εξασφαλίσει τα δικά του ζωτικά συμφέροντα στη μεγάλης στρατηγικής, οικονομικής και γεωπολιτικής σημασίας περιοχή. Με ποια λογική θεωρείται ιμπεριαλιστικός ο πόλεμος των Ελλήνων στη Μικρά Ασία, όταν το 25% του συνολικού πληθυσμού, που στέναζε κάτω από την τουρκική βαρβαρότητα, ήταν δεδηλωμένης ελληνικής καταγωγής;»

Ας δούμε με την γλώσσα των αριθμών το πολεμικό υλικό που έδωσε η Σοβιετική Ένωση στον Κεμάλ το κρίσιμο έτος 1921 μέχρι τον Μάρτιο, πριν δηλαδή από την ελληνική επίθεση για κατάληψη της Αγκύρας. Τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο 1921 παρελήφθησαν από τα στρατεύματα του Κεμάλ χίλιες βόμβες, 4.000 χειροβομβίδες και 4.000 εγκαιροφλεγείς σφαίρες. Τον Μάρτιο του 1921 οι σοβιετικοί έδωσαν στον Κεμάλ 33.000 τυφέκια, 58 εκατομμύρια φυσίγγια, 300 πολυβόλα, 54 κανόνια, 130.000 οβίδες και άλλες μεγάλες ποσότητες πολεμικού υλικού. Στις 23 Μαρτίου απέστειλε επίσης δωρεάν για τις ανάγκες του Κεμαλικού στρατού 30 δεξαμενές με πετρέλαιο, δυο δεξαμενές βενζίνης και 8 δεξαμενές κηροζίνης. Όλοι γνωρίζουμε ότι στη μεγάλη ελληνική επίθεση του 1921 ο ελληνικός στρατός είχε μεγάλες ελλείψεις πολεμικού υλικού, ενώ ο στρατός του Κεμάλ αφθονία. Κι όμως κάποιοι σήμερα, κάποιοι μαρξιστογενείς έχουν το θράσος να μιλούν για την γενοκτονία των Ποντίων, μία γενοκτονία που υπήρξε κυρίως έργο και αποτέλεσμα της ενισχύσεως του Κεμάλ από τους κομμουνιστές.

 

Ν.Γ. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

“Εγκληματίας Γνώμης” στον 21ο Αιώνα

 

   Ευρισκόμεθα ήδη στο 21ο έτος του 21ου αιώνος και ζούμε την τελική επίθεση της περιβόητης “νεωτερικότητας”, μίας αυθαίρετα και δογματικά επιβολής κάποιων νόμων και θεσμών, οι οποίοι δεν εκπροσωπούν την πραγματικότητα και σε καμία περίπτωση το “Είναι” του Μάρτιν Χάιντεγκερ, αλλά μία ψευδή εικόνα, μία απόπειρα “μιμητικής μαγείας” με “ιερείς” της τους άρχοντες του χρήματος και της τεχνολογίας.

  Ζούμε την εποχή της μετάβασης (εάν ποτέ αυτή επιτευχθεί) στην παγκοσμιοποίηση, η οποία απαιτεί έναν απέραντο πολτό απ’ άκρη σ’ άκρη της γης χωρίς Παράδοση, χωρίς Ταυτότητες Εθνικές, Θρησκευτικές. Και μοιάζει η προσπάθεια αυτής της μετάβασης σαν μία τεράστια υδάτινη δίνη, που προσπαθεί να απορροφήσει τα πάντα σε έναν βόθρο στο όνομα ενός φιλελεύθερου καπιταλισμού ή ακόμη και κομμουνιστικού καπιταλισμού, όπως μας δείχνει το παράδειγμα της Κίνας. Για αυτήν την “μετάβαση” όπλα πανίσχυρα είναι τα ΜΜΕ, το δήθεν ελεύθερο διαδίκτυο και πολλά ιδεολογήματα με “κύρος” σχεδόν θρησκείας, όπως “ανθρώπινα δικαιώματα”, αντιρατσισμός, πανσεξουαλισμός και ό,τι όλα αυτά τα συνοδεύουν. Κάθε προσπάθεια αντιστάσεως προς αυτήν την “χοάνη” της δίνης πρέπει να κτυπηθεί αμείλικτα.

   Στο απόσπασμα της παγκοσμιοποίησης κάθε ρεύμα Ιδεολογικό, κάθε Κίνημα πολιτικό που τολμά να σταθεί απέναντί τους. Εχθροί τους, που πρέπει να κτυπηθούν ο Εθνικισμός, ο Φυλετισμός, η Πίστη στον Θεό, η Παράδοση, η Ιστορία. Και ο πλέον επικίνδυνος εχθρός τους οι Ιδεολόγοι! Αντίθετα, όσοι από φτηνό καιροσκοπισμό παριστάνουν τους “φασίστες”, τους εθνικιστές ή τους ρατσιστές, όχι μόνον δεν τους πολεμούν, αλλά και τους θέλουν για να ελέγχουν το πολιτικό παιχνίδι. Εάν τα παραπάνω σας θυμίζουν την Χρυσή Αυγή και το κελί μου, σωστά σας το θυμίζουν.

   Είμαστε στα 1958 όταν ο Καρλ Σμιτ “εξόριστος μέσα στην ίδια του την Πατρίδα” γράφει στο ημερολόγιό του για τον ίδιο και μόνο, σημειώνοντας ότι θέλει τα κείμενα του να δημοσιευθούν μετά τον θάνατό του, ότι “η Δύση θα τελειώσει ως Άμλετ”, προβλέποντας ένα τραγικό και αλίμονο όχι και τόσο επικό φινάλε. Ο ήρωας του Σαίξπηρ ως γνωστόν ανακαλύπτει ποιος δολοφόνησε τον πατέρα του και αντίστοιχα θα αντιληφθεί ο σύγχρονος άνθρωπος ότι οι “ευεργέτες” του, που ξεκίνησαν με τον Διαφωτισμό και κατέληξαν στην παγκοσμιοποίηση, είναι αυτοί οι ίδιοι οι δολοφόνοι του Πατέρα του, που δεν είναι άλλος από τον Ελληνορωμαϊκό Πολιτισμό! Και τότε όταν θα μάθει τον δολοφόνο θα τον σκοτώσει και θα πεθάνει και ο ίδιος δηλητηριασμένος, όπως ο Άμλετ. Αυτό θα είναι το τέλος της Δύσης, ένας απέραντος καννιβαλισμός, που θα αφήσει πίσω του ερείπια, όχι μόνο πόλεων και πατρίδων, αλλά και ψυχών και συνειδήσεων.

   Όταν τέλειωσε ο πόλεμος ο Καρλ Σμιτ φυλακίστηκε για 13 μήνες χωρίς κατηγορία. Στις 19 Μαρτίου του 1947 συνελήφθη για δεύτερη φορά, προκειμένου να ανακριθεί ως ένοχος για προτροπή σε εγκλήματα πολέμου. Στις 3 Απριλίου άρχισε η ανάκρισή του. Ποιος ήταν ο ανακριτής του; Ένας Γερμανός(;), που του είχε αφαιρεθεί η ιθαγένεια μόλις το 1935 και είχε γίνει πολίτης των ΗΠΑ. Ένας τεκμηριωμένα εμπαθής και προκατειλημμένος εναντίον του. Όσο και εάν προσπάθησε, όμως, δεν κατόρθωσε να τον παραπέμψει σε δίκη. Αθωώθηκε γιατί δεν είχαν να του προσάψουν την οποιαδήποτε εγκληματική πράξη ή ότι έδωσε… “εντολή” για εγκληματική πράξη. Σε συνέχεια αυτού, λοιπόν, και επειδή έγραψαν κατά κόρον και όχι μόνον “ελληνικές”(;) φυλλάδες, αλλά και ξένες ότι η δίκη της Χρυσής Αυγής ήταν μία… Νέα Νυρεμβέργη, θα πω και θα υπογραμμίσω: “Μακάρι να ήταν”! Θα αθωωνόμασταν.

   Πέντε χρόνια και έξι μήνες κράτησε η δίκη της Χρυσής Αυγής, η οποία κατέληξε σε μία βαρειά καταδίκη. Μιλώντας για τον εαυτό μου σε όλα αυτά τα χρόνια της διαδικασίας δεν υπήρξε ούτε μία απόδειξη, ούτε ένα στοιχείο ότι ενέχομαι είτε συμμετέχοντας, είτε έχοντας δώσει εντολή στην οποιαδήποτε εγκληματική πράξη. Επιπλέον δεν υπήρχε και δεν υπάρχει νόμος ότι είναι ποινικά υπόλογος ο αρχηγός ενός πολιτικού κόμματος για την πράξη ενός οπαδού του. Και χωρίς να υπάρχει νόμος, χρησιμοποιώντας έναν νόμο, ο οποίος υπάρχει για μηχανισμούς εγκληματικούς όπως η Μαφία, για έμπορους ναρκωτικών και διεθνή κυκλώματα δολοφονιών και απαγωγών, με καταδίκασαν σε 13 χρόνια φυλακή ως… διευθυντή εγκληματικής οργανώσεως! Και μαζί με εμένα καταδίκασαν και τους 18 βουλευτές, που είχαν εκλεγεί με την Χρυσή Αυγή στις εκλογές του Ιουνίου του 2012! Όλοι μέλη ή διευθυντές “εγκληματικής οργανώσεως” επειδή μας ψήφισε ο λαός! Και ήταν τις πρώτες εβδομάδες μετά την προφυλάκισή μου όταν στην τηλεοπτική εκπομπή με θέμα την Χρυσή Αυγή του Ν. Χατζηνικολάου ο πρώην Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κ. Νικόπουλος είπε ότι εάν δεν ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ η ύπαρξη εντολής για την δολοφονία στον Ρουπακιά από την ηγεσία της Χρυσής Αυγής, τότε δεν υπάρχει εγκληματική οργάνωση. Και τέτοια εντολή δεν προέκυψε ότι υπήρχε ούτε από τις καταθέσεις περισσότερων από διακόσιους μάρτυρες κατηγορίας, ούτε από τις έρευνες σε περισσότερες από… 100(!) κατοικίες και σε εκατοντάδες ηλεκτρονικούς υπολογιστές και δεκάδες χιλιάδες έγγραφα! Και όμως, μας καταδίκασαν και μάλιστα με… χειροκροτήματα!

   Είχα διαβάσει ότι αρχή της Δικαιοσύνης είναι ότι προκειμένου να καταδικαστεί ένας αθώος, καλύτερα να αθωωθούν χίλιοι ένοχοι. Στην περίπτωσή μας συνέβη το αντίθετο!

Όπως γνωρίζουν πολλοί η απολογία μου κράτησε σχεδόν πέντε ώρες! Δεν δέχτηκα ούτε μία ερώτηση, η οποία να αφορά την εμπλοκή μου καθ’ οιονδήποτε τρόπο σε κάποια από τις πράξεις, οι οποίες θεωρήθηκαν έργο της “εγκληματικής οργανώσεως”. Δεν με ρώτησαν ΠΟΤΕ, έτσι για τα μάτια, ΤΙΠΟΤΕ! Και όμως με καταδίκασαν χωρίς κατ’ ουσίαν να μπουν στον κόπο να μου δώσουν την ευκαιρία να απολογηθώ μέσω των ερωτήσεων τους για τις πράξεις αυτές. Πράξεις, οι οποίες δεν αφορούσαν πολιτικές δραστηριότητες του Κινήματος της Χρυσής Αυγής. Γιατί δεν με ρώτησαν; Θεώρησα γιατί ήταν ΞΕΚΑΘΑΡΟ ότι δεν είχα την οποιαδήποτε εμπλοκή και καθώς φαίνεται τους “βόλευε” να μη γίνει εκτενής αναφορά στο θέμα. Και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ εάν υπήρχε κεντρική κατεύθυνση για εγκληματικές ενέργειες, όπως αποφάσισαν ΑΔΙΚΑ και μας έκλεισαν στην φυλακή, γιατί τότε είχαμε μόνο τυχαία περιστατικά και όχι ανάλογη δράση “εγκληματική” σε όλη την Ελλάδα;

   Δεν με ρώτησαν, λοιπόν, για τις συγκεκριμένες πράξεις για τις οποίες κατ’ ουσίαν με καταδίκασαν και αυτό ισοδυναμεί με την στέρηση του ιερού δικαιώματος κάθε κατηγορούμενου να απολογηθεί, να δώσει λόγο για τις πράξεις του. Αλλά ποιες πράξεις; Πράξεις δεν υπήρχαν, παρά ΜΟΝΟΝ λόγοι και κείμενα. Και είναι αυτό μία ακόμη απόδειξη ότι με έστειλαν στην φυλακή με μία βαρειά καταδίκη για τις Ιδέες μου. Τι αλήθεια διαφορετικό έκανε ο Στάλιν με τα γκουλάγκ της Σιβηρίας; Τι διαφορετικό από τις διώξεις κάθε τυραννίας έκανε η “δημοκρατία” του κράτους των Αθηνών του έτους 2020;

Ο Δικαίος - ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΗΣ

…Ανανταριάστηκε η θάλασσα και τα κύματα ήτανε πλιο βουνά ολόκληρα. Πλησίαζε το καράβι στον Κάβο – Μαλιά, τον φοβερό και ανθρωποφάγο Κάβο, που είχε στα βράχια του συντρίψει σαν σαρίδια εδώ και χιλιάδες χρόνια τόσα και τόσα πλοία από τον καιρό των Μυκηναίων θαλασσοπόρων μέχρι τα χρόνια του καιρού τους. Περνώντας, όμως, τον Κάβο, το στοιχειό το τρομερό, και μπαίνοντας στην αγκάλη του κόλπου του Λακωνικού η θάλασσα σιγά, σιγά γαλήνευε. Δεξιά τους στο βάθος είχασι φανεί τα Βάτικα και στα αριστερά μακριά το Τσιρίγο. Ξανοίγασι Βατικιώτες και Τσιριγώτες προς τα πατρικά τους και ράγιζε η καρδιά τους. Ο ήλιος είχε αρχίσει να κατεβαίνει. Το ατσάλινο το χέρι της Μάνης με τον Ταΰγετο να απλώνεται ως την θάλασσα αχνόφεγγε μπροστά τους. Το καράβι έστριψε για να ξανοιχτεί και να περάσει το Ταίναρο, τον Κάβο Ματαπά, που οι παλιοί οι ναυτικοί λέγανε ότι πρέπει να περνάς από αυτόν μίλια πολλά μακριά, “Από τον κάβο Ματαπά σαράντα μίλια μακριά”…

Βασίλευε ο Ήλιος πίσω τους, αλλά όπως έπλεε προς τον Κάβο για να στραφεί μετά Βόρεια προς Ρούμελη και Ήπειρο, φαινόντουσαν τα προσηλιακά χωρία, που ήτανε σε ακτές και κορυφές ο Κότρωνας πίσω τους αλάργα και μετά τα μικρά τα ψαροχώρια, το Προσήλιο, ο Άη Σωτήρας, το Σταυροπύργι. Είχε ακουστεί στα χωρία ότι θα περάσει το καράβι με το 8ο Σύνταγμα και είχασι βγει στις κορφές μάνες, γυναίκες και αγαπητικές και αμορόζες και κουνούσασι μαντήλια. Και τα παλληκάρια από τα χωρία τα προσηλιακά είχασι ο ένας πάνω στον άλλον στριμωχτεί στην δεξιά κουπαστή του πλοίου και προσπαθούσασι να ξεχωρίσουσι τους πύργους τους τιμημένους από τα χωρία τους, τις κορυφές και τις πλαγιές, που είχασι τον κόσμο γνωρίσει, τον κόσμο τον δικό τους, τον κόσμο της Μάνης, που τίποτε δεν χαρίζει και όλα με την αξία σου και πολλές φορές με το αίμα σου το κερδίζεις. Πολλοί από αυτούς βλέπανε για τελευταία φορά την πατρική τους γη, αφού έμελε να πεθάνουσι στην Ήπειρο, στα υψώματα της Μανωλιάσας, λογχίζοντας σαν άλλος Άη Γιώργης, σαν άλλος Απόλλωνας τον δράκο, το Μπιζάνι, το θεριό, που έφαγε τόσα κορμιά. Φτάνοντας στο ύψος του κόλπου του Ψωμαθιά, στο Πόρτο Κάγιο, ο καπετάνιος του πλοίου έβαλε την μπουρού να σφυρίζει χαιρετώντας την Πατρίδα των παλληκαριών, που πήγαιναν προς την Δόξα και τον θάνατο.

Λίγους μήνες μετά όταν ήρθασι τα μαντάτα τα πικρά στα μέσα τα χωρία μία κοπέλα από αρχοντογενιά είχε πει το μοιρολόι για εκείνο το καράβι, που επάνω του είχε μελλοθάνατους, που αποχαιρετίσασι όλη τους την ζωή με την μπουρού του μεταγωγικού.

Ένα καράβι που περνά
κάτου στον Κάβο Ματαπά
σούριξε, ξανασούριξε
και σούριξε διπλοσουριά
το 8ο Σύνταγμα περνά
να πάρει πάει τα Γιάννενα
μα θα πέσουσι πολλά κορμιά
στης Μανωλιάσας τα βουνά.

Ξανοίχτηκε το καράβι για να περάσει τον Κάβο Ματαπά. Ο Ήλιος βασίλευε και μέσα στο τελευταίο φως προσπαθούσασι οι αποσκιεροί να δούσι και αυτοί τα δικά τους τα χωρία. Ξεκρίνανε μόνο το φανάρι στον κάβο του Γερολιμένα σαν καντήλι σε μνημούρι να τρεμοσβήνει και ήταν για πολλούς το καντήλι της ίδιας τους της ζωής που τέλειωνε το λάδι του…

—– —–  ——

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΙΤΕ ΣΤΟ 6942416220